অসীম সম্ভাৱনাৰ সৈতে জীয়াই থকাৰ মন্ত্ৰ
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
মানৱ জীৱন এক অপৰূপ আৰু অসীম ৰহস্যময় যাত্ৰা। এই সুদীৰ্ঘ যাত্ৰাপথত আমি প্ৰায়েই এনে কিছুমান কঠিন মুহূৰ্তৰ মুখামুখি হওঁ, য’ত নিজৰ অস্তিত্বক লৈ গভীৰ সংশয় জাগ্ৰত হয়, আশাৰ উজ্জ্বল শিখা ক্ৰমাৎ ম্লান পৰি আহে আৰু মনটো এক অসহায় হতাশাত নিমজ্জিত হৈ পৰে। কিন্তু বাস্তৱৰ গভীৰ সত্যটো হ’ল, প্ৰতিজন মানুহৰ অন্তৰৰ নিভৃত কোণত লুকাই থাকে এক অদম্য আৰু অপৰিসীম শক্তি। যি শক্তিৰ উপযুক্ত জাগৰণেৰে আমি পৃথিৱীৰ যিকোনো দুৰ্যোগ আৰু প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিক জয় কৰিবলৈ সক্ষম হওঁ। অসীম সম্ভাৱনাৰ সৈতে জীয়াই থকা মানে আকাশলঙ্ঘী সপোন দেখাৰ মাজতেই সীমাৱদ্ধ নহয়, নিজৰ ভিতৰৰ সংকুচিত সীমাবদ্ধতাক অতিক্ৰম কৰি এক নতুন দিগন্ত স্পৰ্শ কৰাৰ সাহসিক প্ৰয়াসহে।
আমাৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো পুৱা একো একোটা নতুন সুযোগৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি লৈ আহে। দুৰ্ভাগ্যবশতঃ আমি সেই সম্ভাৱনাপূৰ্ণ দুৱাৰখন খোলাৰ পূৰ্বেই ভয় আৰু সংশয়ৰ বশৱৰ্তী হৈ পিছুৱাই আহোঁ। ভয় হৈছে সেই অদৃশ্য আৰু বিষাক্ত দেৱাল, যিয়ে মানুহক তেওঁৰ প্ৰকৃত সামৰ্থ্য আৰু আত্মপ্ৰকাশৰ পৰা বঞ্চিত কৰি ৰাখে। হতাশাৰ অন্ধকাৰ ফালি প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিয়ে নিজৰ জীৱনত পুনৰ নতুনকৈ আশাৰ পোহৰ বিয়পাব পাৰে আৰু নিজৰ অপাৰ ক্ষমতাৰ সন্ধান লাভ কৰিব পাৰে। আপুনি বৰ্তমান যি জটিল অৱস্থাত অৱস্থান কৰিছে, সেয়া আপোনাৰ অন্তিম গন্তব্য হ’ব নোৱাৰে; এয়া এক মহান জীৱন যাত্ৰাৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰীক্ষাহে। জীৱনৰ অৰ্থ বিচাৰিবলৈ গ’লে আমি উপলব্ধি কৰিব লাগিব যে সুখ, দুখ, বিফলতা আৰু সাফল্য এই সকলোবোৰ এক পৰিবৰ্তনশীল চক্ৰৰ দৰে। আমাৰ মনোবল যদি পৰ্বতৰ দৰে অটল থাকে, তেন্তে পৃথিৱীৰ কোনো শক্তিয়েই আমাক লক্ষ্যচ্যুত কৰিব নোৱাৰে।
আমি প্ৰায়েই নিজৰ সৰু সৰু অভাৱ আৰু দুখবোৰক এক বিশাল পৰ্বতৰ দৰে প্ৰত্যক্ষ কৰি মানসিকভাৱে ভাঙি পৰোঁ। কিন্তু সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ অধিকাংশ মানুহৰ দৈনন্দিন অৱস্থালৈ দৃষ্টিপাত কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁলোকৰ জীৱন আমাতকৈও বহুগুণে জটিল আৰু সংকটপূৰ্ণ। বিশ্বৰ প্ৰায় দুশ কোটি মানুহে অনাহাৰ, অৰ্ধাহাৰ আৰু চৰম অনিশ্চয়তাৰ সৈতে যুঁজ কৰি প্ৰতিটো নিশা অতিবাহিত কৰিবলগীয়া হয়। আপোনাৰ ওচৰত যদি কাইলৈৰ আহাৰৰ সামান্য নিশ্চয়তাখিনি আছে, তেন্তে আপুনি বিশ্বৰ কোটি কোটি মানুহতকৈ বহু দূৰ সুৰক্ষিত আৰু আগবঢ়া অৱস্থাত আছে।
কৃতজ্ঞতা কোনো সাধাৰণ ভাষাৰ শব্দ নহয়, কৃতজ্ঞতা হৈছে জীৱনৰ এক পৰম পৱিত্ৰ উপাসনা। আমি যেতিয়া নিজৰ অভাৱৰ ক্ষোভ পাহৰি জীৱনে দিয়া প্ৰাপ্তিৰ কথা ভাবিবলৈ লওঁ, তেতিয়াই আমাৰ হৃদয়ত এক স্বৰ্গীয় প্ৰশান্তিৰ উদয় হয়। প্ৰতিদিনে শুই উঠি নিজৰ জীৱনৰ সকলো অনুকূল উপাদানৰ বাবে সৃষ্টিকৰ্তা আৰু প্ৰকৃতিৰ ওচৰত কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলে মানসিক দৃষ্টিভংগী সম্পূৰ্ণ সলনি হৈ পৰে। এই ইতিবাচক চিন্তাই মানুহক হতাশাৰ অন্ধকাৰৰ পৰা মুক্ত কৰি অপৰিসীম শক্তিশালী কৰি তোলে। এটা সুৰক্ষিত ঘৰ, পৰিয়ালৰ স্নেহভৰা সান্নিধ্য আৰু মুক্ত বতাহত উশাহ লোৱাৰ সুযোগ আমাৰ বাবে অতি সাধাৰণ যেন লাগিব পাৰে; কিন্তু এইবোৰেই পৃথিৱীৰ বহু মানুহৰ বাবে এক অপ্ৰাপ্য বিলাসিতা। যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে আনৰ অসীম অভাৱৰ কথা অনুভৱ কৰিবলৈ শিকে, তেতিয়া তেওঁৰ মনৰ অহংকাৰ নিঃশেষ হৈ পৰে আৰু অন্তৰত এক বিনম্ৰ মমতাৰ সৃষ্টি হয়।
আমাৰ মানৱ দেহ এক বিস্ময়কৰ আৰু অলৌকিক যন্ত্ৰ সদৃশ। পৃথিৱীত প্ৰায় এশ ত্ৰিশ কোটি মানুহ শাৰীৰিকভাৱে বিশেষভাৱে সক্ষম, যাৰ শৰীৰৰ কোনো নহয় কোনো এটি অপৰিহাৰ্য অংগৰ অভাৱ আছে। তেওঁলোকেহে অন্তৰৰ গভীৰতাৰে অনুভৱ কৰিব পাৰে এটা অংগৰ প্ৰকৃত মূল্য কিমান বিশাল। আমি সুস্থ ভৰিৰে পৃথিৱীৰ বুকুত খোজ কাঢ়িছোঁ, হাত দুখনেৰে নিজৰ কৰ্ম সম্পাদন কৰিছোঁ। এই কাৰ্যবোৰ দৈনন্দিন অভ্যাস যেন লাগিলেও প্ৰকৃতিৰ এক অসামান্য আৰু বহুমূলীয়া আশীৰ্বাদ। আমি আমাৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো কোষ আৰু অংগক শ্ৰদ্ধা জনাব লাগে। যেতিয়া আমি নিজৰ শৰীৰক সন্মান কৰিবলৈ শিকোঁ, তেতিয়া আমাৰ আত্মবিশ্বাস বহুগুণে বৃদ্ধি পায়। শৰীৰৰ প্ৰতিটো কোষে আমাক সুস্থ আৰু সজীৱ কৰি ৰাখিবলৈ অহৰহ এক নীৰৱ সংগ্ৰাম চলাই আছে। সেই সংগ্ৰামক শ্ৰদ্ধা জনোৱা মানেই জীৱনৰ প্ৰতি নিজৰ প্ৰকৃত দায়বদ্ধতা প্ৰকাশ কৰা। নিজৰ শৰীৰৰ প্ৰতি গভীৰ কৃতজ্ঞতা থকা ব্যক্তিয়ে কেতিয়াও কোনো বিফলতাতে জীৱনৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ নকৰে।
পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ব্যয়বহুল আৰু যন্ত্ৰণাময় স্থানখন হৈছে চিকিৎসালয়ৰ এখন বিছনা। প্ৰায় পঁচিশ কোটি মানুহে মৃত্যুৰ সৈতে যুঁজ দি আছে, মাথোঁ কেইটামান অতিৰিক্ত দিন এই ধৰাৰ বুকুত জীয়াই থকাৰ আকুল হেঁপাহত। আপুনি আজি পুৱা কোনো চিকিৎসালয়ৰ অক্সিজেন নল নোহোৱাকৈ সুস্থভাৱে সাৰ পাইছে, সেয়াই আপোনাৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰম্ভণি আৰু বিজয়। আমি সামান্য কথাত খং কৰোঁ, ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰোঁ আৰু ভাগি পৰোঁ; কিন্তু চিকিৎসালয়ৰ বিছনাত মৃত্যুৰ ক্ষণ গণি থকা মানুহজনৰ বাবে এই সকলোবোৰ ক্ষোভ অতি অৰ্থহীন। জীৱনৰ প্ৰতিটো উশাহৰ মূল্য অপৰিসীম। চিকিৎসালয়ৰ সেই নিঃশব্দ কোঠালিবোৰত মানুহে এটা দিন বেছিকৈ জীয়াই থকাৰ আশাত নিজৰ সমস্ত ধন-সম্পত্তি উজাৰি দিবলৈ সাজু থাকে। অথচ সুস্থ অৱস্থাত আমি সেই অমূল্য সময়খিনিক অহেতুক দুশ্চিন্তা আৰু আক্ষেপত অপচয় কৰি পেলাওঁ। যি প্ৰতিটো দিন আপুনি সুস্থ হৈ অতিক্ৰম কৰিছে, সেয়া আপোনাৰ সংগ্ৰামৰ একোটা অতিক্ৰম কৰা সুউচ্চ শিখৰ।
চকুৰে এই সুন্দৰ পৃথিৱীখন দেখা পোৱাটো এক অসাধাৰণ শক্তি। প্ৰায় সাত কোটি মানুহৰ বাবে এই বিশাল বিশ্ব চিৰ অন্ধকাৰাচ্ছন্ন, আনহাতে প্ৰায় চাৰি কোটি মানুহৰ বাবে সৃষ্টিৰ সমস্ত সংগীত শব্দহীন। আমি প্ৰকৃতিৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰাৰ, প্ৰিয়জনৰ মুখখন দেখা পোৱাৰ আৰু মাত শুনাৰ যি বিৰল সৌভাগ্য লাভ কৰিছোঁ, তাৰ তুলনা আন একোৰে হ’ব নোৱাৰে। এই দৈৱিক ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰি কেৱল নেতিবাচক দৃশ্য চোৱা বা কাণেৰে আনৰ বিষাক্ত সমালোচনা শুনি নিজৰ মন কলুষিত কৰাটো আত্মপ্ৰতাৰণাৰ নামান্তৰ। আমাৰ প্ৰতিটো ইন্দ্ৰিয়ই আমাক সৃষ্টিৰ লগত একাত্ম কৰি ৰাখিছে। যি ব্যক্তিয়ে নিজৰ ইন্দ্ৰিয়সমূহক নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখি জীৱনৰ মঙ্গলময় দিশত পৰিচালিত কৰিব পাৰে, তেওঁ যিকোনো ধুমুহাৰ মাজতো স্থিৰ হৈ থাকিবলৈ সক্ষম হয়।
মানুহৰ অশান্তিৰ মূল কাৰণ হ’ল নিজকে নিৰন্তৰ আনৰ লগত তুলনা কৰাৰ এক আত্মঘাতী প্ৰৱণতা। আপোনাৰ বৰ্তমান অৱস্থানত উপনীত হ’বলৈকো পৃথিৱীৰ হাজাৰ হাজাৰ মানুহে জীৱনপণ সংগ্ৰাম কৰি আছে। আপোনাৰ যিখন ঘৰ আছে, পৰিয়ালৰ যি সান্নিধ্য আছে, সেয়া বহু অভাৱী মানুহৰ বাবে আজিও এক অপ্ৰাপ্ত সপোন হৈয়েই ৰৈ গৈছে। সুখ কেতিয়াও কোনো বিপুল সম্পত্তি বা পাৰ্থিৱ বিলাসী সামগ্ৰীৰ মাজত নিহিত হৈ নাথাকে; সুখ নিৰ্ভৰ কৰে আমি জীৱনটোক কি দৃষ্টিৰে গ্ৰহণ কৰিছোঁ তাৰ ওপৰতহে। মানসিক শান্তি কোনো ক্ৰয় কৰিব পৰা বস্তু হ’ব নোৱাৰে, ই অন্তৰৰ এক সুগভীৰ চেতনা। যিদিনা আপুনি নিজৰ সীমাহীন আশাবোৰক সংযত কৰি প্ৰাপ্তিক আনন্দৰে আকোৱালি ল’বলৈ শিকিব, সিদিনাই আপোনাৰ মনটো অপাৰ প্ৰশান্তিৰে উপচি পৰিব।
হতাশাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কাৰণ হ’ল নিজৰ যাত্ৰাক আনৰ যাত্ৰাৰ সৈতে মিলাই আত্মবিশ্বাস হেৰুৱাই পেলোৱাটো। আপোনাৰ জীৱনৰ যাত্ৰা সম্পূৰ্ণৰূপে আপোনাৰ নিজা। আপুনি যোৱাকালি যিটো কামত ব্যৰ্থ হৈছিল, আজি সেই কামটোতে অকণমান হ’লেও উন্নতি সাধন কৰাটোৱেই আপোনাৰ প্ৰকৃত সফলতা। নিজৰ দুৰ্বলতাখিনিক ভয় কৰি লুকুৱাই ৰখাৰ পৰিৱৰ্তে তাক বিনম্ৰভাৱে স্বীকাৰ কৰিবলৈ শিকক। যিদিনা আপুনি নিজৰ ভুলৰ দায়িত্ব নিজে কান্ধ পাতি ল’বলৈ সাহস কৰিব, সিদিনাই আপোনাৰ ভিতৰৰ অসীম সম্ভাৱনাৰ দুৱাৰ স্বাভাৱিকভাৱেই মুকলি হৈ পৰিব। আপোনাৰ দৰে দ্বিতীয় এজন ব্যক্তি এই সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত নাই; আপোনাৰ এই অদ্বিতীয় অস্তিত্বই আপোনাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি। সীমাবদ্ধতা কেৱল এক মানসিক ভ্ৰান্তিহে। মানুহে যেতিয়াই অন্তৰৰ পৰা বিশ্বাস কৰে যে তেওঁ পাৰিব, তেতিয়াই প্ৰকৃতিয়েও তেওঁৰ সপক্ষে পথ মুকলি কৰি দিয়ে।
বিফলতা হৈছে সাফল্যৰ এক অবিচ্ছেদ্য আৰু পৱিত্ৰ সোপান। যিটো কামত আপুনি উজুটি খাইছে, সেয়া আপোনাৰ ভৱিষ্যতৰ নিৰ্ভুল পথৰ এক অপৰিহাৰ্য পাঠশালা। হতাশাত ভাঙি পৰাৰ পৰিৱৰ্তে বিফলতাৰ কাৰণসমূহ সূক্ষ্মভাৱে বিশ্লেষণ কৰাটোৱেই প্ৰকৃত সাধকৰ লক্ষণ। বিশ্ববিশ্ৰুত বিজ্ঞানী টমাছ আলভা এডিচনে হাজাৰবাৰ বিফল হোৱাৰ পাছতহে বিজুলী বাতি আৱিষ্কাৰ কৰি সমগ্ৰ পৃথিৱীক আলোকিত কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল। প্ৰতিটো ভুলৰ পৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি পুনৰ নতুন উদ্যমেৰে থিয় হোৱা ব্যক্তিক পৃথিৱীৰ কোনো শক্তিয়েই পৰাজিত কৰিব নোৱাৰে। বিফলতাই আমাক দুৰ্বল কৰিবলৈ নাহে, আমাক ইস্পাতৰ দৰে শক্তিশালী আৰু নিখুঁত কৰি গঢ়ি তুলিবলৈহে আহে।
আমি প্ৰায়েই কোনো এটা সুদূৰ আৰু বিশাল লক্ষ্যৰ পিছত অন্ধৰ দৰে দৌৰি থাকোঁতে প্ৰাত্যহিক জীৱনৰ সৰু সৰু আনন্দবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে হেৰুৱাই পেলাওঁ। প্ৰতিটো দিনক একোটা সৰু লক্ষ্যৰে সজাই তোলক। আজি যদি আপুনি এটা নতুন পৃষ্ঠা মনোযোগেৰে পঢ়িলে, সেয়া আপোনাৰ এক প্ৰাপ্তি। আজি যদি আপুনি কোনো এজন বিষাদগ্ৰস্ত মানুহৰ মুখত মৰমৰ মাতেৰে হাঁহি বিৰিঙাব পাৰিলে, সেয়া আপোনাৰ জীৱনৰ এক মহৎ সাফল্য। এই সৰু সৰু প্ৰাপ্তিবোৰৰ সমষ্টিয়েই এদিন বিশাল আৰু সাৰ্থক ইতিহাসলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। যাত্ৰাপথৰ প্ৰতিটো খোজত যদি আনন্দ বিচাৰি পোৱা নাযায়, তেন্তে শিখৰত উপনীত হ’লেও মানুহে মানসিক শান্তি লাভ কৰিব নোৱাৰে।
কোলাহলময় এই আধুনিক পৃথিৱীত আমি প্ৰায়েই নিজৰ অন্তৰৰ সুকোমল মাতটো শুনিবলৈ পাহৰি যাওঁ। চাৰিওফালৰ বাহ্যিক চিঞৰ-বাখৰে আমাৰ বিবেকৰ নিস্তব্ধতাক গ্ৰাস কৰি পেলায়। অসীম সম্ভাৱনাৰ সন্ধান কৰিবলৈ হ’লে প্ৰতিদিনে কিছু সময় নিৰ্জনতাত বহি নিজৰ অন্তৰাত্মাৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰাটো অপৰিহাৰ্য। আপুনি প্ৰকৃততে কি বিচাৰে, আপোনাৰ সঁচা সপোন কি, আৰু আপোনাৰ অন্তৰত কি কি সুপ্ত প্ৰতিভা আজিও অপ্ৰকাশিত হৈ আছে, সেই প্ৰশ্নবোৰৰ নিৰ্ভুল উত্তৰ কেৱল নীৰৱতাইহে আপোনাক দিব পাৰে। নিজৰ মনটোক বিশ্বাসী বন্ধু হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব পাৰিলে কোনো কঠিন প্ৰত্যাহ্বানেই আৰু দুৰ্লঙ্ঘনীয় যেন অনুভৱ নহয়।
প্ৰকৃতি আমাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু চিৰন্তন শিক্ষক। এজোপা বিশাল গছলৈ লক্ষ্য কৰক, যিজোপাই ঋতুৰ পিছত ঋতু ধৰি ধুমুহা, শিলাবৃষ্টি আৰু প্ৰচণ্ড ৰ’দ সহ্য কৰিও নিজৰ স্থানত অটল হৈ থিয় দি থাকে। এটি সামান্য বনফুললৈ চাওক, যিয়ে শিলৰ ফাঁকত জন্ম লৈও নিজৰ সমস্ত সুবাস আৰু সৌন্দৰ্য নিস্বাৰ্থভাৱে বিলাই দিয়ে। প্ৰকৃতিয়ে আমাক শিকায় যে জীৱনত অহা প্ৰতিটো পৰিৱৰ্তন এক আত্মবিকাশৰ অংশ। ধুমুহা যিমানেই ভয়ংকৰ নহওক কিয়, আকাশ চিৰকাল মেঘাচ্ছন্ন হৈ নাথাকে। সূৰ্যৰ সোণালী কিৰণ এদিন নিশ্চয়কৈ ওলাই আহে। আপোনাৰ জীৱনৰ এই অন্ধকাৰ আৰু সংকটবোৰো কেৱল ক্ষণস্থায়ী ঋতুৰ দৰেহে।
জীৱনৰ এই বিশাল মহাতীৰ্থত আপুনি কেতিয়াও নিসংগ বা অসহায় নহয়। আপোনাৰ ভিতৰত প্ৰৱাহিত হৈ আছে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ এক অপৰিসীম চৈতন্যময় শক্তি। প্ৰত্যাহ্বানবোৰক হাঁহিমুখে স্বীকাৰ কৰক আৰু মনত গভীৰভাৱে স্থান দিয়ক যে নিশা যিমানেই গভীৰ নহওক কিয়, ৰাতিপুৱাৰ আগমন নিশ্চিত। আপোনাৰ প্ৰতিটো নিশ্বাস এক নতুন প্ৰভাতৰ সংকেত হৈ পৰক। জীৱনক শ্ৰদ্ধা আৰু ভালপোৱাৰে আকোৱালি লওক, পৃথিৱীয়েও আপোনাক অপাৰ স্নেহেৰে তাৰ প্ৰতিদান দিব। অসীম সম্ভাৱনাৰ অনন্ত আকাশলৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি আগবাঢ়ক, কাৰণ আপোনাৰ সৃষ্টি কোনো সাধাৰণ উদ্দেশ্যৰ বাবে হোৱা নাই; আপুনি এক গৌৰৱময় ইতিহাস ৰচনা কৰিবলৈ অহা এক অদ্বিতীয় আৰু শক্তিশালী মানৱ। আপোনাৰ এই অন্তহীন যাত্ৰা চিৰপ্ৰৱাহমান আৰু অপ্ৰতিৰোধ্য হওক।