বিশ্বাসযোগ্যতা: এখন সুস্থ সমাজৰ চাবিকাঠি
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
মানৱ সভ্যতাৰ যি সুদীৰ্ঘ ইতিহাস, সেই ইতিহাস কেৱল যুদ্ধ, জয়-পৰাজয় বা বৈজ্ঞানিক আৱিষ্কাৰৰ কাহিনী নহয়। ই আচলতে মানুহৰ মাজত গঢ়ি উঠা পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক আৰু মূল্যবোধৰো এক নিৰন্তৰ যাত্ৰা। যিবোৰ মহৎ গুণৰ বাবে মানুহক পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ জীৱ বুলি অভিহিত কৰা হয়, সেইবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী আৰু শক্তিশালী গুণটোৱেই হৈছে বিশ্বাসযোগ্যতা। মানৱীয় সম্পৰ্কৰ যি বিশাল আৰু জটিল তন্ত্ৰ আমাৰ চাৰিওফালে বিস্তৃত হৈ আছে, তাৰ প্ৰতিডাল সূতা আচলতে একো একোটা অদৃশ্য বিশ্বাসৰ ওপৰতহে টিকি আছে। বিশ্বাসযোগ্যতা অবিহনে সমাজ এখন এটা সুন্দৰ কিন্তু প্ৰাণহীন জঁকাৰ বাহিৰে আন একো নহয়। আমি যেতিয়া কওঁ যে কাৰোবাৰ বিশ্বাসযোগ্য হ’ব পৰাটো জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ উপহাৰ, তেতিয়া আমি কেৱল এটা বাক্য উচ্চাৰণ নকৰোঁ, বৰঞ্চ জীৱনৰ এক গভীৰ আৰু চিৰন্তন সত্যক স্বীকাৰ কৰোঁ।
পৃথিৱীত ধন-সম্পত্তি, ক্ষমতা, উচ্চ পদ-মৰ্যাদা বা বৈষয়িক সুখ অৰ্জন কৰাটো যিমান কঠিন, তাতকৈ বহু বেছি কঠিন আৰু প্ৰত্যাহ্বানমূলক হ’ল আন এজন ব্যক্তিৰ মনত নিজৰ বাবে এশ শতাংশ বিশ্বাসযোগ্যতা গঢ়ি তোলাটো। ই এক নীৰৱ আধ্যাত্মিক সাধনা, যাৰ বাবে এজন মানুহক সমগ্ৰ জীৱনটোৰ প্ৰয়োজন হয়। এইটোৱেই সেই চাবিকাঠি যিয়ে এখন সুস্থ আৰু শান্তিপূৰ্ণ সমাজৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিব পাৰে। বিশ্বাস হ’ল এটা পৱিত্ৰ বন্ধন, যিয়ে সমাজৰ ভিন্ন মতাদৰ্শ আৰু চিন্তাক একত্ৰিত কৰি এক সুস্থিৰ পৰিবেশৰ সূচনা কৰে।
বিশ্বাসযোগ্যতাৰ গভীৰ অৰ্থ আৰু চৰিত্ৰৰ স্বচ্ছতা :- বিশ্বাসযোগ্যতা শব্দটো দেখাত সৰু যেন লাগিলেও ইয়াৰ অৰ্থৰ গভীৰতা আৰু প্ৰাসংগিকতা অপৰিসীম। ই কেৱল এটা শব্দ নহয়, ই হ’ল এজন মানুহৰ সমগ্ৰ ব্যক্তিত্ব আৰু চৰিত্ৰৰ এক স্বচ্ছ প্ৰতিচ্ছবি। এজন বিশ্বাসযোগ্য মানুহৰ অৰ্থ হ’ল তেওঁৰ চিন্তা, কথা আৰু কামৰ মাজত কোনো ধৰণৰ পাৰ্থক্য বা বিৰোধ নাই। সংস্কৃতত এষাৰ কথা আছে য’ত কোৱা হৈছে যে মহৎ লোকসকলৰ মন, বাক্য আৰু কৰ্ম সদায় একেই হয়। যিজন ব্যক্তিৰ বাক্যই তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰমাণ দিয়ে, তেওঁহে আচলতে প্ৰকৃত বিশ্বাসৰ যোগ্য। যেতিয়া কোনো এজন ব্যক্তিয়ে আন এজনৰ ওপৰত নিসংকোচে আস্থা প্ৰকাশ কৰে, তেতিয়া তাত এক বিশাল নৈতিক দায়িত্ববোধ সোমাই থাকে।
বিশ্বাস কৰা মানুহজনে আচলতে তেওঁৰ হৃদয়ৰ আটাইতকৈ স্পৰ্শকাতৰ অংশটো আৰু তেওঁৰ নিৰাপত্তাৰ দায়িত্ব আনৰ হাতত গতাই দিয়ে। এইটোৱেই হ’ল পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ দামী আৰু অমূল্য উপহাৰ। কাৰণ যিকোনো বস্তুগত উপহাৰ বজাৰত টকাৰে কিনিব পাৰি, কিন্তু কাৰোবাৰ বিশ্বাস কেতিয়াও কিনিবলৈ পোৱা নাযায়। ই হ’ল এক আধ্যাত্মিক প্ৰাপ্তি যিটো কেৱল নিৰন্তৰ সততা, আত্মত্যাগ আৰু নিষ্ঠাৰ বিনিময়তহে অৰ্জন কৰিব পাৰি। এজন ব্যক্তিৰ বিশ্বাসযোগ্যতা তেওঁৰ অলংকাৰস্বৰূপ, যাৰ জেউতিয়ে অন্ধকাৰ সময়তো তেওঁৰ পথ প্ৰদৰ্শকৰ কাম কৰে। চৰিত্ৰৰ এই স্বচ্ছতাই এজন মানুহক ভিৰৰ মাজতো একক আৰু অনন্য কৰি তোলে।
উপহাৰৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব: বিশ্বাস বনাম বস্তুগত সম্পদ :- আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত আমি উপহাৰ বুলিলে কোনো সামগ্ৰী বা বস্তুকে বুজোঁ। জন্মদিন, বিবাহ বা আন কোনো বিশেষ দিনত দিয়া এই উপহাৰবোৰৰ এক নিৰ্দিষ্ট আৰ্থিক মূল্য থাকে। কিন্তু সেইবোৰ বস্তু সময়ৰ সোঁতত পুৰণি হয়, ব্যৱহাৰ অনুপযোগী হয় বা এদিন হেৰাই যায়। ইয়াৰ বিপৰীতে বিশ্বাস নামৰ উপহাৰটো এনেকুৱা এটা সম্পদ যিটো সময়ৰ লগে লগে অধিক উজ্জ্বল আৰু শক্তিশালী হৈহে উঠে। কোনোবাই আপোনাক বিশ্বাস কৰা মানেই হ’ল তেওঁ আপোনাক তেওঁৰ জীৱনৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশীদাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে।
যিজন ব্যক্তিৰ ওপৰত তেওঁৰ পৰিয়াল, আত্মীয়-স্বজন আৰু সমাজৰ লোকে চকু মুদি নিৰ্ভৰ কৰিব পাৰে, তেওঁতকৈ ভাগ্যৱান আৰু চহকী ব্যক্তি পৃথিৱীত আন কোনো নাই। এই বিশ্বাসযোগ্যতাই এজন মানুহক সামাজিক মৰ্যাদা দিয়াৰ লগতে এক অপাৰ মানসিক শান্তি আৰু আত্মসন্তুষ্টি প্ৰদান কৰে। ই এজন ব্যক্তিক ভিৰৰ মাজতো এক সুকীয়া মৰ্যাদা দিয়ে। ধন থাকিলে মানুহৰ নাম হয়, কিন্তু বিশ্বাসযোগ্যতা থাকিলে মানুহৰ প্ৰতি আন্তৰিক সন্মান ওপজে। এই সন্মানহে প্ৰকৃত অৰ্থত মানুহৰ পৰম প্ৰাপ্তি। বহু সময়ত দেখা যায় যে এজন ধনী ব্যক্তিতকৈ এজন বিশ্বাসী দুখীয়া মানুহৰ কথাৰ গুৰুত্ব সমাজত অধিক হয়। এইটোৱেই হ’ল বিশ্বাসযোগ্যতাৰ প্ৰকৃত ক্ষমতা।
বিশ্বাসৰ নিৰ্মাণ আৰু ইয়াৰ স্থিতিস্থাপকতা :- বিশ্বাসযোগ্যতা অৰ্জন কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো অতিশয় লেহেমীয়া আৰু ইয়াৰ বাবে অপৰিসীম ধৈৰ্যৰ প্ৰয়োজন। ই যেন এজোপা বিশাল বটবৃক্ষৰ নিচিনা। এজোপা গছ এদিনতে যিদৰে বিশাল হৈ নুঠে, তেনেদৰে বিশ্বাসো এদিনতে গঢ়ি তোলাটো কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়। ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজন হয় বছৰ বছৰ ধৰি কৰা একাগ্ৰতা, প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা আৰু কঠোৰ নৈতিকতাৰ চৰ্চা। এজন ব্যক্তিক সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাস কৰিবলৈ মানুহক বহু সময়ৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰয়োজন হয়। মানুহে আনৰ চৰিত্ৰটোক বিভিন্ন কঠিন পৰিস্থিতিত বাৰে বাৰে পৰীক্ষা কৰি চায় আৰু যেতিয়া দেখে যে ব্যক্তিজন সকলো বিপদৰ মাজতো অটল আৰু সত্যবাদী, তেতিয়াহে তেওঁৰ ওপৰত আস্থা স্থাপন কৰে।
কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথা এয়ে যে যি বিশ্বাস গঢ়িবলৈ সমগ্ৰ জীৱনটো ব্যয় হয়, তাক ভাঙিবলৈ মাত্ৰ এটা মুহূৰ্তৰ ভুল বা এটি সৰু মিছাই যথেষ্ট। বিশ্বাসৰ কাঁচখন এবাৰ ভাঙি গ’লে তাক যিমানেই শক্তিশালী আঠাৰে জোৰা নিদিয়ক কিয়, ই কেতিয়াও আগৰ দৰে নিৰ্মল আৰু নিভাঁজ হৈ নাথাকে। সেই ফাটটো চৰিত্ৰত চিৰদিনৰ বাবে ৰৈ যায়। সেয়েহে বিশ্বাস গঢ়াতকৈ ইয়াক ৰক্ষা কৰাটো অধিক সচেতনতাৰ কাম। যিজনে নিজৰ চৰিত্ৰৰ এই কাঁচখন নিৰ্মলকৈ ৰাখিব পাৰে, তেৱেঁই আচলতে এজন সংগ্ৰামী পুৰুষ। বিশ্বাস ৰক্ষা কৰিবলৈ বহু সময়ত আপুনি নিজৰ ব্যক্তিগত লাভো ত্যাগ কৰিবলগীয়া হ’ব পাৰে, আৰু সেইটোৱেই হ’ল আচল পৰীক্ষা।
যান্ত্ৰিক সভ্যতা আৰু বিশ্বাসৰ গভীৰ সংকট :- বৰ্তমানৰ এই যান্ত্ৰিক আৰু তীব্ৰ প্ৰতিযোগিতামূলক সমাজত বিশ্বাসযোগ্যতাৰ অভাৱ এক বিৰাট সংকট হিচাপে দেখা দিছে। এতিয়া মানুহে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে ইজনে সিজনক প্ৰতাৰণা কৰিবলৈ অলপো কুণ্ঠাবোধ নকৰে। মিছা প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু ছদ্মবেশেৰে আনক আকৰ্ষণ কৰাটো এতিয়া বহুতৰে জীৱনৰ কৌশল বা তথাকথিত স্মাৰ্টনেছ হৈ পৰিছে। মানুহৰ মাজত পাৰস্পৰিক বিশ্বাসৰ ঠাইত এতিয়া সন্দেহ আৰু প্ৰতিযোগিতাই স্থান লৈছে। প্ৰযুক্তিৰ উন্নয়নে আমাক ওচৰ চপাই আনিলে যদিও মনৰ দূৰত্ব বহুগুণে বৃদ্ধি কৰিলে। আজি আমি একেখন মেজতে বহি আছোঁ যদিও ইজনে সিজনক সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পাওঁ।
এনে এক কলুষিত পৰিৱেশত যদি কোনো এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ নৈতিকতাৰ ওপৰত থিয় দি আনৰ বিশ্বাস ৰক্ষা কৰিব পাৰে, তেন্তে তেওঁ সমাজৰ বাবে এক পোহৰৰ স্তম্ভ স্বৰূপ। কৰ্মক্ষেত্ৰতো এজন ব্যক্তিৰ মেধা বা ডিগ্ৰীতকৈ তেওঁৰ বিশ্বাসযোগ্যতাৰ মূল্য বহুগুণে বেছি। এজন মালিক বা প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবে এজন অতি দক্ষ কিন্তু অবিশ্বাসী কৰ্মীতকৈ এজন মধ্যম মানৰ কিন্তু সম্পূৰ্ণ বিশ্বাসী কৰ্মীহে বেছি প্ৰয়োজনীয়। ব্যৱসায় জগতত যাৰ ক্ৰেডিট বা বিশ্বাসযোগ্যতা থাকে, তেওঁহে দীৰ্ঘদিন ধৰি সফলতাৰ শিখৰত থাকিব পাৰে। বিশ্বাস অবিহনে কোনো ব্যৱসায়িক লেনদেন বা সামাজিক সংগঠন কেতিয়াও স্থিৰ হৈ থাকিব নোৱাৰি। আন্তৰ্জাতিক সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰতো দেশসমূহৰ মাজত থকা বিশ্বাসেই বিশ্ব শান্তিৰ মূল আধাৰ। যেতিয়া বিশ্বাস হেৰাই যায়, তেতিয়াই যুদ্ধ আৰু সংঘাতৰ আৰম্ভণি হয়।
পৰিয়াল আৰু ব্যক্তিগত সম্পৰ্কত বিশ্বাসৰ অমৃত :- পৰিয়াল আৰু ব্যক্তিগত সম্পৰ্কবোৰৰ মাজত বিশ্বাস হ’ল অক্সিজেনৰ দৰে। এজন স্বামী আৰু স্ত্ৰীৰ মাজত, এজন পিতৃ আৰু সন্তানৰ মাজত বা দুজন অন্তৰংগ বন্ধুৰ মাজত যদি বিশ্বাস নাথাকে, তেন্তে সেই সম্পৰ্কটো কেৱল এটা বোজা বা জঁকাৰ দৰে হৈ পৰে। বিশ্বাস থাকিলে জীৱনৰ সৰু সৰু ভুলবোৰো ক্ষমা কৰি দিব পাৰি, কিন্তু বিশ্বাসৰ অভাৱ হ’লে নিৰ্দোষ আচৰণকো সন্দেহৰ চকুৰে চোৱা হয়। পৰিয়াল হ’ল সমাজৰ আটাইতকৈ সৰু কিন্তু গুৰুত্বপূৰ্ণ গোট। ইয়াৰ ভেটি যদি বিশ্বাসৰ ওপৰত নহয়, তেন্তে এখন সুস্থ সমাজ গঢ়ি উঠাটো অসম্ভৱ।
আমি যেতিয়া কওঁ যে মোৰ এজন বন্ধু আছে যাৰ ওপৰত মই চকু মুদি ভৰসা কৰিব পাৰোঁ, তেতিয়া জানিব যে সেই বন্ধুজনে আপোনাক পৃথিৱীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰিছে। কাৰোবাৰ বাবে বিশ্বাসযোগ্য হোৱা মানেই হ’ল তেওঁৰ হৃদয়ৰ আটাইতকৈ সুৰক্ষিত কোঠালিটোত স্থান লাভ কৰা। এইটো এনে এক বিৰল উপলব্ধি যিটোৱে মানুহক অকলশৰীয়া হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু সমাজত জীয়াই থকাৰ সাহস দিয়ে। যিখন পৰিয়ালত পৰস্পৰৰ মাজত বিশ্বাস অটুট থাকে, সেই পৰিয়ালত দাৰিদ্ৰ্য থাকিলেও একতাৰ সুখ থাকে। আনহাতে বিশ্বাসহীন পৰিয়ালত অট্টালিকা থাকিলেও মানসিক অশান্তিয়ে ছাঁ দি থাকে।
মানসিক প্ৰশান্তি আৰু বিবেকৰ নিৰ্মলতা :- বিশ্বাসযোগ্যতাৰ লগত মানসিক প্ৰশান্তিৰ এক অতি নিবিড় সম্পৰ্ক আছে। যিজন ব্যক্তিৰ কথাৰ লগত কামৰ মিল থাকে আৰু যিয়ে কাৰো বিশ্বাস ভংগ নকৰে, তেওঁৰ মনটো সদায় পাতল আৰু পৱিত্ৰ হৈ থাকে। তেওঁ কোনো মিছা লুকুৱাবলৈ অন্য দহটা মিছাৰ আশ্ৰয় ল’ব নালাগে। মিছা কোৱা আৰু আনক ঠগোৱা মানুহবোৰ সদায় এক অদৃশ্য ভয় আৰু প্ৰচণ্ড মানসিক চাপৰ মাজত থাকে। তেওঁলোকৰ মনত সদায় ধৰা পৰাৰ এক শংকা আৰু অপৰাধবোধ জাগ্ৰত হৈ থাকে। ইয়াৰ বিপৰীতে এজন বিশ্বাসযোগ্য মানুহৰ হৃদয় সদায় স্বচ্ছ আৰু মুকলি আকাশৰ দৰে পৰিষ্কাৰ।
এই নিৰ্মল মানসিক অৱস্থাই মানুহৰ আত্মবিশ্বাস বৃদ্ধি কৰে আৰু জীৱনৰ প্ৰতি এক যোগাত্মক দৃষ্টিভংগি গঢ়ি তোলে। নিজৰ বিবেকৰ ওচৰত যিজন মানুহ পৰিষ্কাৰ, তেওঁহে প্ৰকৃততে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুখী আৰু শান্ত মানুহ। তেওঁ ৰাতি বিছনাত শুই পৰিলে কোনো চিন্তা অবিহনে শান্তিত টোপনি যাব পাৰে। আধ্যাত্মিক পৰিপক্কতাৰ বাবেও এই মানসিক স্বচ্ছতা অপৰিহাৰ্য। সত্যৰ পথত খোজ দিয়া ব্যক্তিক যিকোনো পৰিস্থিতিয়ে বিচলিত কৰিব নোৱাৰি।
ভৱিষ্যত প্ৰজন্ম আৰু শিক্ষাৰ প্ৰকৃত লক্ষ্য :- আজিৰ আধুনিক শিক্ষা ব্যৱস্থাত আমি ল’ৰা-ছোৱালীক বহুত পঢ়া-শুনা কৰাওঁ, কিন্তু তেওঁলোকক এজন বিশ্বাসযোগ্য মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ শিক্ষা খুব কমেইহে দিওঁ। আমি পাহৰি যাওঁ যে এজন মানুহ অতিশয় শিক্ষিত হৈ বহুত ধন অৰ্জন কৰাতকৈ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ হ’ল তেওঁ এজন ভৰসাযোগ্য মানুহ হোৱাটো। আমাৰ ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে আমি বহু ধন-সম্পত্তি এৰি থৈ যোৱাতকৈ এটা নিৰ্মল আৰু বিশ্বাসযোগ্য চৰিত্ৰ উত্তৰাধিকাৰ হিচাপে এৰি থৈ যোৱাটো বেছি জৰুৰী।
শিশুসকলে কিতাপৰ পাঠতকৈ ডাঙৰৰ আচৰণ আৰু কাম-কাজ দেখিহে বেছি শিক্ষা লাভ কৰে। যদি পিতৃ-মাতৃয়ে পৰস্পৰৰ প্ৰতি আৰু সমাজৰ প্ৰতি বিশ্বাসযোগ্য আচৰণ কৰে, তেন্তে সন্তানসকলেও সেই মহান গুণটো স্বাভাৱিকভাৱে আয়ত্ত কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত হ’ব। ইতিহাসৰ সেইসকল মহান ব্যক্তিক আমি আজিও শ্ৰদ্ধাৰে স্মৰণ কৰোঁ যিসকলে নিজৰ বাক্য বা প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষাৰ বাবে নিজৰ প্ৰাণ বিসৰ্জন দিবলৈকো কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল। তেওঁলোকে আমাৰ বাবে এক বিৰল বিশ্বাসৰ ঐতিহ্য এৰি থৈ গৈছে। শিক্ষাৰ মূল কাম হ’ল মানুহক চৰিত্ৰৱান কৰা, কেৱল জ্ঞানৰ ভঁৰাল কৰা নহয়।
ৰাজনীতি আৰু নেতৃত্বত আস্থাৰ গুৰুত্ব :- ৰাজনীতি আৰু নেতৃত্বৰ ক্ষেত্ৰতো বিশ্বাসযোগ্যতা হ’ল আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় উপাদান। এজন নেতাৰ প্ৰতি যদি জনসাধাৰণৰ বিশ্বাস নাথাকে, তেন্তে সেই দেশে কেতিয়াও উন্নতিৰ শিখৰত উপনীত হ’ব নোৱাৰে। ইতিহাসত যিসকল নেতা কালজয়ী হৈ ৰৈছে, তেওঁলোকৰ এটা উমৈহতীয়া গুণ আছিল জনসাধাৰণৰ আস্থা জয় কৰিব পৰা ক্ষমতা। এজন নেতাৰ বিশ্বাসযোগ্যতাই এখন দেশক দুৰ্যোগৰ সময়তো একগোট কৰি ৰাখিব পাৰে। নেতাৰ প্ৰতি থকা জনসাধাৰণৰ বিশ্বাসেই হ’ল যিকোনো গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰ মূল ভেটি।
ঠিক তেনেদৰে সমাজৰ প্ৰতিজন পেছাদাৰী ব্যক্তি, যেনে শিক্ষক, চিকিৎসক, অভিযন্তা বা সাংবাদিক – তেওঁলোকৰ কামৰ সফলতা নিৰ্ভৰ কৰে তেওঁলোকৰ বিশ্বাসযোগ্যতাৰ ওপৰত। এজন বিশ্বাসী শিক্ষকেহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ভৱিষ্যৎ গঢ়িব পাৰে আৰু এজন বিশ্বাসী চিকিৎসকেহে ৰোগীক মানসিক সাহস দিব পাৰে। যেতিয়া কোনো এজন শিক্ষক বা চিকিৎসকে নিজৰ কামত ফাঁকি দিয়ে, তেতিয়া সমগ্ৰ সমাজখনৰ মাজত এক নৈৰাশ্যৰ ভাৱ ওপজে। সমাজৰ প্ৰতিটো স্তম্ভই যদি বিশ্বাসযোগ্যতা হেৰুৱাই পেলায়, তেন্তে সভ্যতা খহি পৰিবলৈ বেছি সময় নালাগে।
আত্ম-সততা আৰু নৈতিক দায়িত্ব :- প্ৰকৃততে বিশ্বাসযোগ্যতা হ’ল আত্ম-সততাৰ এক পৰম পৰিচয়। যিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ আত্মাৰ ওচৰত মিছা নকয়, তেওঁহে আনৰ ওচৰত সঁচা হৈ থাকিব পাৰে। আমাৰ সমাজত এতিয়া এনেকুৱা মানুহৰ বহুত প্ৰয়োজন যিয়ে নিজৰ দায়িত্ববোৰ কোনো ফাঁকি নিদিয়াকৈ পালন কৰে। কোনোবাই আমাক চাই থাকক বা নাথাকক, নিজৰ কৰ্তব্যত অটল থকাটোৱেই হ’ল বিশ্বাসযোগ্যতাৰ প্ৰকৃত পৰীক্ষা। ই কেৱল এটা শব্দ নহয়, ই হ’ল এক আধ্যাত্মিক দায়িত্ব আৰু এক মহান সামাজিক কৰ্তব্য।
যিজন ব্যক্তিয়ে এই সত্যটো বুজি পায়, তেওঁৰ জীৱনটো সুগন্ধি ফুলৰ দৰে সমাজত বিয়পি পৰ। বিশ্বাসযোগ্যতাই আমাক শিকায় কেনেকৈ আনৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল হ’ব পাৰি। ই আমাক স্বাৰ্থপৰতাৰ পৰা মুক্ত কৰি উমৈহতীয়া কল্যাণৰ কথা ভাবিবলৈ বাধ্য কৰে। যিদিনা সমাজৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ কামৰ প্ৰতি বিশ্বাসী হ’ব, সেইদিনাই আমাৰ পৃথিৱীখন স্বৰ্গলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব।
জীৱনৰ বিয়লি বেলাত বিশ্বাসৰ হিচাপ :- মানৱ জীৱনৰ বিয়লি বেলাত যেতিয়া এজন মানুহে নিজৰ অতীতৰ দিনবোৰলৈ ঘূৰি চায়, তেতিয়া তেওঁৰ মনলৈ বহুতো হিচাপ-নিকাচ আহে। কাৰোবাৰ বাবে সেই হিচাপ হ’ল তেওঁ কিমান টকা জমা কৰিলে বা কিমান অট্টালিকা গঢ়িলে। কিন্তু এজন সঁচা মানুহৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ হিচাপটো হ’ল তেওঁ জীৱনত কিমানজন মানুহৰ বিশ্বাস জয় কৰিব পাৰিলে আৰু কিমানজনৰ চকুলো মুছিব পাৰিলে। যিজন ব্যক্তিয়ে মৃত্যুৰ আগমুহূর্তত শান্তভাৱে ক’ব পাৰে যে মই কাৰো বিশ্বাস ভঙা নাই, তেওঁৰ জীৱনটোৱেই আটাইতকৈ সফল জীৱন।
কাৰোবাৰ বিশ্বাসযোগ্য হ’ব পৰাটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে আপুনি এজন পৰিপক্ক, মৰ্যদাপূৰ্ণ আৰু দায়িত্বশীল ব্যক্তি। পৃথিৱীত আমাৰ অস্তিত্ব ক্ষণস্থায়ী, কিন্তু আমি এৰি যোৱা স্মৃতিবোৰ চিৰস্থায়ী। সেই স্মৃতিবোৰ যদি বিশ্বাস আৰু আস্থাৰে ভৰা হয়, তেন্তে আমাৰ মৃত্যুৰ পাছতো আমরা আনৰ হৃদয়ত জীয়াই থাকিম। বিশ্বাসেই হ’ল সেই পৱিত্ৰ উত্তৰাধিকাৰ যিটো আমাৰ নামৰ লগত যুগ যুগ ধৰি জিলিকি থাকে।
শেষত ক’ব পাৰি যে কাৰোবাৰ বিশ্বাসযোগ্য হোৱাটো এক গধুৰ দায়িত্ব যদিও ই জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পুৰস্কাৰ। পৃথিৱীত বহু ধৰণৰ প্ৰাপ্তি থাকিব পাৰে, কিন্তু কোনোবাই নিজৰ হৃদয়ৰ নিভৃত কোণত আপোনাক এজন বিশ্বাসী ব্যক্তি হিচাপে স্থান দিয়া মানেই হ’ল আপুনি জীৱনৰ প্ৰকৃত আৰু সৰ্বোত্তম উপহাৰটো লাভ কৰিছে। এই উপহাৰটো কোনো ৰাজকীয় ক্ষমতাৰে কাঢ়ি ল’ব নোৱাৰি আৰু কোনো বিশাল ধনৰাশিৰে জোখ ল’ব নোৱাৰি। ই হ’ল দুখন হৃদয়ৰ মাজত গঢ়ি উঠা এক অতি পৱিত্ৰ সেঁতু।
আহক আমি প্ৰতিজনে নিজকে এনেদৰে গঢ়ি তোলোঁ যাতে আমি আমাৰ প্ৰতিটো কথা আৰু কামৰ দ্বাৰা আনৰ বাবে এক বিশ্বাসৰ প্ৰতীক হৈ উঠিব পাৰোঁ। বিশ্বাসেই হ’ল মানৱতাৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া, সৰল আৰু শক্তিশালী ভাষা। এই ভাষাটো বুজি পোৱা আৰু ইয়াক ৰক্ষা কৰিব পৰাটোৱেই হ’ল মানৱ জীৱনৰ চৰম সাৰ্থকতা। এই অনন্য উপহাৰটোৰ যত্ন লোৱা আৰু ইয়াক মৰ্যাদা দিয়াটোৱেই আমাৰ প্ৰত্যেকৰে জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হোৱা উচিত। কাৰণ শেষত আমাৰ লগত আমাৰ পাৰ্থিৱ ধন-সম্পত্তি নাযায়, ৰৈ যাব কেৱল আমি সমাজত এৰি থৈ যোৱা সেই অমূল্য বিশ্বাস আৰু আস্থাৰ অম্লান স্মৃতিবোৰ। বিশ্বাসযোগ্যতাই এখন সমাজক প্ৰাণ দিয়ে, এটা জাতিক মৰ্যাদা দিয়ে আৰু এটা উন্নত ভৱিষ্যতৰ নিশ্চয়তা দিয়ে। আহক, আমি প্ৰত্যেকেই বিশ্বাসৰ এই বন্তি জ্বলাই এখন সুস্থ আৰু সুন্দৰ সমাজ গঢ়াৰ সংকল্প লওঁ।