ধূলিয়ৰী ফাগুনৰ অভিমানী সুৰ
কুণ্ডিল হাজৰিকা,
যোৰহাট, টীয়ক (ভগামুখ)
ফাগুন মানেই এক উদাসীনতা, এক বিৰহ আৰু এক ৰঙীন অপেক্ষা। ঋতুৰাজ বসন্তৰ পদধ্বনি কঢ়িয়াই অনা এই মাহটো জনজীৱনৰ বাবে কেৱল এটা সময় নহয়, ই এক গভীৰ আৱেগিক অনুভৱ। শীতৰ জড়তা ভাঙি ফাগুন যেতিয়া ধূলিয়ৰী পচোৱা বতাহজাকৰ সৈতে আহে, তেতিয়া ধৰিত্ৰীৰ বুকুত এক আমূল পৰিৱৰ্তনৰ জোৱাৰ উঠে। গছৰ ডালৰ পৰা জৰাজীৰ্ণ পীত বৰণৰ পাতবোৰ সৰি পৰে আৰু উদং ডালবোৰে আকাশৰ ফালে হাত মেলি যেন কোনো এক অজান প্ৰাপ্তিৰ বাবে মৌন প্ৰাৰ্থনা কৰে। এই ৰিক্ততাই ফাগুনক এক বৈৰাগী ৰূপ প্ৰদান কৰে।
ফাগুনৰ এই ধূসৰতাৰ মাজতেই লুকাই থাকে প্ৰেমৰ এক অবুজ শিহৰণ। ফাগুন মানেই যেন এক প্ৰেমিকাৰ অভিমানী চাৱনি য’ত বিৰহ আছে, অথচ মিলনৰ তীব্ৰ আকুলতাও আছে। পচোৱা বতাহজাকে যেতিয়া সোঁ-সোঁৱাই বৈ যায়, তেতিয়া সি যেন কোনোবা অজান দেশৰ প্ৰিয়জনৰ গোপন বাৰ্তাহে কঢ়িয়াই আনে। ফাগুনৰ ধূলিয়ৰী আকাশখন যেন এজনী বিৰহী প্ৰেমিকা, যিয়ে নিজৰ শূন্যতাৰ মাজতো কাৰোবাৰ বাবে ৰৈ থাকে। এই ঋতুতে মনৰ কোণত নতুনকৈ প্ৰেমৰ অংকুৰণ ঘটে কাৰণ ফাগুনৰ পৰাই আৰম্ভ হয় এক নতুন যাত্ৰাৰ।
উকা হৈ পৰা শিমলু আৰু মদাৰৰ ডালত যেতিয়া জুই জ্বলা দি ৰঙা ফুলবোৰ ফুলি উঠে, তেতিয়া ফাগুনৰ ধূসৰ কেনভাছখন হঠাতে প্ৰেমৰ ৰঙেৰে জীৱন্ত হৈ পৰে। পলাশৰ ৰঙা ৰঙে এই উদাসীনতাক এক মাদকতা প্ৰদান কৰে। লোক-সংস্কৃতি আৰু সাহিত্যত ফাগুনৰ স্থান চিৰন্তন। কাৰোবাৰ বাবে ফাগুন মানেই প্ৰেমৰ এক কাব্য, আৰু কাৰোবাৰ বাবে ই এক মিঠা বেদনাৰ সুৰ। ফাগুনৰ পূৰ্ণিমা তিথিত উদযাপিত হোৱা দৌল উৎসৱ বা ফাকুৱাই মানুহৰ মনবোৰক প্ৰেম আৰু আনন্দৰ মিলনভূমি কৰি তোলে। বিশেষকৈ বৰপেটাৰ দৌল মহোৎসৱৰ সেই ফাকুৰ গুড়ি আৰু পচোৱা বতাহৰ খেলখন এই মাহটোৰে এক অবিচ্ছেদ্য অংগ।
প্ৰকৃততে ফাগুন হ’ল ত্যাগ আৰু প্ৰেমৰ এক অপূৰ্ব সন্ধিক্ষণ। ই আমাক শিকায় যে নতুনক পাবলৈ হ’লে পুৰণিক ত্যাগ কৰিবই লাগিব। ফাগুন এক বিৰল অনুপ্ৰেৰণা য’ত বাহিৰৰ জগতখন উকা হ’লেও অন্তৰৰ জগতখন প্ৰেমৰ নানা অনুভৱেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থাকে। ফাগুনৰ সেই সুবাসহীন ৰঙা ফুলবোৰেও যেন নীৰৱে কৈ যায় যে প্ৰেম কেৱল বাহ্যিক সুবাসত নাথাকে, ই এক অনন্য দৃষ্টিকোণ আৰু অন্তৰৰ গভীৰতাতহে বিৰাজ কৰে।