সংস্কৃতিৰ বাণিজ্যিকীকৰণ আৰু আমাৰ বিহু
কুণ্ডিল হাজৰিকা
যোৰহাট, টীয়ক (ভগামুখ)
অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ হিয়াৰ আমঠু ব’হাগ বিহু আজি এক জটিল সন্ধিক্ষণত উপনীত হৈছে। তাহানিৰ সেই আন্তৰিকতাৰে ভৰা বিহুটি বৰ্তমান সময়ত ক্ৰমান্বয়ে এক লাভজনক ব্যৱসায়লৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। বিশেষকৈ একাংশ হুঁচৰি দলৰ কাৰ্যকলাপত দেখা পোৱা অৰ্থকেন্দ্ৰিক মনোভাৱে সমাজৰ সচেতন মহলক চিন্তিত কৰি তুলিছে।
বৰ্তমান সময়ত বিহু অহাৰ বহু পূৰ্বেই আঢ্যৱন্ত পৰিয়ালসমূহক জাননী দি শৰাইত মোটা অংকৰ ধন দাবী কৰাটো এক নিয়মৰ দৰে হৈ পৰিছে। এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত লোক-সংস্কৃতিৰ নিভাঁজ ৰূপটোতকৈ পেছাদাৰীত্বই অধিক গুৰুত্ব লাভ কৰিছে। ঢুলীয়া, পেঁপা বাদক বা নাচনীসকলে এতিয়া সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ সলনি নিৰ্ধাৰিত পাৰিশ্ৰমিকৰ বিনিময়তহে বিহু পৰিৱেশন কৰে। চোতালত আশীৰ্বাদ দিয়াৰ পৰম্পৰাতকৈ উপাৰ্জনৰ চিন্তাইহে ইয়াত অগ্ৰাধিকাৰ পোৱা দেখা যায়।
এই অৰ্থসৰ্বস্ব মানসিকতাৰ ফলত বিহু এতিয়া কেৱল চহকী লোকৰ চোতালতে আৱদ্ধ হৈ পৰিছে, যিয়ে সামাজিক বৈষম্য বৃদ্ধি কৰিছে। যন্ত্ৰচালিত বাহন আৰু আধুনিক শব্দযন্ত্ৰৰ সহায়ত কেৱল নিৰ্বাচিত ঘৰলৈ গৈ বিহু প্ৰদৰ্শন কৰা কাৰ্যই আমাৰ বাপতিসাহোন বিহুটিৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্যক ম্লান কৰিছে।
অৱশ্যে ইয়াৰ মাজতো বহুতো দলে আজিও সমাজৰ মংগলৰ বাবে পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰিছে। কিন্তু বিহুৰ নামত চলি থকা এই বৰ্ধিত বাণিজ্যিকীকৰণৰ বিৰুদ্ধে সমাজ সজাগ হোৱাৰ সময় আহি পৰিছে। আমাৰ জাতীয় সংস্কৃতিৰ পবিত্ৰতা ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰতিজন অসমীয়াই সচেতন হোৱাটো একান্তই প্ৰয়োজনীয়।