মানুহৰ জীৱনত সময়েই আটাইতকৈ মূল্যবান সম্পদ। ধন-সম্পত্তি, সন্মান বা যিকোনো বস্তু হেৰুৱালে পুনৰ লাভ কৰিব পৰা যায়, কিন্তু সময় এবাৰ গ’লেই চিৰদিনৰ বাবে গ’ল। সেইবাবেই কেতিয়াবা মনত এক গভীৰ চিন্তা জাগে—যদি সময় ঘূৰাই আনিব পাৰিলোঁহেঁতেন! এই কল্পনাই মানুহক এক অদ্ভুত অনুভৱ দিয়ে, য’ত আছে আফচোচ, আশা, স্মৃতি আৰু নতুনকৈ আৰম্ভ কৰাৰ এক অদম্য আকাংক্ষা।
যদি সচাই সময় ঘূৰাই আনিব পাৰিলোঁহেঁতেন, তেন্তে প্ৰথমে আমি নিজৰ জীৱনৰ ভুলবোৰ শুধৰাব বিচাৰিলোঁহেঁতেন। জীৱনত আমি বহু ভুল কৰোঁ—কেতিয়াবা অজানিতে, কেতিয়াবা অৱহেলাত। কিছুমান ভুলে আমাৰ মনত গভীৰ দাগ এৰি যায়। যদি সেই মুহূৰ্তবোৰলৈ পুনৰ উভতি যাব পাৰিলোঁহেঁতেন, তেন্তে হয়তো আমি সেই সিদ্ধান্তবোৰ সলনি কৰিলোঁহেঁতেন, কিছুমান কথা নক’লোঁহেঁতেন, কিছুমান কাম ভালদৰে কৰিলোঁহেঁতেন। এই চিন্তাই আমাক বুজায় যে সময়ৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ইয়াৰ লগতে, সময় ঘূৰাই অনাৰ আকাংক্ষাৰ সৈতে জড়িত থাকে স্মৃতিৰ মাধুৰ্য। আমাৰ জীৱনত কিছুমান মুহূৰ্ত থাকে, যিবোৰ অতি আনন্দদায়ক—শৈশৱৰ নিৰ্মল দিনবোৰ, বন্ধুৰ সৈতে কটোৱা সময়, পৰিয়ালৰ সৈতে ভাগ-বতৰা কৰা হাঁহি। যদি সময় উভতি আহিলেহেঁতেন, তেন্তে আমি সেইবোৰ মুহূৰ্ত পুনৰ জীয়াই তুলিব বিচাৰিলোঁহেঁতেন। এইবোৰ স্মৃতিয়ে আমাৰ মনত এক মধুৰ বেদনা সৃষ্টি কৰে—যাক ইংৰাজীত ‘nostalgia’ বুলি কোৱা হয়।
কিন্তু সময় ঘূৰাই অনাটো যদি সম্ভৱ হ’লহেঁতেন, তেন্তে ইয়াৰ কিছুমান জটিল দিশো থাকিলেহেঁতেন। যদি আমি অতীত সলনি কৰোঁ, তেন্তে বৰ্তমানো সলনি হ’ব। হয়তো যি ভুলবোৰৰ পৰা আমি শিক্ষা লৈছোঁ, সেইবোৰ নোহোৱা হ’লে আমি আজিৰ দৰে নাথাকিলোঁহেঁতেন। জীৱনৰ বহু অভিজ্ঞতাই আমাক গঢ়ি তোলে। সেয়ে, অতীত সলনি কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে হয়তো আমি নিজৰ অস্তিত্বকো সলনি কৰি পেলাম।
আনহাতে, সময় ঘূৰাই অনাৰ কল্পনাই মানুহক এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিয়ে—বৰ্তমানৰ মূল্য বুজিবলৈ। যেতিয়া আমি ভাবো যে অতীত ঘূৰাই অনা নাযায়, তেতিয়া আমি বুজো যে এতিয়াৰ মুহূৰ্তটোৱেই আটাইতকৈ মূল্যবান। ভৱিষ্যৎ অনিশ্চিত, অতীত অতীতেই, কিন্তু বৰ্তমান আমাৰ হাতত আছে। সেয়ে, আমি যদি বৰ্তমানটোক সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰোঁ, তেন্তে ভবিষ্যৎটো সুন্দৰ হ’ব পাৰে।
এই বিষয়টো আৰু এটা দিশৰ পৰা চাব পাৰি—সময়ৰ সৈতে মানুহৰ সম্পৰ্ক। সময় কেৱল এটা ঘড়ীৰ কাঁটাৰ গতি নহয়; ই আমাৰ অনুভৱ, স্মৃতি আৰু অভিজ্ঞতাৰ সৈতে জড়িত। কেতিয়াবা এক মিনিটো দীৰ্ঘ অনুভৱ হয়, আৰু কেতিয়াবা এটা বছৰো সৰু লাগে। সেয়ে, সময়ৰ মূল্য কেৱল পৰিমাণত নহয়, গুণগত দিশতো আছে।
যদি সময় ঘূৰাই আনিব পাৰিলোঁহেঁতেন, তেন্তে হয়তো আমি অধিক সাৱধান, অধিক মৰমীয়াল আৰু অধিক দায়িত্বশীল হ’লোঁহেঁতেন। আমি মানুহৰ সৈতে ভাল ব্যৱহাৰ কৰিলোঁহেঁতেন, সুযোগবোৰ নষ্ট নকৰিলোঁহেঁতেন আৰু নিজৰ সপোনবোৰ পূৰণ কৰিবলৈ অধিক চেষ্টা কৰিলোঁহেঁতেন। কিন্তু বাস্তৱতা হ’ল—সময় ঘূৰাই অনা সম্ভৱ নহয়। এই অসম্ভৱতাই আমাক বাস্তৱৰ সৈতে সংযুক্ত কৰি ৰাখে।
শেষত ক’ব পাৰি যে “যদি সময় ঘূৰাই আনিব পাৰিলোঁহেঁতেন” এই চিন্তাটো কেৱল কল্পনা নহয়; ই এক গভীৰ উপলব্ধি। ই আমাক শিকায় যে অতীতৰ বাবে আফচোচ কৰাতকৈ বৰ্তমানত সঠিকভাৱে জীয়াই থকাটো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ। সময়ক ঘূৰাই অনা নাযায়, কিন্তু সময়ক সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰি আমি আমাৰ জীৱনটো সুন্দৰ কৰি তুলিব পাৰোঁ। সেয়ে, অতীতৰ পৰা শিক্ষা লৈ, বৰ্তমানত মনোনিৱেশ কৰি আৰু ভৱিষ্যতৰ বাবে আশা ৰাখি আগবাঢ়া উচিত—এইয়েই জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পথ। যদি সময় ঘূৰাই আনিব পাৰিলোঁহেঁতেন, তেন্তে হয়তো আমি কেৱল নিজৰ ভুলবোৰ শুধৰাবলৈ নহয়, বৰঞ্চ আনৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কবোৰো নতুনকৈ গঢ়ি তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁহেঁতেন। জীৱনত বহু সময়ত আমি কিছুমান প্ৰিয় মানুহক আঘাত দিওঁ—কেতিয়াবা কথাৰে, কেতিয়াবা আচৰণেৰে। পিছত আমি তাৰ বাবে দুখ পাওঁ, কিন্তু সেই সময়টো উভতি আহে নে? যদি সেই মুহূৰ্তবোৰ পুনৰ ঘূৰি আহিলেহেঁতেন, তেন্তে হয়তো আমি সাৱধানভাৱে কথা ক’লোঁহেঁতেন, অধিক মৰমেৰে ব্যৱহাৰ কৰিলোঁহেঁতেন। এই চিন্তাই আমাক বুজায় যে সম্পৰ্কবোৰ কিমান মূল্যবান আৰু সেয়া যত্নেৰে ৰক্ষা কৰা উচিত।
ইয়াৰ উপৰিও, সময় ঘূৰাই অনাৰ কল্পনাই আমাক নিজৰ অপূৰণীয় সপোনবোৰৰ কথাও সোঁৱৰায়। জীৱনত বহু সপোন থাকে, যিবোৰ বিভিন্ন কাৰণত পূৰণ নহয়—কেতিয়াবা ভয়ৰ বাবে, কেতিয়াবা সুযোগৰ অভাৱত। যদি সময় উভতি আহিলেহেঁতেন, তেন্তে হয়তো আমি সেই সপোনবোৰ পূৰণ কৰিবলৈ সাহস দেখুৱালোঁহেঁতেন। কিন্তু এই অনুভৱৰ মাজতে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা লুকাই আছে—যি কামবোৰ আমি এতিয়াও কৰিব পাৰোঁ, সেইবোৰ কিয় পিছুৱাই ৰাখিম? সময় উভতি নাহে, কিন্তু আগলৈ যোৱাৰ পথ সদায় খোলা থাকে।
আনহাতে, সময় ঘূৰাই অনাৰ চিন্তাই কেতিয়াবা আমাক অতীতত আৱদ্ধ কৰি ৰাখে। আমি যদি সদায় “যদি এনেকুৱা হৈছিলহেঁতেন” বুলি ভাবি থাকোঁ, তেন্তে বৰ্তমানৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিব নোৱাৰোঁ। জীৱন সদায় আগলৈ আগবাঢ়ে; ই কেতিয়াও পিছুৱাই নাযায়। সেয়ে অতীতৰ স্মৃতিৰ মাজত থাকি বৰ্তমান নষ্ট কৰাটো বুদ্ধিমত্তাৰ কাম নহয়। বৰঞ্চ অতীতৰ পৰা শিক্ষা লৈ আগবাঢ়াটোয়েই সঠিক পথ।
এই বিষয়টো আন এটা দিশৰ পৰা চালে, সময়ে আমাক সহনশীলতা আৰু গ্ৰহণযোগ্যতা শিকায়। সকলো ঘটনা আমাৰ নিয়ন্ত্ৰণত নাথাকে। কিছুমান কথা আমি সলনি কৰিব নোৱাৰোঁ, যদিও আমি বহুত বিচাৰোঁ। এই সত্যটো মানি লোৱাটো সহজ নহয়, কিন্তু ই মানুহক ভিতৰৰ পৰা শক্তিশালী কৰে। সময়ে ধীৰে ধীৰে সকলো ঘা শুকুৱায়, সকলো দুখ লঘু কৰে আৰু মানুহক আগবাঢ়িবলৈ সহায় কৰে।
সময়ৰ সৈতে জড়িত আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হ’ল—সুযোগ। জীৱনত সুযোগ একেবাৰে হঠাতে আহে আৰু সঠিক সময়ত সিদ্ধান্ত ল’ব নোৱাৰিলে সেই সুযোগ হেৰাই যায়। যদি সময় ঘূৰাই আনিব পাৰিলোঁহেঁতেন, তেন্তে হয়তো আমি সেই সুযোগবোৰ আঁকোৱালি ল’বলৈ চেষ্টা কৰিলোঁহেঁতেন। কিন্তু এই উপলব্ধিয়ে আমাক এতিয়া সজাগ কৰি তোলে।
“যদি সময় ঘূৰাই আনিব পাৰিলোঁহেঁতেন” এই চিন্তাটো আমাক জীৱনৰ গভীৰতা বুজিবলৈ সহায় কৰে। ই আমাক শিকায় যে অতীতৰ বাবে অনুতাপ কৰাতকৈ বৰ্তমানত সজাগভাৱে জীয়াই থকাটো বেছি প্ৰয়োজনীয়। জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত মূল্যবান—এই উপলব্ধি থাকিলে আমি অধিক সচেতনভাৱে সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰোঁ আৰু জীৱনটোক সুন্দৰ কৰি তুলিব পাৰোঁ।
সেয়ে, সময় উভতি আহিব নোৱাৰে বুলি জানিও আমি হতাশ নহ’ব লাগে। বৰঞ্চ এই সত্যটোক শক্তি হিচাপে লৈ আগবাঢ়া উচিত। অতীতৰ পৰা শিক্ষা, বৰ্তমানত সচেতনতা আৰু ভৱিষ্যতৰ বাবে আশা—এই তিনিটা বস্তুয়ে আমাৰ জীৱনটোক সফল আৰু অৰ্থপূৰ্ণ কৰি তুলিব পাৰে।