শ্ৰমিকৰ ঘাম আৰু সভ্যতাৰ ভেটি
কুণ্ডিল হাজৰিকা
যোৰহাট, টীয়ক
এখন সমাজ বা দেশৰ প্ৰগতিৰ প্ৰকৃত খনিকৰ হ’ল শ্ৰমিকসকল। আমি যি আধুনিক সভ্যতাৰ গৌৰৱ কৰো, তাৰ প্ৰতিটো ইটাৰ গাঁথনিত শ্ৰমিকৰ হাড়ভঙা পৰিশ্ৰম আৰু ঘাম নিহিত হৈ থাকে। যি সময়ত পৃথিৱীখন জিৰণিৰ বুকুত বিলীন হয়, সেই সময়তো কোনোবা কাৰখানাৰ যন্ত্ৰৰ শব্দত বা নিৰ্মাণকাৰ্যৰ খটখটনিত শ্ৰমিকৰ সজাগ উপস্থিতি অনুভৱ কৰা যায়।
শ্ৰমিকৰ জীৱন মানেই এক নিৰন্তৰ যুদ্ধ। তেওঁলোকৰ হাতৰ তলুৱাৰ কড়াবোৰে তেওঁলোকৰ ত্যাগৰ কাহিনী কয়। আমাৰ বাবে বিলাসৰ অট্টালিকা সাজি দিওঁতে তেওঁলোকে নিজৰ স্বাস্থ্য আৰু সময়কো তুচ্ছ জ্ঞান কৰে। দুৰ্ভাগ্যৰ কথা যে, যিজন শ্ৰমিকৰ হাতৰ পৰশত চহৰ এখন উজলি উঠে, সেইজন শ্ৰমিক প্ৰায়েই সমাজৰ অৱহেলাৰ চিকাৰ হয়।
প্ৰকৃততে শ্ৰমৰ কোনো সৰু-বৰ নাই। এজন শ্ৰমিকৰ আত্মসন্মান আৰু মৰ্যাদা সুৰক্ষিত কৰাটো আমাৰ নৈতিক দায়িত্ব। তেওঁলোকৰ প্ৰতি কেৱল দয়া বা সহানুভূতি নহয়, বৰঞ্চ তেওঁলোকৰ প্ৰাপ্য সন্মান আৰু উচিত মজুৰি প্ৰদান কৰিলেহে সমাজত সমতা আহিব। শ্ৰমিকৰ পৰিশ্ৰমেই পৃথিৱীখনক সচল কৰি ৰাখিছে আৰু এই শ্ৰমৰ প্ৰতি থকা শ্ৰদ্ধাইহে আমাক প্ৰকৃত মানুহ হিচাপে পৰিচয় দিব।