স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰত ভাৰতীয় নাৰীৰ যাত্ৰা
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
হাউলী, বৰপেটা
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ ইতিহাস কেৱল ৰাজনৈতিক স্বাধীনতা লাভৰ ইতিহাস নহয়; ই হৈছে অসংখ্য নৰ-নাৰীৰ ত্যাগ, সাহস, সংগ্ৰাম আৰু আত্মবলিদানৰ এক গৌৰৱময় কাহিনী। ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰতে পৰাধীনতাৰ শিকলি ছিঙি স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ সময়ত দেশৰ নাৰী সমাজেও এক নতুন আশাৰ পোহৰ দেখিছিল। স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে যি সমাজত নাৰীৰ জীৱন বহুতো সামাজিক বাধা, অন্ধবিশ্বাস আৰু বৈষম্যৰ মাজত আবদ্ধ হৈ আছিল, সেই সমাজৰ পৰাই আজিৰ ভাৰতীয় নাৰীয়ে শিক্ষা, বিজ্ঞান, ৰাজনীতি, ক্ৰীড়া, সাহিত্য, কলা, ব্যৱসায়, প্ৰশাসন, সেনা আৰু মহাকাশ বিজ্ঞানলৈকে নিজৰ প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিছে। স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰৰ এই দীঘলীয়া যাত্ৰা সেয়ে কেৱল নাৰীৰ উন্নয়নৰ কাহিনী নহয়, ই এখন সমাজৰ পৰিৱৰ্তনৰো জীৱন্ত প্ৰতিচ্ছবি।
স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়তেই ভাৰতীয় নাৰীয়ে নিজৰ শক্তি আৰু সাহসৰ পৰিচয় দিছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত চলা অসহযোগ আন্দোলন, আইন অমান্য আন্দোলন আৰু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত বহু নাৰীয়ে সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। সৰোজিনী নাইডু, কস্তুৰবা গান্ধী, অৰুনা আছফ আলী, উষা মেহতা, বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিত আদি বহু নাৰীয়ে স্বাধীনতা সংগ্ৰামত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল। অসমৰ ক্ষেত্ৰতো কনকলতা বৰুৱা, চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়া আদি সাহসী নাৰীয়ে দেশৰ স্বাধীনতাৰ বাবে নিজৰ জীৱন উছৰ্গা কৰিছিল। তেওঁলোকৰ ত্যাগে প্ৰমাণ কৰিছিল যে দেশৰ স্বাধীনতাৰ সংগ্ৰামত নাৰী কোনোপধ্যে পুৰুষতকৈ পিছপৰা নাছিল।
স্বাধীনতাৰ পিছত ভাৰতীয় সংবিধানে নাৰীক সমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰিলে। ধৰ্ম, জাতি, লিংগ বা জন্মস্থানৰ ভিত্তিত বৈষম্য নকৰাৰ নীতি গ্ৰহণ কৰা হ’ল। ভোটাধিকাৰ, শিক্ষা লাভৰ অধিকাৰ, কৰ্মসংস্থাপনৰ সুযোগ আৰু ৰাজহুৱা জীৱনত অংশগ্ৰহণৰ অধিকাৰে নাৰীৰ আগবাঢ়ি যোৱাৰ পথ মুকলি কৰিলে। অৱশ্যে সংবিধানে অধিকাৰ প্ৰদান কৰিলেই সমাজৰ মানসিকতা এদিনতে সলনি হোৱা নাছিল। নাৰীয়ে বহুদিন ধৰি চলি অহা কুসংস্কাৰ, বাল্যবিবাহ, শিক্ষাৰ অভাৱ, পিতৃতান্ত্ৰিক মানসিকতা আৰু সামাজিক বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে দীঘলীয়া সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হৈছিল।
শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত স্বাধীনতাৰ পিছৰ ৮০ বছৰত ভাৰতীয় নাৰীৰ যাত্ৰা বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। এসময়ত ছোৱালীৰ শিক্ষা অপ্ৰয়োজনীয় বুলি ভবা সমাজত আজি লাখ লাখ ছোৱালীয়ে বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰি নিজৰ ভৱিষ্যৎ গঢ়ি তুলিছে। চিকিৎসা, অভিযান্ত্ৰিক, আইন, শিক্ষা, গৱেষণা, তথ্য-প্ৰযুক্তি আৰু আন বহু ক্ষেত্ৰত নাৰীয়ে নিজৰ স্থান দখল কৰিছে। এগৰাকী ছোৱালীৰ হাতত এখন কিতাপ মানে কেৱল এজন ব্যক্তিৰ জ্ঞান বৃদ্ধি নহয়; ই এটা পৰিয়াল, এটা সমাজ আৰু এটা প্ৰজন্মৰ চিন্তাধাৰা সলনি কৰাৰ শক্তি।
ৰাজনীতি আৰু প্ৰশাসনৰ ক্ষেত্ৰতো ভাৰতীয় নাৰীয়ে এক দীঘলীয়া পথ অতিক্ৰম কৰিছে। ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দেশৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ মহিলা মুখ্যমন্ত্ৰী, মন্ত্ৰী, সাংসদ আৰু বিধায়কলৈকে নাৰীয়ে ৰাজনৈতিক নেতৃত্বৰ পৰিচয় দিছে। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদতো নাৰীয়ে অধিষ্ঠিত হৈছে। স্থানীয় স্বায়ত্তশাসিত অনুষ্ঠানসমূহত মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থাই গাঁও আৰু নগৰৰ বহু নাৰীক নেতৃত্বৰ সুযোগ প্ৰদান কৰিছে। ইয়াৰ ফলত বহু নাৰী আজি নিজৰ পৰিয়ালৰ সমস্যাৰ লগতে সমাজৰ শিক্ষা, স্বাস্থ্য, পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা আৰু উন্নয়নৰ বিষয়তো সিদ্ধান্ত গ্ৰহণত অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ জগতখনতো ভাৰতীয় নাৰীৰ অৱদান অসামান্য। মহাকাশ গৱেষণা, চিকিৎসা বিজ্ঞান, পৰমাণু বিজ্ঞান, তথ্য-প্ৰযুক্তি আৰু গৱেষণাৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় নাৰীয়ে বিশ্বৰ সন্মুখত নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰিছে। ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাৰ বিভিন্ন অভিযানত মহিলা বিজ্ঞানী আৰু অভিযন্তাসকলৰ অৱদান দেশবাসীৰ বাবে গৌৰৱৰ বিষয়। তেওঁলোকৰ সফলতাই প্ৰমাণ কৰে যে সুযোগ আৰু পৰিৱেশ লাভ কৰিলে নাৰীয়ে যিকোনো কঠিন ক্ষেত্ৰতো সফলতা অৰ্জন কৰিব পাৰে।
ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰতো ভাৰতীয় নাৰীৰ উত্থান এক অনুপ্ৰেৰণাদায়ক কাহিনী। পি. টি. উষা, মেৰী কম, সাইনা নেহৱাল, পি. ভি. সিন্ধু, সাক্ষী মালিক, মিতালী ৰাজ, হৰমনপ্ৰীত কৌৰ, মনু ভাকৰ আদি বহু ক্ৰীড়াবিদে ভাৰতৰ নাম বিশ্বৰ ক্ৰীড়া মঞ্চত উজলাই তুলিছে। তেওঁলোকৰ সফলতাৰ আঁৰত আছে কঠোৰ পৰিশ্ৰম, আত্মবিশ্বাস আৰু অসীম ধৈৰ্য। আজিৰ দিনত ভাৰতৰ বহু ছোৱালীয়ে ক্ৰীড়াক কেৱল বিনোদন হিচাপে নহয়, নিজৰ কেৰিয়াৰ হিচাপেও গ্ৰহণ কৰিবলৈ আগবাঢ়িছে।
সাহিত্য, সংগীত, চলচ্চিত্ৰ আৰু কলাৰ ক্ষেত্ৰতো ভাৰতীয় নাৰীয়ে এক শক্তিশালী অৱস্থান সৃষ্টি কৰিছে। সাহিত্যৰ জগতত নাৰী লেখিকাসকলে সমাজ, নাৰী জীৱন, বৈষম্য, প্ৰেম, স্বাধীনতা আৰু মানৱীয় অনুভূতিক নতুন দৃষ্টিভংগীৰে উপস্থাপন কৰিছে। সংগীত আৰু চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰতো নাৰীয়ে গায়িকা, অভিনেত্ৰী, পৰিচালক, লেখিকা আৰু প্ৰযোজক হিচাপে নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁলোকৰ সৃষ্টিয়ে কেৱল মনোৰঞ্জনেই দিয়া নাই, সমাজৰ বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়কো মানুহৰ সন্মুখলৈ আনিছে।
কৰ্মক্ষেত্ৰত নাৰীৰ অংশগ্ৰহণো স্বাধীনতাৰ পিছত যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছে। চৰকাৰী চাকৰি, বেংক, বিদ্যালয়, চিকিৎসালয়, উদ্যোগ, সংবাদ মাধ্যম, তথ্য-প্ৰযুক্তি, ব্যৱসায় আৰু বিভিন্ন পেছাত নাৰীয়ে সফলতাৰে কাম কৰি আছে। বহু নাৰীয়ে নিজাকৈ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰি স্বাৱলম্বী হৈছে। গাঁও অঞ্চলৰ আত্মসহায়ক গোটৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বৃহৎ উদ্যোগলৈকে নাৰীৰ অৰ্থনৈতিক অংশগ্ৰহণে দেশৰ অৰ্থনীতিতো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
অৱশ্যে স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰ সম্পূৰ্ণ হ’লেও নাৰীৰ যাত্ৰা এতিয়াও সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই। আজিও বহু নাৰী শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত, বহু ছোৱালীয়ে সামাজিক বাধাৰ সন্মুখীন হয়, বহু নাৰীয়ে কৰ্মক্ষেত্ৰত বৈষম্যৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰে। নাৰীৰ সুৰক্ষা, সমান সুযোগ, সমান মৰ্যাদা আৰু অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা নিশ্চিত কৰাটো এতিয়াও এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। কিছুমান ঠাইত বাল্যবিবাহ, যৌতুক, ঘৰুৱা হিংসা আৰু নাৰী নিৰ্যাতনৰ দৰে সমস্যাই সমাজক ব্যথিত কৰি আছে। সেয়েহে নাৰীৰ উন্নয়ন কেৱল আইন প্ৰণয়নৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাথাকি সমাজৰ মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগতো জড়িত হ’ব লাগিব।
নাৰী সবলীকৰণ মানে পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে নাৰীক থিয় কৰোৱা নহয়। নাৰী সবলীকৰণ মানে নাৰী আৰু পুৰুষে সমান মৰ্যাদা, সমান সুযোগ আৰু পাৰস্পৰিক সন্মানেৰে এখন উন্নত সমাজ গঢ়ি তোলা। এখন দেশ তেতিয়াহে প্ৰকৃত অৰ্থত উন্নত হ’ব পাৰে, যেতিয়া সেই দেশৰ নাৰীসকল নিৰাপদ, শিক্ষিত, স্বাৱলম্বী আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত স্বাধীন হ’ব।
স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰৰ এই যাত্ৰাত ভাৰতীয় নাৰীয়ে বহু দূৰ আগুৱাই আহিছে। এসময়ত যি নাৰী ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে সীমাবদ্ধ আছিল, আজি সেই নাৰীয়েই দেশৰ সীমান্তৰ পৰা মহাকাশলৈকে নিজৰ উপস্থিতি সাব্যস্ত কৰিছে। তেওঁ বিদ্যালয়ৰ শিক্ষয়িত্ৰী, চিকিৎসালয়ৰ চিকিৎসক, আদালতৰ ন্যায়াধীশ, বিজ্ঞানাগাৰৰ বিজ্ঞানী, খেলপথাৰৰ বিজয়ী, সংসদৰ প্ৰতিনিধি আৰু উদ্যোগৰ নেতৃত্বদাত্ৰী।
কিন্তু এই যাত্ৰাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সফলতা তেতিয়াহে হ’ব, যেতিয়া ভাৰতৰ প্ৰতিগৰাকী ছোৱালীয়ে নিজৰ সপোন দেখাৰ আৰু সেই সপোন পূৰণ কৰাৰ সমান সুযোগ লাভ কৰিব। এখন দেশৰ উন্নতিৰ পৰিমাপ কেৱল ৰাস্তা, দলং বা বৃহৎ অট্টালিকাৰে নহয়; সেই দেশৰ নাৰী কিমান স্বাধীন, কিমান সুৰক্ষিত আৰু কিমান সন্মানিত, তাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে।
স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰৰ এই পবিত্ৰ ক্ষণত আমি সেয়ে সেইসকল নাৰীক স্মৰণ কৰিব লাগিব, যিসকলে নিজৰ ত্যাগ আৰু সাহসেৰে দেশৰ পথ মুকলি কৰিছিল। লগতে আজিৰ নৱপ্ৰজন্মৰ প্ৰতিগৰাকী ছোৱালীৰ বাবে এনে এখন ভাৰত গঢ়াৰ সংকল্প ল’ব লাগিব, য’ত কোনো ছোৱালীয়ে নিজৰ সপোনক কেৱল ছোৱালী হোৱা বাবে ত্যাগ কৰিবলগীয়া নহয়।
ভাৰতীয় নাৰীৰ যাত্ৰা এতিয়াও অব্যাহত আছে। এই যাত্ৰা সংগ্ৰামৰ পৰা সফলতালৈ, পৰাধীনতাৰ পৰা স্বাধীনতালৈ আৰু নীৰৱতাৰ পৰা আত্মবিশ্বাসী কণ্ঠলৈ এক দীঘলীয়া যাত্ৰা। স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰত ভাৰতীয় নাৰীয়ে প্ৰমাণ কৰিছে—সুযোগ পালে নাৰী কেৱল নিজৰ জীৱনেই সলনি কৰিব নোৱাৰে, তেওঁ এখন সমাজ, এখন দেশ আৰু এটা সম্পূৰ্ণ প্ৰজন্মৰ ভৱিষ্যৎ সলনি কৰিব পাৰে। সেয়েহে নাৰীৰ সন্মান, স্বাধীনতা আৰু সমঅধিকাৰ নিশ্চিত কৰাই হ’ব এখন শক্তিশালী, সমৃদ্ধ আৰু প্ৰকৃত স্বাধীন ভাৰত গঢ়াৰ অন্যতম মূল চাবিকাঠি।
স্বাধীনতাৰ এই দীঘলীয়া পথত ভাৰতীয় নাৰীৰ সফলতা নিঃসন্দেহে গৌৰৱৰ বিষয়। কিন্তু এই সফলতাৰ মাজতো আমি পাহৰি যাব নোৱাৰোঁ যে ভাৰতৰ প্ৰতিখন গাঁও, প্ৰতিখন চহৰ আৰু প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ নাৰী এতিয়াও একে ধৰণৰ সুযোগ লাভ কৰা নাই। কোনোবাই উচ্চ শিক্ষাৰ সুযোগ পাইছে, কোনোবাই নিজৰ পছন্দৰ কেৰিয়াৰ বাছি লৈছে, কোনোবাই ব্যৱসায় কৰি স্বাৱলম্বী হৈছে; আনহাতে আন কোনোবাই এতিয়াও দৰিদ্ৰতা, অশিক্ষা আৰু সামাজিক বাধাৰ মাজত নিজৰ সপোনবোৰ বুকুতেই সামৰি ৰাখিবলগীয়া হৈছে। সেয়েহে নাৰী সবলীকৰণৰ প্ৰকৃত অৰ্থ তেতিয়াহে সফল হ’ব, যেতিয়া সমাজৰ শেষৰগৰাকী নাৰীগৰাকীয়েও নিজৰ অধিকাৰ আৰু সম্ভাৱনাৰ বিষয়ে সচেতন হ’ব।
আজিৰ নৱপ্ৰজন্মৰ ছোৱালীবোৰে আগৰ প্ৰজন্মৰ তুলনাত অধিক স্বাধীনতা আৰু সুযোগ লাভ কৰিছে। কিন্তু স্বাধীনতাৰ সৈতে দায়িত্বও আহে। শিক্ষিত আৰু সচেতন নাৰী কেৱল নিজৰ ভৱিষ্যৎ গঢ়ি নোতোলে, তেওঁ পৰিয়াল আৰু সমাজকো আগুৱাই নিয়ে। এগৰাকী শিক্ষিত মাতৃয়ে এটা প্ৰজন্মক শিক্ষিত কৰিব পাৰে, এগৰাকী স্বাৱলম্বী নাৰীয়ে এটা পৰিয়ালক আৰ্থিকভাৱে শক্তিশালী কৰিব পাৰে আৰু এগৰাকী সাহসী নাৰীয়ে আন বহু নাৰীক নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে মাত মাতিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিব পাৰে।
সেয়েহে নাৰী শিক্ষাক অধিক গুৰুত্ব দিয়াটো সময়ৰ দাবী। এখন ছোৱালীৰ হাতত যদি শিক্ষাৰ পোহৰ তুলি দিয়া হয়, তেন্তে সেই পোহৰ কেৱল তাইৰ জীৱনতে সীমাবদ্ধ নাথাকে; ই তাইৰ পৰিয়াল, সমাজ আৰু দেশৰ ভৱিষ্যতকো আলোকিত কৰে। শিক্ষাৰ লগতে নাৰীক নিজৰ সিদ্ধান্ত নিজে লোৱাৰ অধিকাৰ, নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰকাশ কৰাৰ সুযোগ আৰু নিজৰ জীৱনৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ স্বাধীনতা দিব লাগিব।
স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰত ভাৰতীয় নাৰীৰ সাফল্যৰ কাহিনীয়ে আমাক এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিয়ে—কোনো সমাজৰ প্ৰকৃত উন্নতি তেতিয়াহে সম্ভৱ, যেতিয়া সেই সমাজে নাৰীৰ শক্তিক স্বীকাৰ কৰে। নাৰীক পিছপৰা বুলি নহয়, দেশ গঢ়াৰ সমান অংশীদাৰ হিচাপে চাব লাগিব। নাৰীৰ কণ্ঠক গুৰুত্ব দিব লাগিব, তেওঁৰ মতামতক সন্মান কৰিব লাগিব আৰু তেওঁৰ সপোনক আগুৱাই নিয়াত সহায় কৰিব লাগিব।
আজিৰ ভাৰতত নাৰীয়ে কেৱল নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজাই নহয়, দেশৰ উন্নয়নৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে নিজৰ অৱদান আগবঢ়াইছে। গাঁৱৰ আত্মসহায়ক গোটৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মহাকাশ অভিযানলৈকে, বিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠাৰ পৰা সংসদলৈকে, খেলপথাৰৰ পৰা ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানলৈকে—সকলোতে ভাৰতীয় নাৰীৰ উপস্থিতি স্পষ্ট। এই পৰিৱৰ্তন স্বাধীন ভাৰতৰ এক অন্যতম বৃহৎ সফলতা।
তথাপি আমাৰ লক্ষ্য কেৱল কিছুমান সফল নাৰীৰ কাহিনী উদযাপন কৰা নহয়। আমাৰ লক্ষ্য হ’ব লাগিব এনে এখন সমাজ গঢ়া, য’ত প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়ে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি আগবাঢ়িব পাৰে। কোনো ছোৱালীৰ সপোন যেন দৰিদ্ৰতা, লিংগ বৈষম্য বা সামাজিক বাধাৰ বাবে থমকি নৰয়। কোনো নাৰীয়ে যেন নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে একেলগে অকলশৰীয়া যুঁজ দিবলগীয়া নহয়। এই দায়িত্ব কেৱল চৰকাৰৰ নহয়; পৰিয়াল, শিক্ষানুষ্ঠান, সমাজ আৰু প্ৰতিগৰাকী নাগৰিকৰো।
স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰৰ এই সন্ধিক্ষণত আমি অতীতলৈ ঘূৰি চালে দেখোঁ—ভাৰতীয় নাৰীয়ে দীঘলীয়া আৰু কঠিন পথ অতিক্ৰম কৰি আজিৰ স্থানত উপনীত হৈছে। কিন্তু আগন্তুক ২০, ৩০ বা ৫০ বছৰৰ ভাৰত কেনেকুৱা হ’ব, সেয়া আজিৰ আমাৰ চিন্তা আৰু কৰ্মৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব। আমি এনে এখন ভাৰত গঢ়িব লাগিব, য’ত নাৰীৰ সাফল্য কোনো ব্যতিক্ৰম নহয়, বৰঞ্চ সমাজৰ স্বাভাৱিক ছবি হয়।
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ কাহিনী নাৰীৰ অবিহনে কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ নহয়। স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ পৰা আজিৰ আধুনিক ভাৰতলৈকে নাৰীয়ে দেশৰ ইতিহাসত নিজৰ এক অমৰ স্থান সৃষ্টি কৰিছে। তেওঁ কেতিয়াবা সংগ্ৰামী, কেতিয়াবা মাতৃ, কেতিয়াবা শিক্ষয়িত্ৰী, কেতিয়াবা বিজ্ঞানী, কেতিয়াবা সৈনিক আৰু কেতিয়াবা এগৰাকী সফল উদ্যোগী হিচাপে দেশৰ সেৱা কৰিছে।
স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰৰ এই গৌৰৱময় ক্ষণত আমাৰ সংকল্প হওক—ভাৰতৰ প্ৰতিগৰাকী নাৰীৰ সন্মান, সুৰক্ষা, শিক্ষা আৰু সমঅধিকাৰ নিশ্চিত কৰা। কাৰণ নাৰী আগবাঢ়িলে পৰিয়াল আগবাঢ়ে, পৰিয়াল আগবাঢ়িলে সমাজ আগবাঢ়ে আৰু সমাজ আগবাঢ়িলে দেশ আগবাঢ়ে।
নাৰী শক্তিশালী হ’লে ভাৰত শক্তিশালী হ’ব। নাৰী স্বাধীন হ’লে স্বাধীনতাৰ অৰ্থ অধিক গভীৰ হ’ব। আৰু যিদিনা ভাৰতৰ প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়ে মূৰ তুলি নিজৰ সপোনৰ দিশে আগবাঢ়িব পাৰিব, সেইদিনাহে স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰৰ যাত্ৰা প্ৰকৃত অৰ্থত সাৰ্থক হ’ব।