অনন্তৰ বুকুত অসম
জ্যোতিপ্ৰসাদ দেউৰী
নাৰায়ণপুৰ, লখিমপুৰ
অসম কেৱল এখন ভৌগোলিক অঞ্চল নহয়, ই এক জীৱন্ত ইতিহাস, এক সজীৱ সংস্কৃতি আৰু এক গভীৰ অনুভৱৰ নাম। সময়ৰ সোঁতত বহু উত্থান-পতন দেখিও অসমৰ আত্মা কেতিয়াও নিস্তব্ধ হোৱা নাই। এই ভূমিত প্ৰতিটো নদী, প্ৰতিটো পথাৰ আৰু প্ৰতিটো সুৰে অতীত আৰু বৰ্তমানৰ এক অবিচ্ছিন্ন সম্পৰ্ক বহন কৰি আছে।
ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী অসমৰ জীৱনৰ মূল ধাৰা। ই কেৱল পানীৰ উৎস নহয়, বৰঞ্চ অসমৰ ইতিহাস আৰু সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতীক। যুগে যুগে এই নদীয়ে বহু ঘটনা আৰু পৰিৱৰ্তনৰ সাক্ষী হৈ আছে। ইয়াৰ ঢৌবোৰত যেন মানুহৰ সুখ-দুখ, সংগ্ৰাম আৰু আশা প্ৰতিফলিত হয়।
অসমৰ সেউজীয়া পথাৰ আৰু প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যই ইয়াৰ মানুহৰ জীৱনক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছে। এই প্ৰকৃতিৰ মাজতেই অসমৰ মানুহে নিজৰ সপোন গঢ়ি তুলিছে। দিনৰ পোহৰত দেখা সপোনবোৰ সন্ধিয়া সময়ত যেন এক নতুন ৰূপ লয়, যি জীৱনৰ আশা আৰু আকাংক্ষাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈছে বিহু। বিহু কেৱল এটা উৎসৱ নহয়, ই অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ এক স্পন্দন। ঢোলৰ শব্দত, নৃত্যৰ তালত আৰু গীতৰ সুৰত অসমৰ মানুহৰ ঐক্য আৰু আনন্দ প্ৰকাশ পায়। এই উৎসৱে অসমৰ সংস্কৃতিৰ গভীৰতা আৰু ঐতিহ্যক বিশ্বৰ আগত উন্মোচন কৰে।
তথাপিও, অসমৰ ইতিহাস কেৱল আনন্দ আৰু সৌন্দৰ্য্যৰে পূৰ্ণ নহয়। ইয়াত বহু সংগ্ৰাম, দুখ আৰু সমস্যা লুকাই আছে। বহু সময়ত মানুহে নিজৰ সপোন আৰু অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বাবে যুঁজ দিব লগা হৈছে। এই দিশটোও অসমৰ বাস্তৱতাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ।
কিন্তু এই সকলো বাধাৰ মাজতো আশা কেতিয়াও শেষ হোৱা নাই। অসমৰ মানুহে সদায় নতুন পোহৰৰ সন্ধান কৰিছে। ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ আশাৰ জোনাকবোৰে আজিও অন্ধকাৰ ফালি পোহৰ বিয়পাইছে। এই আশা আৰু দৃঢ়তাৰ বাবেই অসম আগবাঢ়ি গৈ আছে।
সেয়েহে ক’ব পাৰি, অসম কেৱল এখন ঠাই নহয়, ই এক অনন্ত অনুভৱৰ নাম। ইয়াৰ ইতিহাস, সংস্কৃতি আৰু মানুহৰ জীৱন একেলগে মিলি এখন অনন্ত আৱেগৰ সৃষ্টি কৰিছে, যাৰ অন্ত নাই। এই অনন্ততাই অসমৰ আচল সৌন্দৰ্য্য আৰু শক্তি প্ৰকাশ কৰে।