বানত ভাহি নোযোৱা মানৱতা-বিকাশ বৰুৱা
লক্ষীনন্দন কলিতা
“যি হৃদয়ে আনৰ অশ্ৰুক নিজৰ বেদনাৰ দৰে অনুভৱ কৰে, সেই হৃদয়েই প্ৰকৃততে জীৱনৰ সাৰ্থকতা উপলব্ধি কৰে।”
বানপীড়িতক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা শিৱসাগৰৰ উদীয়মান যুৱক তথা বীৰ লাচিত সেনাৰ জোৱান বিকাশ বৰুৱা । মানৱ জীৱনৰ প্ৰকৃত সৌন্দৰ্য প্ৰকাশ পায় আনৰ দুখত কাষত থিয় দিয়াৰ মাজেদি। যেতিয়া প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগে হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ জীৱন ধ্বংস কৰি তোলে, তেতিয়া সহায়ৰ বাবে আগবাঢ়ি অহা হাতবোৰেই সমাজৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি হৈ পৰে। অসমৰ বানপীড়িত লোকসকলৰ বাবে এনে সময়ত মানৱতাৰ দৃষ্টান্ত স্থাপন কৰা যুৱসকলৰ ভিতৰত শিৱসাগৰ কোঁৱৰপুৰৰ উদীয়মান যুৱক তথা বীৰ লাচিত সেনাৰ জোৱান বিকাশ বৰুৱাৰ নাম উল্লেখযোগ্য। সেনা জীৱনে মানুহক শিকায় শৃংখলা, কৰ্তব্যনিষ্ঠা, সাহস আৰু ত্যাগৰ শিক্ষা। এই মূল্যবোধসমূহকে বুকুত ধাৰণ কৰি বিকাশ বৰুৱাই সমাজৰ প্ৰতি নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰিবলৈ সদায় আগবাঢ়ি আহিছে। তেওঁৰ দৃষ্টিত দেশসেৱা কেৱল সীমান্ত ৰক্ষা কৰাতেই সীমাবদ্ধ নহয়; দুৰ্যোগৰ সময়ত অসহায় মানুহৰ কাষত থিয় দিয়াও দেশসেৱাৰ এক মহৎ ৰূপ। প্ৰতিবছৰে বানপানীয়ে অসমৰ বহু অঞ্চলত ধ্বংসযজ্ঞ চলায়। বহু পৰিয়ালে নিজৰ ঘৰ-বাৰী এৰি ওখ চাঙ বা অস্থায়ী আশ্ৰয়ত দিন কটাবলগীয়া হয়। এনে সময়ত খাদ্য, খোৱাপানী, ঔষধ, কাপোৰ আৰু প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী লৈ বানপীড়িত লোকসকলৰ কাষত উপস্থিত হোৱাটো এক মহান মানৱীয় কৰ্ম। এই মানৱীয় দায়বদ্ধতাৰ পৰিচয় দি বিকাশ বৰুৱাই বহু অসহায় পৰিয়ালৰ মুখত আশাৰ পোহৰ জ্বলাই তুলিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে। সমাজৰ প্ৰতি তেওঁৰ এই আন্তৰিকতাই দেখুৱাইছে যে এজন প্ৰকৃত যুৱকৰ শক্তি কেৱল ব্যক্তিগত সফলতাত নহয়, সমাজৰ কল্যাণৰ বাবেও নিজকে উৎসৰ্গা কৰাৰ মাজত নিহিত। তেওঁৰ কৰ্মই আন বহু যুৱক-যুৱতীক স্বেচ্ছাসেৱা, সমাজসেৱা আৰু মানৱতাৰ পথত আগবাঢ়িবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিব পাৰে।
আজিৰ সময়ত সমাজক এনে যুৱকৰেই প্ৰয়োজন, যিসকলে জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণৰ ঊৰ্ধ্বত উঠি মানুহক মানুহ হিচাপে ভালপায়। বিপদৰ সময়ত আগবঢ়োৱা সহায়ৰ হাতেই সমাজক অধিক শক্তিশালী আৰু ঐক্যবদ্ধ কৰি তোলে। এই দৃষ্টিভংগীয়েই এখন সুস্থ, সংবেদনশীল আৰু উন্নত সমাজ গঢ়ি তোলাৰ মূল ভেটি।
বিকাশ বৰুৱাৰ কৰ্ম আৰু মানৱীয় চিন্তাধাৰাই আমাক এক মূল্যবান শিক্ষা দিয়ে । মানুহৰ বাবে কৰা সেৱাই জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পৰিচয়। বানপীড়িতৰ চকুপানী মোচাৰ এই প্ৰয়াস সমাজৰ বাবে এক অনুকৰণীয় দৃষ্টান্ত। তেওঁৰ দৰে যুৱকৰ হাততেই আগন্তুক অসমৰ আশা, সম্ভাৱনা আৰু মানৱতাৰ দীপ্ত ভৱিষ্যৎ নিহিত হৈ আছে।
বিকাশ বৰুৱাৰ কৰ্ম কেৱল সাহায্য বিতৰণতে সীমাবদ্ধ নহয়; ই এক গভীৰ মানৱীয় দৰ্শনৰ প্ৰতিফলন। বানপীড়িত লোকসকলৰ কাষত উপস্থিত হৈ তেওঁ বুজাই দিছে যে প্ৰকৃত সাহস কেৱল প্ৰতিকূলতাৰ সন্মুখীন হোৱাতেই নহয়, আনৰ জীৱনত আশাৰ বন্তি জ্বলাই তোলাতো নিহিত হৈ থাকে। তেওঁৰ এই নিঃস্বাৰ্থ প্ৰচেষ্টাই সমাজলৈ এক ইতিবাচক বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনিছে । মানুহৰ দুখ-কষ্টৰ সময়ত নীৰৱ দৰ্শক হৈ থকাৰ সলনি সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱাই হৈছে প্ৰকৃত মানৱধৰ্ম। এনে কৰ্মই কেৱল অসহায় মানুহক সকাহ দিয়াই নহয়, সমাজত ভ্ৰাতৃত্ববোধ, সহমৰ্মিতা আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ এক উজ্জ্বল আদৰ্শও স্থাপন কৰে।