ভাগ্য নহয়, অভ্যাসেহে গঢ়ে জীৱন
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
মানৱ ইতিহাসৰ সুদীৰ্ঘ পথ পৰিক্ৰমা নিৰীক্ষণ কৰিলে এটা অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ সত্য প্ৰত্যক্ষ কৰিবলৈ পোৱা যায়। প্ৰতিটো যুগতেই মানুহে নিজৰ দুৰ্বলতা, দৈন্য, অৱহেলা আৰু লক্ষ্যভ্ৰষ্ট জীৱনৰ সমস্ত দায়-দায়িত্ব ভাগ্য নামৰ এক অদৃশ্য ধাৰণাৰ ওপৰত জাপি দি আত্মতুষ্টি লাভ কৰিবলৈ যত্ন কৰি আহিছে। বহু ব্যক্তিয়ে বিশ্বাস কৰে যে তেওঁলোকৰ হাতৰ ৰেখাবোৰেই তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰি থৈছে, কপালৰ অলিখিত আখৰসমূহে তেওঁলোকৰ সুখ আৰু সাফল্যৰ বাট চিৰদিনৰ বাবে বন্ধ কৰি ৰাখিছে। কিন্তু বাস্তৱৰ কঠিন মাটিত থিয় হৈ জীৱনৰ গভীৰতালৈ দৃষ্টিপাত কৰিলে স্পষ্ট হৈ পৰে যে ভাগ্য আকাশৰ পৰা নামি অহা কোনো অলৌকিক আশীৰ্বাদ হ’ব নোৱাৰে। ভাগ্য মানুহৰ প্ৰাত্যহিক চিন্তা, দৃঢ় সংকল্প আৰু দৈনন্দিন অভ্যাসৰ এক সংগ্ৰথিত প্ৰতিফলন।
প্ৰাচীন কালৰে পৰা বিশ্বৰ মহান মনীষীসকলে মানুহক কৰ্মৰ প্ৰতি উদ্বুদ্ধ কৰি আহিছে। গীতাত কোৱা হৈছে যে মানুহৰ অধিকাৰ একমাত্ৰ কৰ্মতহে আছে, ফলাফলৰ ওপৰত নাই। এই বাৰ্তাৰ অন্তৰালত লুকাই থকা মূল অৰ্থটো হ’ল, মানুহে নিজৰ কৰ্ম আৰু অভ্যাসকহে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে। কোনো এজন ব্যক্তিৰ জীৱন বা ভাগ্য নিজে নিজে কেতিয়াও সলনি হ’ব নোৱাৰে। জীৱনৰ গতিধাৰা সলনি কৰিবলৈ হ’লে প্ৰথমতে নিজৰ পুৰণি, ক্ষতিকাৰক আৰু এলেহুৱা অভ্যাসসমূহ ত্যাগ কৰিবলগীয়া হয়। আমি আমাৰ ভৱিষ্যতক পোনপটীয়াকৈ হাতেৰে চুই গঢ় দিব নোৱাৰোঁ, কিন্তু আমি আমাৰ দৈনিক অভ্যাসসমূহক সুন্দৰকৈ গঢ় দিব পাৰোঁ, আৰু সেই নিয়ন্ত্রিত অভ্যাসসমূহে এদিন নিশ্চয়কৈ আমাৰ ভৱিষ্যতক সাফল্যৰ সোণোৱালী শিখৰলৈ লৈ যাব।
অভ্যাস মানুহৰ চৰিত্ৰ আৰু ব্যক্তিত্বৰ মূল চালিকা শক্তি। ৰাতিপুৱা বিছনা এৰাৰ মুহূৰ্তৰ পৰা নিশা পুনৰ নিদ্ৰাৰ কোলাত আশ্ৰয় লোৱালৈকে আমি যিবোৰ সৰু সৰু কাম কৰোঁ, সেই সকলোবোৰ মিলি আমাৰ জীৱনৰ গতিপথ নিৰ্ধাৰণ কৰে। প্ৰতিদিনে এক শতাংশকৈ নিজক উন্নত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিলে বছৰৰ শেষত সেই উন্নতি এক বিশাল শক্তিত পৰিণত হয়। বিপৰীতে, প্ৰতিদিনে এলাহ আৰু সময়ৰ অপচয় কৰিলে মানুহ নিঃশব্দে পতনৰ দিশলৈ গতি কৰে। যেতিয়া নিৰন্তৰ প্ৰচেষ্টা আমাৰ প্ৰাত্যহিক জীৱনৰ স্বভাৱত পৰিণত হয়, যেতিয়া প্ৰতিটো পলক এটা নিৰ্দিষ্ট মহৎ লক্ষ্যৰ দিশত পৰিচালিত হয়, তেতিয়া বিজয়ে কোনো পথ বিচাৰি ব্যাকুল হ’ব নালাগে। বিজয়ে নিজে নিজেই নিজৰ বাট কাটি উলিয়ায় আৰু মানুহক সপোনৰ কাষ চপাই নিয়ে।
যিকোনো এটা মহান আৰু যুগান্তকাৰী কামৰ আটাইতকৈ জটিল পৰ্বটো তাৰ আৰম্ভণি। পৃথিৱীত কোটি কোটি মানুহৰ মনত অপূৰ্ব চিন্তাৰ উদয় হয়, আকাশ চুব পৰা উচ্চাকাংক্ষা জাগ্ৰত হয় আৰু নিজৰ জীৱনক নতুনকৈ সজাই তোলাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ পায়। কিন্তু তাৰে মাজৰ আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পৰা কেইজনমানেহে সেই সপোনক দিঠকত ৰূপায়িত কৰিবলৈ প্ৰথম খোজটো পেলাবলৈ সক্ষম হয়। অধিকাংশ মানুহে এক নিখুঁত সময় আৰু অনুকূল পৰিস্থিতিৰ অপেক্ষাত থাকি নিজৰ বহুমূলীয়া জীৱনৰ সোণালী ক্ষণবোৰ পাৰ কৰি দিয়ে। তেওঁলোকে উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে যে জীৱনত কোনো কাম আৰম্ভ কৰাৰ বাবে কোনো নিৰ্দিষ্ট শুভক্ষণ আকাশৰ পৰা নামি নাহে। এজন ব্যক্তিয়ে য’তেই আছে, হাতত যি সম্বল আছে আৰু যেনেকুৱা পৰিস্থিতিতেই আছে, তাৰ পৰাই নিজৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিব লাগিব।
সফলতাৰ উচ্চ শিখৰলৈ যোৱা চিৰিখনৰ প্ৰথম খাপটো আৰম্ভণি। মনৰ ভিতৰত চলি থকা সংশয়, বিফলতাৰ ভয় আৰু দ্বিধাবোধক দলিয়াই পেলাই যেতিয়া এজন মানুহে নিজৰ সংগ্ৰামৰ শুভাৰম্ভ কৰে, তেতিয়া তেওঁ আধাতকৈ বেছি যুদ্ধত জয়লাভ কৰে। এই আৰম্ভণিৰ লগতেই যুক্ত হৈ পৰে শিক্ষা আৰু জ্ঞান আহৰণৰ বিনম্ৰ মানসিকতা। জীৱনৰ প্ৰতিটো দিন, প্ৰতিটো ভুল আৰু প্ৰতিটো অভিজ্ঞতাই মানুহক কিবা নহয় কিবা নতুন কথা শিকাই যায়। যি ব্যক্তিয়ে নিজৰ অন্তৰৰ অহংকাৰ বিসৰ্জন দি চিৰন্তন শিক্ষাৰ্থীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিব পাৰে, তেওঁৰ জ্ঞানৰ পৰিসীমা ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পায়। নিজৰ ভুলবোৰক মুকলি মনেৰে স্বীকাৰ কৰি শুধৰাই লোৱাৰ ক্ষমতাই এজন সংগ্ৰামীক গভীৰ, সহনশীল আৰু পৰিপক্ক কৰি তোলে।
জ্ঞান আৰু আৰম্ভণিৰ পাছতেই যিটো গুণৰ আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজন হয়, সেয়া অদম্য সাহস। কিয়নো যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ চিনাকি সুৰক্ষিত সীমাৰ পৰা ওলাই আহি এক অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰিবলৈ ওলায়, তেতিয়া চাৰিওফালে ভয় আৰু আশংকাই বাট আগভেটি ধৰে। সমাজৰ বিদ্ৰূপ, পৰিয়ালৰ সংশয় আৰু বিফল হৈ সকলো হেৰুৱাৰ সন্ত্ৰাসে অন্তৰাত্মা কঁপাই তোলে। এনে সন্ধিক্ষণত বুকুত অপৰিসীম সাহস লৈ আগবাঢ়িব পৰা শক্তিটোৱেই এজন সাধাৰণ ব্যক্তিক অসাধাৰণ যোদ্ধালৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।
সাহস মানে ভয়ৰ অনুপস্থিতি বুলি ভবাটো ভুল, ভয় থকাৰ পাছতো লক্ষ্যৰ দিশত অবিচলভাৱে খোজ দিয়াৰ মানসিক দৃঢ়তাহে প্ৰকৃত সাহস। সংগ্ৰামৰ এই পথটো অত্যন্ত একাকী আৰু নিস্তব্ধ। ইয়াত হাততালি দিয়া মানুহৰ ভীৰ বিচাৰি পোৱা নাযায়, উৎসাহ যোগোৱা কোনো সহযাত্ৰী কাষত থিয় হৈ নাথাকে। পাহাৰৰ একা-বেঁকা শিলৰ চিৰিত এজন যাত্ৰীয়ে অকলেই নিজৰ উশাহৰ শব্দ শুনি শুনি ওপৰলৈ উঠিবলগীয়া হয়। এই একাকীত্বক যিয়ে আনন্দৰে সাৱটি ল’ব পাৰে, যাৰ বুকুত সমস্ত প্ৰতিবন্ধকতা ভাঙি আগবাঢ়ি যোৱাৰ নিৰ্ভীক সংকল্প থাকে, তেওঁহে সময়ৰ বুকুত নিজৰ সুকীয়া পদচিহ্ন আঁকি যাবলৈ সক্ষম হয়।
বহু সময়ত মানুহে কোনো এটা নতুন কাম অতিশয় উৎসাহ আৰু আৱেগেৰে আৰম্ভ কৰা দেখা যায়। কোনো প্ৰেৰণাদায়ী ভাষণ শুনি বা আন কাৰোবাৰ সফলতা দেখি মনৰ মাজত হঠাতে এক উত্তাল তৰংগৰ সৃষ্টি হয়। প্ৰথম কেইটামান দিন তেওঁলোকে দিন-ৰাতি একাকাৰ কৰি কাম কৰে, কিন্তু কিছুদিন পাছতেই সেই উৎসাহৰ জুই নুমাই ছাই হৈ পৰে। ইয়াৰ কাৰণ হ’ল আৱেগ বা ক্ষণিকৰ অনুভূতি সদায় চঞ্চল আৰু ক্ষণস্থায়ী। ই মানুহক পথৰ আৰম্ভণি কৰাই দিব পাৰে, কিন্তু কঠিন গন্তব্যস্থানলৈ লৈ যাব নোৱাৰে। তাৰ বাবে যিটো শক্তিৰ আৱশ্যক হয়, সেয়া কঠোৰ অনুশাসন।
অনুশাসন এক পৱিত্ৰ আত্মসংযমৰ নাম। যেতিয়া মনটোৱে কাম কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে, যেতিয়া শৰীৰে আলস্য আৰু বিশ্ৰাম বিচাৰে, যেতিয়া বাহিৰৰ পৃথিৱীয়ে আমোদ-প্ৰমোদৰ বাবে হাত বাউলি মাতে, তেতিয়াও নিজৰ দায়িত্ব আৰু লক্ষ্যৰ প্ৰতি নীৰৱে সমৰ্পিত হৈ থকাটোৱেই অনুশাসন। অনুশাসনৰ বান্ধোনে মানুহক নিজৰ চঞ্চল মনটোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ শিকায়। ইচ্ছাশক্তি যিমানেই প্ৰৱল নহওক কিয়, অনুশাসন নোহোৱাকৈ কোনো মহান সৃষ্টি সম্ভৱ হ’ব নোৱাৰে।
অনুশাসনৰ লগত যেতিয়া নিৰন্তৰতাৰ সংযোগ ঘটে, তেতিয়া পৃথিৱীৰ কোনো শক্তিয়েই সেই ব্যক্তিক পৰাস্ত কৰিব নোৱাৰে। নিৰন্তৰতা মানে প্ৰতিদিনে, প্ৰতিটো মুহূৰ্তত একেই নিষ্ঠা আৰু একাগ্ৰতাৰে নিজৰ কামত নিমগ্ন হৈ থকাৰ ক্ষমতা। বতৰ ডাৱৰীয়া হওক বা ফৰকাল হওক, মনটো আনন্দত থাকক বা বিষাদত ডুব যাওক, দৈনিক কৰ্তব্যৰ পৰা পিছহুঁহকি নহাৰ নামেই নিৰন্তৰতা।
নদীৰ এটা সৰু পানীৰ টোপালে যদি এটা নিৰ্দিষ্ট শিলৰ ওপৰত বাৰে বাৰে আঘাত কৰি থাকে, এদিন সেই কঠিন শিলটোও এটা সময়ত ফাটি চিৰাচিৰ হৈ পৰে। পানীৰ টোপালটোৰ মাজত কোনো প্ৰকাণ্ড শক্তি লুকাই থকা নাছিল, কিন্তু তাৰ নিৰন্তৰ আঘাতৰ মাজত আছিল সৃষ্টি আৰু ধ্বংসৰ অপাৰ সামৰ্থ্য। ঠিক তেনেকৈয়ে, যিগৰাকী ব্যক্তিয়ে প্ৰতিদিনে অলপকৈ হ’লেও নিজৰ সাধনা আৰু পৰিশ্ৰম অব্যাহত ৰাখে, তেওঁৰ অন্তৰৰ শক্তি দিনে দিনে বাঢ়ি যায়। সপ্তাহৰ শেষত বা মাহৰ শেষত তেওঁ নিজৰ অগ্ৰগতি দেখি নিজেই বিস্মিত হৈ পৰে। সেয়ে গতি মন্থৰ হ’লেও খোজ কেতিয়াও স্তব্ধ কৰিব নালাগে। লাহে লাহে খোজ দিয়ক, কিন্তু আগুৱাই গৈ থাকক।
সপোনক খেদি ফুৰা এজন সংগ্ৰামী মানুহৰ জীৱন বাহিৰৰ পৰা যিমানেই আকৰ্ষণীয় যেন নালাগক কিয়, ভিতৰি সি অত্যন্ত যন্ত্ৰণাময় আৰু কঠোৰ। নিশা যেতিয়া সমগ্ৰ চহৰখন টোপনিত নিমগ্ন হয়, সকলো ঘৰৰ পোহৰ নুমাই যায়, তেতিয়া এটা সৰু কোঠাত টেবুল লেম্পৰ মৃদু পোহৰত এজন সংগ্ৰামীয়ে চকুৰ টোপনি খেদি কামত ব্যস্ত হৈ থাকে।
দীঘলীয়া অধ্যয়ন আৰু অবিৰত পৰিশ্ৰমৰ ফলত এক গভীৰ ক্লান্তি আৰু মানসিক অৱসাদ নামি আহে। মূৰৰ বিষ, চকুৰ জ্বলা-পোৰা আৰু শৰীৰৰ বেদনাই কেতিয়াবা এনে এটা মুহূৰ্তৰ সৃষ্টি কৰে য’ত মনে সকলো ত্যাগ কৰি বিছনাত বাগৰি পৰাৰ বাবে ব্যাকুল হৈ পৰে। টেবুলত মূৰ থৈ বহিজনে কেতিয়াবা নিজৰ অজ্ঞাতে চকুলো টুকিবলগীয়া হয়। নিসংগতাৰ সেই গভীৰ মুহূৰ্তবোৰত নিজৰ অস্তিত্ব আৰু সপোনক লৈ ভয়ংকৰ সংশয় জাগ্ৰত হয়।
কিন্তু মনত ৰখা উচিত যে সেই ভাগৰ আৰু যন্ত্ৰণাই মানুহৰ ভিতৰৰ প্ৰকৃত শক্তি জাগ্ৰত কৰাৰ প্ৰসূতি গৃহ। যিসকল ব্যক্তিয়ে সেই ভাঙি পৰা মুহূৰ্ততো চকুৰ পানী মচি পুনৰ নিজৰ কৰ্মত মনোযোগ দিয়ে, তেওঁলোকেই সাধাৰণ মানুহৰ পৰা ইতিহাস সৃষ্টিকাৰীলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ভাগৰৰ লগত কৰা এই গোপন যুদ্ধখনত যি জয়ী হয়, তেওঁৰ বাবে সফলতা কোনো দূৰৈৰ কল্পনা হৈ নাথাকে।
সংগ্ৰামৰ পথত আন সকলো উপাদান থকাৰ পাছতো যদি অন্তৰত আত্মবিশ্বাস নাথাকে, তেন্তে সকলো শ্ৰম অথলে যায়। আত্মবিশ্বাস সেই পৱিত্ৰ অগ্নিশিখা, যিয়ে এজন মানুহক শূন্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শিখৰত থিয় কৰাব পাৰে। নিজৰ সামৰ্থ্য, নিজৰ শ্ৰম আৰু নিজৰ সপোনৰ ওপৰত কোনো ধৰণৰ দ্বিধাবোধ নকৰি অবিচলভাৱে আস্থা ৰখাৰ নামেই আত্মবিশ্বাস।
বহু সময়ত মানুহে আনৰ সফলতা দেখি নিজকে অপদাৰ্থ বুলি ভাবিবলৈ লয়। তেওঁলোকে পাহৰি যায় যে প্ৰতিটো ফুল একে সময়তে নুফুলে। সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ দুয়োৰে নিজা সময় আছে আৰু দুয়োটাই নিজৰ নিজৰ সময়ত আকাশ উদ্ভাসিত কৰি তোলে। আনৰ লগত নিজক তুলনা কৰি মনলৈ হীনমন্যতা আনিলে আত্মবিশ্বাস ধ্বংস হয়। আচলতে যোৱাকালিৰ নিজৰ লগত আজিৰ নিজক তুলনা কৰিব লাগে। যদি আপুনি কালিৰ তুলনাত আজি এখোজ হ’লেও আগুৱাইছে, তেন্তে আপুনি সঠিক দিশতেই গতি কৰিছে। এই আত্মবিশ্বাসেৰে বলীয়ান হৈ পৰৱৰ্তী স্তৰৰ বাবে সাজু হোৱাটোৱেই প্ৰকৃত বিজয়ৰ বাট।
সংগ্ৰামৰ এই দুৰ্গম যাত্ৰাপথত এজন ব্যক্তিয়ে সন্মুখীন হোৱা আটাইতকৈ বিষাক্ত প্ৰতিবন্ধকতা সমাজখনৰ একাংশ ব্যক্তিৰ নেতিবাচক মন্তব্য। যেতিয়াই কোনো এজন সাধাৰণ ব্যক্তিয়ে নিজৰ পুৰণি আৰ্থিক বা সামাজিক সীমা অতিক্ৰম কৰি কিবা এক মহৎ কাম কৰাৰ সংকল্প লয়, তেতিয়াই চাৰিওফালৰ বহুতো তথাকথিত শুভাকাংক্ষীয়ে তেওঁৰ পথত কাঁইট সিঁচিবলৈ তৎপৰ হৈ পৰে। তেওঁলোকে সঘনে সোঁৱৰাই দিয়ে, “তোমাৰ দ্বাৰা এনে কাম সম্ভৱ হ’ব নোৱাৰে”, “ইমান ডাঙৰ সপোন দেখাটো বিপদজনক”, “আমাৰ নিচিনা মানুহৰ ভাগ্যত সাফল্যৰ কোনো স্থান লিখা নাই।”
এই নেতিবাচক কথাবোৰে এজন সংগ্ৰামীৰ অন্তৰত গভীৰ ক্ষতৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে আৰু সুপ্ত আত্মবিশ্বাস নিঃশেষ কৰি পেলাব পাৰে। সেয়ে সফল হ’বলৈ হ’লে কাণত আঙুলি দি সমাজৰ এনে অনৰ্থক শব্দবোৰক সম্পূৰ্ণৰূপে উপেক্ষা কৰিবলৈ শিকিব লাগিব। সেই পুৰণি উপকথাৰ ভেকুলীটোৰ দৰে নিজক প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব, যিটো বধিৰ হোৱাৰ বাবেই পাহাৰৰ সৰ্বোচ্চ স্তম্ভটোত আৰোহণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কাৰণ সি তলত ৰৈ মানুহে চিঞৰি থকা হতাশাজনক কথাবোৰ শুনিবলৈ পোৱা নাছিল। সমাজৰ মানুহে আপোনাক তেতিয়াহে মান্যতা দিব, যেতিয়া আপুনি সফল হৈ নিজৰ অস্তিত্ব প্ৰমাণ কৰিব পাৰিব। তাৰ আগমুহূৰ্তলৈকে তেওঁলোকৰ সন্দেহ আৰু উপহাসক মুখৰ মাতেৰে প্ৰতিবাদ নকৰি নিজৰ নীৰৱ আৰু একাগ্ৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা উত্তৰ দিয়াতোহে প্ৰকৃত জ্ঞানৰ লক্ষণ। আনৰ নেতিবাচক চিন্তাক নিজৰ মনৰ শান্তি আৰু সংকল্প বিনষ্ট কৰিবলৈ কেতিয়াও কোনো সুযোগ দিয়া অনুচিত।
এই সুদীৰ্ঘ আৰু সংগ্ৰামপূৰ্ণ যাত্ৰাত এজন সাধকৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ মানসিক আশ্ৰয়স্থল আৰু সঞ্জীৱনী সুধা তেওঁৰ পৰিয়াল। বিশেষকৈ পিতৃ-মাতৃৰ অৱদান আৰু নিঃস্বাৰ্থ মৰমৰ তুলনা পৃথিৱীৰ কোনো ঐশ্বৰ্যৰ সৈতে সম্ভৱ হ’ব নোৱাৰে। যেতিয়া পৃথিৱীৰ সকলোৱে সন্দেহ আৰু বিদ্ৰূপৰ চকুৰে চায়, তেতিয়া মা আৰু দেউতাই নিৰৱে সন্তানৰ ওপৰত গভীৰ আস্থা ৰাখে। সন্তানৰ বুকুত এক উজ্জ্বল ভৱিষ্যত গঢ়াৰ সপোন লৈ পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ সকলো সুখ আৰু ইচ্ছা নিৰ্দ্বিধায় বিসৰ্জন দিয়ে।
মাতৃয়ে নিশাৰ ভাগত কুঁজা হৈ প্ৰস্তুত কৰি দিয়া একাপ গৰম চাহ, মূৰত হাত বুলাই দিয়া সেই শান্তিদায়ক পৱিত্ৰ স্পৰ্শ, আৰু দেউতাই পুৱাৰ পৰা গধূলিলৈকে নিজৰ শৰীৰৰ ঘাম মাটিত পেলাই সন্তানৰ লালন-পালনৰ খৰচ যোগোৱা দৃশ্যই অন্তৰৰ গভীৰতাত এক প্ৰচণ্ড বিপ্লৱৰ সৃষ্টি কৰে। বহু সময়ত এজন সংগ্ৰামীয়ে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে নহ’লেও, তেওঁৰ বাবে সমগ্ৰ জীৱনটো পণ কৰি দিয়া সেই বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ মুখত এজাক প্ৰশান্তিৰ হাঁহি বিৰিঙাবলৈ হ’লেও পুনৰ উদ্যমেৰে থিয় দিয়ে। পৰিয়ালৰ এই পৱিত্ৰ মৰমে এজন মানুহক কেতিয়াও ভাগৰি পৰিবলৈ নিদিয়ে। যি সন্তানে নিজৰ পিতৃ-মাতৃৰ চকুৰ চকুপানী আৰু কপালৰ ঘামৰ মূল্য অনুভৱ কৰিব পাৰে, তেওঁ সময়ৰ অপচয় কৰাৰ কথা ভাবিবই নোৱাৰে। এই পৱিত্ৰ দায়বদ্ধতাই মানুহৰ ভিতৰত পৰ্বতসম বাধা ভাঙিব পৰা এক অপৰিসীম শক্তিৰ সঞ্চাৰ কৰে।
আধুনিক যুগত মানুহ অত্যন্ত অধৈৰ্য হৈ পৰিছে। মানুহে সকলো বস্তুৰ ফলাফল অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে বিচাৰে। কিন্তু প্ৰকৃতিৰ এক চিৰন্তন নিয়ম আছে যে যিকোনো মহৎ আৰু স্থায়ী সৃষ্টিৰ বাবে সময় আৰু গভীৰ সাধনাৰ প্ৰয়োজন হয়। তাৎক্ষণিকভাৱে লাভ কৰা বস্তু ক্ষন্তেকতে নাইকিয়া হৈ পৰে, বিপৰীতে দীঘলীয়া পৰিশ্ৰমেৰে গঢ়ি তোলা ভেটি যুগ-যুগান্তৰলৈ অক্ষুণ্ণ হৈ ৰয়।
মানুহৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম এজোপা গছৰ শিপা মেলাৰ দৰে এক নীৰৱ তপস্যা। বাহিৰৰ পৃথিৱীয়ে তাৎক্ষণিকভাৱে আপোনাৰ শ্ৰমৰ ফলাফল দেখা নাপাব পাৰে, কিন্তু ভিতৰি ভিতৰি আপোনাৰ ব্যক্তিত্ব, চৰিত্ৰ আৰু জ্ঞানৰ শিপা ইমানেই শক্তিশালী হৈ গঢ় লৈ উঠে যে সময় অহাৰ লগে লগে আপোনাৰ সাফল্যৰ বিশালতাই সকলোকে স্তব্ধ কৰি তোলে। সেয়ে পৰিশ্ৰম কৰি যাওঁতে ফলাফলৰ বাবে ব্যাকুল নহৈ গভীৰ ধৈৰ্য ধাৰণ কৰি নিজৰ কামত নিমগ্ন হৈ থাকিব লাগিব।
যিজনে আৰম্ভণিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শিক্ষা, সাহস, অনুশাসন, নিৰন্তৰতা, আত্মবিশ্বাস, কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু ধৈৰ্য্যৰ প্ৰতিটো কঠিন স্তৰ অতিক্ৰম কৰি আহে, তেওঁৰ বাবে পাহাৰৰ সৰ্বোচ্চ শিখৰত ৰৈ থাকে জয় আৰু চিৰন্তন সফলতাৰ অমিয়া ফল। পাহাৰৰ সেই উচ্চতম শৃংগত থিয় হৈ যেতিয়া এজন সংগ্ৰামীয়ে উদীয়মান সূৰ্য্যৰ সোণালী পোহৰত দুহাত মেলি বিজয়ৰ আনন্দ উপভোগ কৰে, তেতিয়া তেওঁৰ অতীতৰ সকলো বিষাদ, সকলো অপমান, সকলো চকুপানী আৰু বিনিদ্ৰ ৰজনী একেপলকতে সাৰ্থক হৈ পৰে।
সেই চূড়ান্ত মুহূৰ্তত মানুহে উপলব্ধি কৰিবলৈ সক্ষম হয় যে তেওঁ এটা নিৰ্দিষ্ট বাহ্যিক লক্ষ্য অৰ্জন কৰাৰ উপৰিও এই সুদীৰ্ঘ আৰু সংগ্ৰামশীল যাত্ৰাটোৱে তেওঁক এজন নতুন, শক্তিশালী, সহনশীল আৰু সংবেদনশীল মানুহ হিচাপে গঢ়ি তুলিলে। সফলতা হাতৰ মুঠিত পোৱা পুৰস্কাৰৰ মাজতেই সীমাৱদ্ধ হৈ নাথাকে; সফলতা প্ৰকৃততে আত্মৰূপান্তৰৰ এক পৱিত্ৰ অনুভৱ। যিবোৰ মানুহে এদিন পথৰ কাষত ৰৈ উপহাস কৰিছিল, তেওঁলোকেই তেতিয়া মূৰ দোৱাই সন্মান জনাবলৈ বাধ্য হয়। কিন্তু এজন প্ৰকৃত সাধকে শিখৰত আৰোহণ কৰিও অহংকাৰৰ বশৱৰ্তী নহয়, পকা ধানৰ শীষৰ দৰে বিনম্ৰ হৈ অতীতৰ সেই সংগ্ৰামৰ পথটোলৈ চাই সৃষ্টিকৰ্তা আৰু পিতৃ-মাতৃৰ চৰণত কৃতজ্ঞতাৰে সেৱা জনায়।
ব্যক্তিগত সাফল্যই পূৰ্ণতা লাভ কৰে তেতিয়াহে, যেতিয়া সি সমাজৰ বৃহত্তৰ কল্যাণৰ বাবে ব্যৱহৃত হয়। এজন ব্যক্তিয়ে অৰ্জন কৰা জ্ঞান, প্ৰতিষ্ঠা আৰু শক্তিয়ে যদি সমাজৰ দৰিদ্ৰ, নিষ্পেষিত আৰু দিশহাৰা মানুহখিনিৰ চকুপানী মচিব নোৱাৰে, তেন্তে সেই সাফল্যৰ কোনো স্থায়ী মূল্য বিচাৰি পোৱা নাযায়। শিখৰত উপনীত হোৱাৰ পাছত এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ শিপাক পাহৰি যোৱাটো আটাইতকৈ ডাঙৰ নৈতিক পতন।
প্ৰকৃত সফল ব্যক্তিয়ে সদায় নিজৰ অতীতৰ সংগ্ৰামক স্মৰণ কৰি আন দহজনক বাট দেখুৱাবলৈ আগবাঢ়ি আহে। তেওঁ সমাজৰ বাবে এক পোহৰৰ উৎস হৈ পৰে, যাৰ সান্নিধ্যত বহুতো নিৰাশ হৈ পৰা যুৱক-যুৱতীয়ে পুনৰ নতুনকৈ জীয়াই থকাৰ আৰু সংগ্ৰাম কৰাৰ প্ৰেৰণা লাভ কৰে। নিজৰ উন্নত অভ্যাস আৰু নীতিবোধেৰে সমাজক অনুপ্ৰাণিত কৰাটোৱেই মানৱ জীৱনৰ সৰ্বোচ্চ সাৰ্থকতা।
জীৱন কোনো থমকি ৰোৱা আৱদ্ধ পুখুৰী নহয়, ই এক নিৰন্তৰ প্ৰৱাহমান বিশাল নদী। এই অনন্ত যাত্ৰাপথত কোনো কাৰণতেই থমকি ৰ’ব নালাগে। যদি আপুনি লক্ষ্যৰ দিশত দ্ৰুতভাৱে দৌৰিব নোৱাৰে, তেন্তে শান্তভাৱে খোজ কাঢ়ক; যদি খোজ কাঢ়িবলৈ শক্তিৰ অভাৱ হয়, তেন্তে বগাই আগবাঢ়ক; কিন্তু যিয়েই পৰিস্থিতি নাহওক কিয়, আগবাঢ়ি থকাৰ মানসিকতাক কেতিয়াও স্তব্ধ হ’বলৈ নিদিব।
ভাগ্যৰ দোহাই দি হাত সাবটি বহি থকাটো দুৰ্বলতাৰ লক্ষণ। আজিৰ পৰাই, এই মুহূৰ্তৰ পৰাই নিজৰ জীৱনৰ সমস্ত ক্ষতিকাৰক অভ্যাস পৰিহাৰ কৰক। সময়ৰ মূল্য বুজি পাই প্ৰতিটো পলক নিজৰ নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্যৰ বাবে সমৰ্পিত কৰক। মনত গভীৰভাৱে স্থান দিয়ক যে সফলতা কোনো বিশেষ শ্ৰেণীৰ মানুহৰ বাবে সংৰক্ষিত হৈ থকা বস্তু হ’ব নোৱাৰে। সফলতা সেইজন মানুহৰ ওচৰলৈহে আহে, যিয়ে ভাগৰৰ লগত যুদ্ধ কৰিব জানে, যিয়ে সমাজৰ নেতিবাচকতাক বধিৰ হৈ উপেক্ষা কৰিব জানে, আৰু যাৰ অন্তৰত পৰ্বতসম বাধা নেওচি নিজৰ সপোন পূৰণ কৰাৰ বাবে এক অনিৰ্বাণ অগ্নিশিখা অহৰহ প্ৰজ্বলিত হৈ থাকে।
ভাগ্যৰ মায়াজাল ভাঙি নিজৰ সুস্থ আৰু শক্তিশালী অভ্যাসসমূহক গঢ় দিয়ক। যেতিয়া আপোনাৰ প্ৰতিটো দিন অনুশাসন আৰু সাধনাৰে সজীৱ হৈ উঠিব, তেতিয়া কাইলৈৰ ভৱিষ্যতে আপোনাৰ সন্মুখত মূৰ দোৱাই থিয় দিব। বিশ্বাস ৰাখক, এই পথ দুৰ্গম হ’লেও ইয়াৰ অন্তিম গন্তব্য অপৰূপ। আপোনাৰ সংগ্ৰাম এদিন নিশ্চিতভাৱে এক সোণালী ইতিহাসলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব।