এক চুটি গল্প
প্ৰতিশোধৰ আসন
শচীন্দ্ৰ কুমাৰ দাস,পলাশবাৰী
মদন বৰুৱা চহৰৰে এখন নামী ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানৰ উচ্চপদস্থ বিষয়া আছিল। ডাঙৰ চাকৰি, সমাজত এক সুকীয়া প্ৰতিষ্ঠা আৰু মান-সন্মান। কিন্তু ইমানবোৰ থকাৰ পিছতো মদন বৰুৱাৰ চৰিত্ৰত আছিল এক গভীৰ স্খলন। আজিকালি তেওঁ প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা স্থানীয় যোগা কেন্দ্ৰটোলৈ যাবলৈ লৈছিল। কিন্তু তেওঁৰ আচল উদ্দেশ্য শাৰীৰিক সুস্থতা নাছিল, বৰঞ্চ ক্লাছলৈ অহা গীতা নামৰ বোৱাৰীগৰাকীৰ লাৱনী দেহ আৰু আকৰ্ষণীয় ৰূপৰ প্ৰতিহে তেওঁৰ তীব্ৰ মোহ আছিল।
গীতায়ো যোগা ক্লাছত নিজক ব্যস্ত ৰাখিছিল যদিও লাহে লাহে মদন বৰুৱাৰ এই মুগ্ধ চকুজুৰিৰ উমান পাইছিল। যোগাৰ আসন কৰাৰ ছলেৰে দুয়োৰে মাজত প্ৰথমতে চকুৰ ভাষাৰে নিৰৱ বিনিময় আৰম্ভ হ’ল আৰু অতি কম দিনৰ ভিতৰতে সেই চিনাকি এক নিষিদ্ধ পৰকীয়া প্ৰেমলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। চহৰৰ একাষৰীয়া সেই নিৰিবিলি যোগা কেন্দ্ৰটোৱেই হৈ পৰিছিল তেওঁলোকৰ গোপন মিলনৰ অভিসাৰ স্থলী।
কিন্তু গীতাই গম পোৱা নাছিল যে তাইৰ স্বামী প্ৰকাশ দত্তই তাইৰ অস্বাভাৱিক আচৰণত কিছু দিনৰ পৰা সন্দেহ কৰি আছিল। সিদিনা ৰাতিপুৱা গীতাই ঘৰৰ পৰা ওলাই অহাৰ পিছৰে পৰা প্ৰকাশ দত্তই মনে মনে তাইক অনুসৰণ কৰিছিল। যোগা কেন্দ্ৰৰ খিৰিকীৰ ফাঁকেৰে যেতিয়া প্ৰকাশ দত্তই মদন বৰুৱা আৰু গীতাৰ সেই আপত্তিকৰ মুহূৰ্তবোৰ নিজ চকুৰে দেখিলে, তেওঁৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি খহি পৰিল। খং আৰু অপমানত তেওঁৰ বুকুখন কঁপি উঠিল। কিন্তু প্ৰকাশে তাত কোনো হুলস্থুল নকৰিলে। তেওঁ হাতৰ ম’বাইলটোৰে কিছুমান স্পষ্ট ফটো আৰু ভিডিঅ’ তুলি লৈ মনে মনে ঘৰলৈ উভতি আহিল। এক ভয়ংকৰ, চেঁচা মূৰৰ প্ৰতিশোধৰ পৰিকল্পনা তেওঁৰ মগজুত চলিবলৈ ধৰিলে।
যোগা ক্লাছ শেষ কৰি গীতাই যেতিয়া ঘৰত সোমাল, ড্ৰয়িং ৰূমৰ পৰিৱেশটো বৰ থমথমিয়া আছিল। প্ৰকাশ দত্তই চিঞৰ-বাখৰ নকৰি গীতাক শান্ত মাতেৰে কাষলৈ মাতিলে আৰু ম’বাইলৰ স্ক্ৰীনখন তাইৰ চকুৰ সন্মুখত মেলি ধৰিলে।
ফটোবোৰ দেখাৰ লগে লগে গীতাৰ মুখৰ তেজ শুকাই গ’ল। তাই ভয় আৰু অপৰাধবোধত কঁপিবলৈ ধৰিলে।
প্ৰকাশ দত্তই অতি নিয়ন্ত্ৰিত মাতেৰে ক’লে, “মদন বৰুৱাৰ লোভত অন্ধ হৈ তুমি মোৰ বিশ্বাস ভাঙিলা গীতা। এতিয়া যদি নিজৰ আৰু তোমাৰ এই প্ৰেমিকৰ সন্মান বচাব খুজিছা, মই যেনেকৈ কওঁ ঠিক তেনেকৈয়ে কৰিব লাগিব। নহ’লে এই ফটো মই এতিয়াই সামাজিক মাধ্যম আৰু তোমাৰ পিতৃগৃহলৈ পঠিয়াই দিম।”
গীতাৰ ওচৰত কোনো উপায় নাছিল। প্ৰকাশৰ নিৰ্দেশ মতেই গীতাই কঁপা কঁপা মাতেৰে মদন বৰুৱালৈ ফোন কৰিলে আৰু চহৰৰ বাহিৰত থকা এটা নিৰ্জন গেষ্ট হাউচলৈ বিয়লি সময়ত লগ কৰিবলৈ মাতিলে। মদন বৰুৱাই একো ধৰিব নোৱাৰি বৰ উল্লাসেৰে সন্মত হ’ল।
বিয়লি সময়ত মদন বৰুৱাই যেতিয়া গেষ্ট হাউচৰ কোঠাত সোমাই গীতাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল, হঠাতে দুৱাৰ খোল খাই গ’ল। কিন্তু কোঠাটোলৈ গীতা অহা নাছিল, সোমাই আহিছিল প্ৰকাশ দত্ত।
মদন বৰুৱা থতমত খাই থিয় হ’ল, “আপুনি? ইয়াত?”
প্ৰকাশে এক ক্ৰুৰ হাঁহি মাৰি ম’বাইলৰ ফটো আৰু ভিডিঅ’বোৰ মদন বৰুৱাক দেখুৱালে। তাৰ পিছত গম্ভীৰ মাতেৰে ক’লে, “বৰুৱা ডাঙৰীয়া, আপুনি এটা ডাঙৰ ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানত ভাল পোষ্টত কাম কৰে নহয়? ভাবি চাওকচোন, এই ভিডিঅ’টো যদি মই আপোনাৰ কোম্পানীৰ কৰ্তৃপক্ষ আৰু আপোনাৰ পৰিয়াললৈ পঠিয়াই দিওঁ, আপোনাৰ চাকৰি আৰু সমাজত থকা ইমান দিনৰ সন্মান এক চেকেণ্ডতে ধূলিসাৎ হৈ যাব।”
চাকৰি যোৱাৰ আৰু সমাজত মুখ দেখুৱাব নোৱাৰা হোৱাৰ ভয়ে মদন বৰুৱাক সম্পূৰ্ণৰূপে ভাঙি পেলালে। তেওঁ হাত জোৰ কৰি ক’লে, “মোক ক্ষমা কৰি দিয়ক। মোৰ ভুল হৈ গ’ল। আপোনাক কি লাগে কওক, কিন্তু মোৰ কেৰিয়াৰ আৰু পৰিয়াল ধ্বংস নকৰিব।”
প্ৰকাশ দত্তই চোফাত আৰামকৈ বহি ক’লে, “মোৰ সংসাৰ ভঙাৰ মাচুল তুমি ভৰিব লাগিব। কাইলৈ দুপৰীয়াৰ ভিতৰত মোৰ বেংক একাউণ্টত ১০ লাখ টকা সোমাব লাগে।” মদন বৰুৱাই উপায়হীন হৈ সন্মতিসূচক মূৰ দুলিয়ালে।
মদন বৰুৱাই নিজৰ চাকৰি আৰু সন্মান বচাবলৈ পিছদিনা দুপৰীয়াৰ ভিতৰত বিভিন্ন প্ৰকাৰে ১০ লাখ টকাৰ যোগাৰ কৰি প্ৰকাশ দত্তৰ একাউণ্টত ট্ৰান্সফাৰ কৰি দিলে। মদন বৰুৱাই ভাবিছিল অৰ্থ দিয়াৰ পিছত তেওঁ সাৰি গ’ল, কিন্তু প্ৰকাশ দত্ত কেৱল অৰ্থ লৈয়েই ক্ষান্ত থকা বিধৰ মানুহ নাছিল।
টকাখিনি পোৱাৰ পিছদিনাই প্ৰকাশে মদন বৰুৱাৰ সেই অফিচৰ ইমেইল আইডিলৈ আৰু তেওঁৰ পত্নীৰ ম’বাইললৈ সকলো তথ্য-প্ৰমাণ পঠিয়াই দিলে। প্ৰতিষ্ঠানৰ কৰ্তৃপক্ষই নৈতিকতা ভংগ কৰাৰ অপৰাধত মদন বৰুৱাক লগে লগে চাকৰিৰ পৰা বৰ্খাস্ত কৰিলে। ইফালে ঘৰতো সত্যটো জনাৰ পিছত পত্নীয়ে তেওঁক চিৰদিনৰ বাবে এৰি থৈ গুচি গ’ল। খন্তেকীয়া দৈহিক লোভৰ বাবে মদন বৰুৱাৰ কেৰিয়াৰ, সমাজ আৰু সংসাৰ এক নিমেষতে ধূলিসাৎ হৈ পৰিল।
ইফালে ঘৰত গীতাই ভাবিছিল যে টকাখিনি পোৱাৰ পিছত প্ৰকাশে হয়তো তাইক ক্ষমা কৰি দিব। কিন্তু প্ৰকাশ দত্তই ঘৰলৈ ঘূৰি আহি কাপোৰৰ বেগ এটা গীতাৰ সন্মুখলৈ দলিয়াই দিলে আৰু ক’লে, “যিজন মানুহৰ মোহ লৈ তুমি মোৰ বিশ্বাস ভাঙিছিলা, সেই মদন বৰুৱাক মই ৰাজপথৰ ভিখাৰী বনাই দিলোঁ। কিন্তু তাৰ পিছতো তোমাৰ দৰে এগৰাকী বিশ্বাসঘাটকক মই মোৰ ঘৰত এতিয়া আৰু এচেকেণ্ডো ৰাখিব নোৱাৰোঁ। এতিয়াই মোৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই যোৱা।”
গীতাৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি খহি পৰিল। গীতাই বুজি পালে যে তাই কেৱল নিজৰ স্বামীকেই হেৰুওৱা নাই, যোগা ক্লাছৰ সেই কেইটামান মুহূৰ্তৰ নৈতিক স্খলনৰ বাবে নিজৰ সুন্দৰ জীৱনটোও চিৰদিনৰ বাবে ধ্বংস কৰি পেলালে। প্ৰকাশ দত্তই কোনো আইন হাতত নোলোৱাকৈ, কোনো হুলস্থুল নকৰাকৈয়ে এক চৰম, নিৰ্দয় আৰু নীৰৱ প্ৰতিশোধ সম্পূৰ্ণ কৰিলে।
— সমাপ্ত —
(টোকা: গল্পৰ সকলো চৰিত্ৰ আৰু ঘটনা সম্পূৰ্ণ কাল্পনিক। জীৱিত বা মৃত কোনো ব্যক্তি বা বাস্তৱ ঘটনাৰ সৈতে ইয়াৰ মিল থাকিলে সেয়া কেৱল এক সংযোগহে হ’ব।)