ৰেডিঅ’ : স্মৃতিৰ বুকুত বাজি থকা এক অমৰ সুৰ
শিল্পা প্ৰিয়ম কুণ্ডিণ্য
সময়ৰ সোঁতত বহু বস্তু আহিল, বহু বস্তু হেৰাই গ’ল। কিন্তু কিছুমান বস্তু আছে, যিবোৰ বস্তু হৈয়ো কেৱল বস্তু হৈ নাথাকে, সিহঁতে মানুহৰ অনুভৱ, স্মৃতি আৰু জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হৈ পৰে। ৰেডিঅ’ তেনে এক আশ্চৰ্য সৃষ্টি, যাৰ নাম উচ্চাৰণ কৰিলেই মনৰ আকাশত অতীতৰ অসংখ্য স্মৃতিৰ চৰাই উৰি ফুৰে।
এসময়ত ৰেডিঅ’ আছিল প্ৰতিটো ঘৰৰে হৃদস্পন্দন। আজিৰ দৰে স্মাৰ্টফোন, টেলিভিছন বা ইণ্টাৰনেটৰ সহজলভ্যতা নাছিল। সেই সময়ত পৃথিৱীৰ খবৰ জানিবলৈ, সংগীত শুনিবলৈ, নাটক উপভোগ কৰিবলৈ অথবা দূৰ-দূৰণিৰ কণ্ঠস্বৰ অনুভৱ কৰিবলৈ মানুহে আশ্ৰয় লৈছিল ৰেডিঅ’ৰ। সন্ধিয়া নামি আহিলে চোতালত বা বাৰাণ্ডাত গোট খাই বহা পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ মাজত ৰেডিঅ’টোৱে যেন এক নীৰৱ কেন্দ্ৰবিন্দুৰ ৰূপ লৈছিল। বাতৰিৰ গম্ভীৰ কণ্ঠ, আকাশবাণীৰ মধুৰ অনুষ্ঠান অথবা পুৰণি গীতৰ সুৰে পৰিৱেশক এক অপূৰ্ব মাধুৰ্যৰে ভৰাই তুলিছিল।
ৰেডিঅ’ৰ এক বিশেষ বৈশিষ্ট্য আছিল—ই মানুহৰ কল্পনাশক্তিক জাগ্ৰত কৰিছিল। টেলিভিছনৰ দৰে দৃশ্য নাছিল, আছিল কেৱল শব্দ। কিন্তু সেই শব্দৰ মাজতেই শ্ৰোতাই নিজাকৈ গঢ়ি লৈছিল এখন সৰু পৃথিৱী। নাটকৰ চৰিত্ৰবোৰ মনৰ মাজত জীৱন্ত হৈ উঠিছিল, কবিতাৰ শব্দবোৰে কল্পনাৰ ডেউকা মেলিছিল, আৰু গীতৰ সুৰে হৃদয়ৰ গোপন কোণবোৰ স্পৰ্শ কৰিছিল। এই কাৰণেই ৰেডিঅ’ৰ সৈতে মানুহৰ সম্পৰ্ক কেৱল তথ্য গ্ৰহণৰ নাছিল,ই আছিল হৃদয় আৰু অনুভৱৰ এক গভীৰ সংযোগ।
গাঁৱৰ পথাৰত কাম কৰা কৃষকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চহৰৰ ব্যস্ত কৰ্মচাৰীলৈকে, সকলোৰে জীৱনত ৰেডিঅ’ৰ এক বিশেষ স্থান আছিল। বিশেষকৈ অসমৰ সাংস্কৃতিক জীৱনত ৰেডিঅ’ই এক যুগান্তকাৰী ভূমিকা পালন কৰিছিল। বহু শিল্পী, সাহিত্যিক আৰু সংগীতজ্ঞৰ কণ্ঠ প্ৰথমবাৰৰ বাবে জনসাধাৰণৰ কাষ চাপিছিল এই মাধ্যমৰ যোগেদি। আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ অনুষ্ঠানসমূহে অসমীয়া ভাষা, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ বিকাশত যি অৱদান আগবঢ়াইছে, সেয়া চিৰস্মৰণীয়।
আজি প্রযুক্তিয়ে অভাৱনীয় অগ্ৰগতি সাধন কৰিছে। পৃথিৱী এটি মুঠিৰ ভিতৰত সোমাই আহিছে। তথাপিও যেতিয়া কোনোবা পুৰণি ৰেডিঅ’ৰ কঁপা-কঁপা শব্দ কাণত পৰে, তেতিয়া হৃদয়ত এক বৰ্ণনাতীত অনুভূতি জাগি উঠে। মনত আহে যে, সময়ৰ ঘড়ী উভতি গৈছে সেই সৰল, শান্ত আৰু আন্তৰিক দিনবোৰলৈ। যি দিনত সুখৰ বাবে অতি বেছি একো নালাগিছিল, এটা মিঠা গীত, এখন সুন্দৰ নাটক বা এটা প্ৰিয় কণ্ঠই যথেষ্ট আছিল।
সঁচাকৈয়ে, ৰেডিঅ’ কেৱল এটা যন্ত্ৰ নহয়, ই এক যুগৰ স্মৃতি, এক প্ৰজন্মৰ অনুভৱ আৰু অগণন হৃদয়ৰ আবেগৰ প্ৰতীক। সময়ৰ ধূলিৰে ঢাকি গ’লেও ৰেডিঅ’ৰ সুৰ কেতিয়াও ম্লান নহয়। সেয়া আজিও আমাৰ স্মৃতিৰ নিভৃত কোণত অনন্তকাল ধৰি বাজি থাকে—এটি নষ্টালজিক, মধুৰ আৰু চিৰসেউজ সুৰ হৈ।