জুইশাল – অসমীয়া সংস্কৃতিৰ উমাল প্ৰাণস্পন্দন
লক্ষীনন্দন কলিতা
জুইশাল—এই শব্দটোৱে কেৱল এখন ৰন্ধনশালৰ ছবিহে মনত আঁকি নিদিয়ে; ই অসমীয়া জনজীৱনৰ এক চিৰসেউজ সাংস্কৃতিক প্ৰতীক। জুইশালৰ উমত সঞ্চিত হৈ আছে গাঁৱৰ মাটিৰ গোন্ধ, মাকৰ স্নেহ, ককা-আইতাৰ জীৱনজ্ঞান, পৰিয়ালৰ মিলন আৰু লোক-ঐতিহ্যৰ দীপ্ত স্মৃতি। যুগে যুগে অসমীয়া সমাজৰ সাংস্কৃতিক চেতনাক জীয়াই ৰখাত জুইশালে এক নীৰৱ অথচ গভীৰ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। এসময়ত প্ৰতিখন অসমীয়া গৃহৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ আছিল জুইশাল। দিনটোৰ আৰম্ভণিৰ পৰা নিশাৰ অন্তিম মুহূৰ্তলৈ ইয়াৰ জুই কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ নুমুৱাই নাছিল। জুইৰ শিখাত কেৱল আহাৰহে সিজা নাছিল, সিজিছিল সপোন, সিজিছিল সম্পৰ্ক, গঢ় লৈ উঠিছিল পাৰিবাৰিক ঐক্যৰ সুদৃঢ় ভেঁটি। সন্ধিয়া পৰিয়ালৰ সকলো সদস্য জুইশালৰ চৌপাশে বহি জীৱনৰ সুখ-দুখ ভাগ-বতৰা কৰিছিল। ককা-আইতাৰ মুখেৰে ওলাই অহা সাধুকথা, লোককাহিনী, নীতি-উপদেশ আৰু জীৱনৰ অভিজ্ঞতাই নতুন প্ৰজন্মক শিকাইছিল মূল্যবোধ আৰু সংস্কৃতিৰ পাঠ।জুইশালৰ ধোঁৱাৰ সৈতে মিলি আছিল অসমৰ গ্ৰাম্য জীৱনৰ এক অনন্য সৌন্দৰ্য। খৰিৰ জুইত ৰন্ধা ভাত, খাৰ, মাছ-পিটিকা বা অন্যান্য থলুৱা ব্যঞ্জনৰ সোৱাদ আজিও বহুজনৰ বাবে এক অপূৰ্ব স্মৃতি। শীতৰ পুৱতি বা গধূলি সময়ত জুইশালৰ উমে যেন দেহৰ লগতে মনটোও উষ্ণ কৰি তুলিছিল। সেই উমত আছিল মৰম, আন্তৰিকতা আৰু এক অদৃশ্য আত্মীয়তাৰ স্পৰ্শ।
আধুনিক সভ্যতাৰ অগ্ৰগতিয়ে ৰন্ধন-পদ্ধতিত আমূল পৰিৱৰ্তন আনিছে। গেছ , ইণ্ডাকচন আৰু বৈদ্যুতিক সঁজুলিয়ে জুইশালৰ স্থান বহুখিনি দখল কৰিছে। তথাপিও জুইশালৰ ঐতিহ্য মচি যোৱা নাই। বিহু, ভোজ, পূজা-পাৰ্বণ অথবা বিশেষ উপলক্ষত আজিও বহু অসমীয়া পৰিয়ালত জুইশাল পুনৰ জ্বলি উঠে। কিয়নো জুইশাল কেৱল প্ৰয়োজনৰ বস্তু নহয়, ই স্মৃতি, সংস্কৃতি আৰু আত্মপৰিচয়ৰ বাহক। সাংস্কৃতিক দৃষ্টিৰে জুইশাল হৈছে অসমীয়া জীৱনদৰ্শনৰ এক উজ্জ্বল ৰূপক। ইয়াৰ উমত আছে পাৰস্পৰিক বিশ্বাস, সহমৰ্মিতা, সৰলতা আৰু সামাজিক সম্প্ৰীতিৰ বাণী। আধুনিকতাৰ দৌৰত বহু পৰম্পৰা ক্ৰমে লুপ্ত হ’লেও জুইশালৰ সৈতে জড়িত মূল্যবোধসমূহ সংৰক্ষণ কৰাটো আমাৰ নৈতিক দায়িত্ব। কিয়নো যি জাতিয়ে নিজৰ ঐতিহ্য পাহৰি যায়, সেই জাতিৰ ভৱিষ্যৎও ক্ৰমে শিপাহীন হৈ পৰে।
সেয়েহে, জুইশালক কেৱল অতীতৰ স্মৃতি বুলি নাভাবি, অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক চিৰজাগ্ৰত প্ৰতীক হিচাপে সন্মান জনোৱা উচিত। ইয়াৰ উমত আজিও জীয়াই আছে আমাৰ মাটিৰ সুবাস, লোকচেতনাৰ দীপ্তি আৰু জীৱনৰ অনাবিল মানৱীয় অনুভৱ।যিমান দিনলৈ এই উম হৃদয়ত জীয়াই থাকিব, সিমান দিনলৈ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অস্তিত্বও চিৰউজ্জ্বল হৈ ৰ’ব।