বৰষুণে লিখা প্ৰেমকাহিনী
বিশ্বনাথ চাৰিআলি
মে – জুনৰ বতৰৰ মহিমা বুজি পোৱা অলপ যেন টানেই হৈ পৰিছে। পুৱা টিক – টিকিয়া ৰ’দত ওলাই আহি মাজ বাটত বৰষুণৰ সন্মুখীন হোৱাটো যেন স্বাভাৱিক হৈ পৰিছে। পৰিৱৰ্তিত বতৰে যে কেৱল বিৰক্তি দিছে তেনে নহয় লগতে বেমাৰ – আজাৰৰ পৰিমাণো বৃদ্ধি কৰিছে।
প্ৰাপ্তি দেৱী – প্ৰাথমিক বিদ্যালয় এখনৰ কৰ্মৰত শিক্ষয়িত্ৰী। নিতৌ পুৱাৰ ৮ বজাৰ বাছেৰে তাই বিদ্যালয়লৈ বুলি ঘৰৰ পৰা ওলাই আহে। বিদ্যালয়খনি ঘাইপথৰ পৰা প্ৰায় ১ ডেৰ কি: মি নিলগত। বাছ আস্থানৰ পৰা প্ৰায় মানুহ খোজ কাঢ়িয়েই অহা যোৱা কৰা দেখা যায়। আজিকালি টম টম দুই এটা চলাচল কৰে যদিওঁ পুৱাৰ ভাগত ইয়াৰ সংখ্যা তেনেই আঙুলিৰ মূৰত গণিব পৰা।
বাছৰ পৰা নামি তাই খোজ দিয়ে বিদ্যালয় অভিমুখে। চহৰৰ ব্যস্ততা, হুলস্থলীয়া পৰিৱেশৰ মাজৰ পৰা আঁতৰি আহি তাই বিদ্যালয়ৰ সময়খিনি বৰ শান্তিত কটায়। তদুপৰি কণ -কণ মুখবিলাকে তাইক সকলো দুখ বেদনাৰ পৰা নিলগত ৰাখে যেন।
বাছৰ ভিতৰৰ ভিৰৰ যন্ত্ৰণাত তাই ঘামি গৈছিল। তাইৰ পিন্ধনৰ বগা ব্লাউজ ঘামেৰে তিতি দৃশ্যমান হৈ পৰিছিল। তাই চাদৰখনৰে পিঠি ঢাকি আগলৈ খোজ দিয়ে। অলপ দূৰ খোজ কাঢ়ি যাওঁতেই তাই লক্ষ্য কৰিলে বতৰ এন্ধাৰ কৰি আহিছে। খুব এটা সময় পলম নকৰি বৰষুণজাকে ভূ- পৃষ্ঠ স্পৰ্শ কৰিলে। লাহে লাহে ই ধুমুহা সদৃশ ৰূপ ল’বলৈ ধৰিলে। তাইৰ হাতত থকা ছাতিটো উৰি যোৱাৰ উপক্ৰম হ’ল। তাইৰ পিন্ধনৰ কাপোৰযোৰ তিতি গৈছে। বিদ্যালয় পাবলৈ এতিয়াও ভালেখিনি দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিব লাগিব। কি কৰা যায় ভাৱি তাই অলপ চিন্তিত হৈ পৰে।
তাই নিজৰ সন্মান ৰক্ষা কৰিবলৈ পিন্ধনৰ কাপোৰযোৰ এহাতেৰে টানি ধৰি ৰাখিলে। অন্য হাতেৰে ছাতি ধৰি যেন তেন আগুৱাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু এই চেষ্টা যেন পৰ্যাপ্ত নহয় তাই এই বিপদৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ। তাই মাথোঁ ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰি
প্ৰচণ্ড জোৰত ব্ৰেক মৰা শব্দ কৰি তাইৰ ঠিক ভৰিৰ ওচৰত বাইক এখন আনি ৰাখিলে। তাই ভয়ত দুখোজ পিছুৱাই যায়। “কোন অভদ্ৰ এইটো” বুলি তাইৰ মুখৰ পৰা আপোনা আপুনি ওলাই আহে। বৰষুণ কম আছিল নি তাইক বিৰক্ত কৰিবলৈ এতিয়া অন্য এটাই আহি সংগ দিছে যে,,,,,,
বাইকত থকা মানুহজনে যদিওঁ হেলমেট পিন্ধি আছে তথাপিও তাইৰ চকুৱে ঠিকেই চিনি পালে তেওঁক। এই মুখখনক চিনি নোপোৱাৰ কোনো কাৰণেই নাই। তাই মানুহজনক ইগ্নৰ কৰি আগুৱাই যাবলৈ লয়।
অলপ খং মিশ্ৰিত মাতত মানুহজনে তাইক আদেশ দিয়াৰ দৰে কৰিলে —
:” উঠক।”
তাইৰ মূৰৰ শেষৰ তাৰডালো চিঙি গ’ল যেন। তাই অলপ মান চিঞৰি উঠিল।
:” what,,,,excuse me,”
:” ইংৰাজী স্কুলত শিকাব ল’ৰা -ছোৱালীক, উঠক কৈছোঁ নহয়।”
:” how dare you,, তুমি মোৰ লগত দাদাগিৰি দেখুৱাব নাহিবা। “
গাঁওখনৰ মানুহৰ মুখত বেকাৰ, অভদ্র, ফটোৱা আৰু কত কি শুনি অহা এই ল’ৰাজনৰ কথা শুনি প্ৰাপ্তিৰ শৰীৰৰ ৰক্তখিনি উতলিবলৈ ধৰিলে। দিনটো বাইকখন লৈ অনাই- বনাই ঘূৰি ফুৰা ল’ৰাজনে কেইবছৰ মান আগত মাৰ্ডাৰ কৰি জেললৈ গৈছিল বুলিও তাই মানুহৰ মুখে বাগৰা কথাত শুনিছে। তাই প্ৰায়ে লক্ষ্য কৰে বাছ ষ্টেণ্ডৰ ওচৰত বাইকৰ পিঠিত বহি এই ল’ৰাজনে চিগাৰেটৰ ধোঁৱা উৰুৱাই থাকে। তাইৰ চকুত সি এজন বেয়া ল’ৰা। এনে মানুহক তাই সদায় এৰাই চলে। কথা পতা তো দূৰৰ কথা।
তাই আকৌ আগুৱাই যাবলৈ ধৰে। এইবাৰ ল’ৰাজনে তাইৰ হাতত ধৰি টানি অনাদি আনি বাইকত বহুৱাই দিলে। তাই কিবা কোৱাৰ আগতেই সি বাইক ষ্টাৰ্ট দিলে। বাইকৰ স্পিডত তাই উপায় নাপাই ল’ৰাজনৰ স্পৰ্টিংত খামুচি ধৰিলে। সি কিন্তু স্পিড কমোৱাত গুৰুত্ব নিদিলে। ধুমুহা গতিত সি বাইকখন নি ঘৰৰ পদূলিত ৰখালে।
:” মোক ক’লৈ আনিছা ? তোমাৰ মতলব কি? তুমি যদি মোৰ লগত কিবা বেয়া কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা মই কিন্তু চিঞৰি মানুহ জমা কৰিম। পুলিচত দিম তোমাক।”
সি কিন্তু তাইৰ কথাবিলাক এটা কাণেৰে শুনি আনটো কাণেৰে ওলাই দিয়াৰ দৰে কৰিলে।
:” stop it এৰি দিয়া মোক।”
তাইৰ কলিজা কপি উঠিছে। আজি তাইৰ লগত কি হ’বলৈ গৈ আছে ভগৱানে জানে। উচৰে -পাজৰে মানুহৰ কোনো চিন পৰ্য্যন্ত নাই। চিঞৰিলেওঁ কোনেও আহি তাইক বচাব নোৱাৰিব। তাই সৰ্বশক্তিৰে মুক্ত হ’বলৈ চেষ্টা কৰিলে। দুৱাৰখন খুলি সি ভিতৰলৈ সোমাই যায়, এতিয়াও প্ৰাপ্তিৰ হাতত সি ধৰি ৰাখিছে। তাই চকু বন্ধ কৰি কেৱল ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰি থাকিল।
:” বাবা, “— এগৰাকী বৃদ্ধ মহিলাৰ মাতত তাই চকু মেলি দিলে। ৰক্ষা ঘৰখনত মানে মা এগৰাকী আছে, এই অভদ্ৰ টোৱে একো কৰিব নোৱাৰে তাইৰ লগত। মাকে কোনো ধৰণৰ প্ৰশ্ন নকৰি তাইক মৰমেৰে আদৰি নি গামোচা এখনিৰে তাইৰ তিতা চুলিখিনি শুকান কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ চকুত নাই কোনো আচৰিত হোৱাৰ চিহ্ন। তেওঁ নিজৰ পুত্ৰৰ এনে ব্যৱহাৰক সমৰ্থন কৰাটো উচিত হোৱা নাই।
মাকে বাকচৰ পৰা এযোৰ নতুন চুৰিদাৰৰ টোপোলা আনি তাইৰ হাতত দি ক’লে —
:” লোৱা মাইনা, কাপোৰযোৰ সলাই আহাঁ। তিতা কাপোৰত বেছি সময় থাকিলে জ্বৰে পাব। “
ছোৱালীৰ কাপোৰ — ঘৰখনত কোনোবা ছোৱালীও আছে চাগে। চেহ্, মিচাতে ল’ৰাটোৰ কথা বেয়াকৈ ভাৱি আছিল তাই। সি মাত্ৰ তাইক ধুমুহা বৰষুণৰ পৰা বচাবলৈ হে তাইক নিজৰ ঘৰলৈ লৈ আহিছিল।
কিন্তু আমি মানু্হবোৰে চকুৰে দেখা, কাণৰে শুনা কথাবোৰক হে বেছি প্ৰাধান্য দিও। প্ৰকৃত সত্য জনাৰ বা বুজাৰ বাবে সময় নো কাৰ হাতত থাকে,,,,, কিন্তু পৰচৰ্চা কৰি ,হোৱাই নোহোৱাই কথাবোৰ বহলভাৱে বিস্তাৰ কৰিবলৈ সময় কিন্তু প্ৰায় মানুহৰ হাততেই থাকে।
:” লোৱা মাইনা ,গৰম চাহ একাপ খাই লোৱা।”
তাইৰ চকু যদিওঁ কাপৰ সেই মিহিকৈ ফটা চিনৰ ফালে আছে কিন্তু তাইৰ মনত অজানা এক শান্তিৰ পৰশ আঁকিছে। মানুহজনীৰ ব্যৱহাৰ, মৰম কথা -বতৰাই তাইক নিজৰ মাকলৈ মনত পেলাই দিয়ে। সৰুতে স্কুলৰ পৰা আহি থাকোঁতে ছাতি থকা স্বত্তেও তাই বৰষুণত তিতি আহিছিল। মাকে তাইক এনেদৰেই মৰম কৰিছিল। সময় বৰ নিষ্ঠুৰ। ইমান সোনকালে পাৰ হৈ যায়। সৌ সিদিনা তাই স্কুলত পঢ়িছিল আৰু আজি তাই এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী।।
:” তুমি বাবাক ভুল নুবুজিবা মাজনী। মোৰ ল’ৰাটো এনেকুৱাই। মানুহৰ বিপদত জঁপিয়াই পৰে। কিন্তু তাৰ কপাল বেয়া, মানুহে তাৰ ভাল গুণবিলাক নেদেখি সদায় ভুল বুজে। “
মাকে তাইৰ লগত ভালেমান কথা পাতিলে। কিন্তু সেই মুখখনক তাই আৰু দ্বিতীয় বাৰ দেখি নাপালে। তাইক প্ৰায় জোৰ কৰি নিজৰ লগত অনা ল’ৰাটোৰ প্ৰতি যেন তাইৰ ইমান দিনৰ লোককথ্য ধাৰণাখিনি অলপ অলপ কৰি সলনি হৈ গৈ আছে।
মাকে তাইৰ তিতা কাপোৰখিনি পিছফালৰ বাৰেন্দাত মেলি দিলে। দুৱাৰৰ ফাঁকেৰে তাইৰ চকুৱে যিমানখিনি লক্ষ্য কৰিব পাৰিছে কৰিলে। পিছফালৰ বাৰীখনিত নানান শাক -পাচলিৰ খেতি। ঘৰখন যদিওঁ সৰু আৰু সাধাৰণ কিন্তু ইয়াৰ চৌপাশ যেন কেৱল সেউজ আৰু শান্তিৰে আৱৰা।
মাকজনী ভিতৰলৈ সোমাই আহি তাইৰ কাষত বহিলে। ঘৰখনত কেৱল তাই আৰু মাকজনী। সেই তৃতীয় মুখখন নাই। তাই কৌতূহলবশতঃ মাকক লাহেকৈ
সুধিলে —
:” মা , আপুনি একো নকয় নি?”
প্ৰথম চিনাকিতেই প্ৰাপ্তিৰ মাকক ইমানেই আপোন যেন অনুভৱ হৈছে যে তাই অনুমতি নোলোৱাকৈয়ে মা বুলি মাতি পেলালে। আচলতে মাকৰ অভাৱ কি বস্তু যিজনে বুজি পায়, সিঁহতে হে জানে অলপ মৰমৰ মূল্য কিমান,,,,,,,
:” কাক কি কম মাইনা?”
:” আপোনাৰ ল’ৰাক, এনেকৈ দিনটো অনাই বনাই ঘূৰি ফুৰাটো জানো সঠিক হৈছে? তাতকৈ কিবা এটা নকৰে কিয়? আগতে যি হৈছিল সকলো পাহৰি নতুনকৈ আৰম্ভ কৰিব লাগিছিল।”
মাকে হুমুনিয়াহ কাঢ়ি ক’বলৈ ধৰিলে। কিদৰে তেওঁৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ ডেকা পুত্ৰৰ জীৱনত অমাৱস্যাৰ অন্ধকাৰ নামি আহিছিল। সেই ক’লা ডাৱৰেৰে আৱৰা নিশাটো,,,,,
:” মোৰ ল’ৰা কেতিয়াও অপৰাধী নাছিল। তাৰ অপৰাধ মাথোঁ এটাই সি কাৰোবাক বহুত বেছি ভাল পাইছিল। কিন্তু সেই অপৰাধৰ শাস্তিস্বৰূপে সি হৈ উঠিল মানুহৰ চকুত এজন অভদ্ৰ , সমাজবিৰোধী ল’ৰা। “
:” মা কি হৈছিল সেই নিশা?”
চকুলো টুকি মাকে ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
:” জাহানাৰা— তাইৰ নাম আছিল । হাইস্কুলৰ পৰাই ৰাজ আৰু জাহানাৰাৰ মাজত ভাল বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক এটা স্থাপন হৈছিল। পিছলৈ এই সম্পৰ্কটি প্রেমত পৰিণত হৈছিল। মই আগতেই ঠাৱৰ কৰিব পাৰিছিলো। তাই আমাৰ ঘৰত প্ৰায়ে আহি থাকিছিল। সঁচাকৈয়ে ছোৱালীজনী বৰ মৰমলগা আছিল। মোৰ ভয় হৈছিল কেনেবাকৈ এই খবৰ সমাজত বিয়পি পৰিলে দুয়োৰে জীৱনত নামি আহিব পাৰে ঘোৰ অন্ধকাৰ। মই বুজাইছিলো তাইক—তুমি বৰ পৰিয়ালৰ জীয়ৰী। আৰু মোৰ ল’ৰাটোৰ মোৰ বাহিৰে আন কোনো নাই। তাৰ কিবা এটা হ’লে মই কি লৈ বাচিম,,,, মই সিহঁতৰ সম্পৰ্কটোক ইতি আঁকিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিলো। ৰাজেও মোক কথা দিছিল সিঁহতে আৰু লগ নকৰে , কথা বতৰা নাপাতে।
কিন্তু মনৰ ভিতৰৰ অনুভৱখিনিক জানো কথা দিও শেষ কৰিব পাৰি? হয়তো নোৱাৰি। সিহঁতৰ সম্পৰ্কটো কেতিয়াও শেষ হোৱা নাছিল। তাইৰ বিয়া ঠিক হয়। সেই কথা শুনি দুয়োৱে লোৱা সিদ্ধান্তই আমাৰ জীৱনলৈ চপাই আনিছিল দুখৰ বোজা। ৰাতিৰ অন্ধকাৰৰ সুযোগ লৈ দুয়ো স্বাৰ্থপৰতাৰ শেষ সীমা অতিক্ৰম কৰি ঘৰ এৰিছিল। কিন্তু সিহঁতৰ এই পৰিকল্পনাত চেঁচা পানী ঢালি জাহানাৰাৰ পৰিয়ালৰ ভাই- ককাইসকলে ৰেল ষ্টেচনত প্ৰেমিকহালক আক্ৰমণ কৰে। ৰাজৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিবলৈ গৈ নিস্পাপ, কোমল বয়সীয়া ছোৱালীয়ে নিজৰ জীৱন বলিদান দিয়ে। আৰু তাইক হত্যা কৰাৰ মিচা অপৰাধত মোৰ ল’ৰাটো জেলত বন্দী হ’ব লগা হয়। কেইবা বছৰ ক’ৰ্টৰ দুৱাৰে দুৱাৰে ঘূৰি মোৰ ল’ৰাটোক নিৰ্দোষী প্ৰমাণ কৰি ঘৰলৈ লৈ আহিছোঁ। “
তাই শুনি গৈছে মাথোঁ। মানুহ এজনক বাহিৰৰ পৰা দেখিলে কেতিয়াও অনুমান পৰ্য্যন্ত কৰিব নোৱাৰি তেওঁৰ জীৱনৰ ওপৰেদি কিমান ধ্বংসাত্মক ধুমুহা পাৰ হৈ গৈছে।
:” আজিও জাহানাৰাৰ কথা ভাৱি মোৰ ল’ৰাটোৱে কান্দে। পাঁচ বছৰৰ আগৰ যিহেতু বহুতে পাহৰি গৈছে ঘটনাটোক । কিন্তু যাৰ লগত ঘটিছে সি জানো পাহৰিব পাৰিব? তাতোকৈ ডাঙৰ কথা কি জানা, তোমাৰ মুখৰ লগত তাইৰ মুখৰ ভালেমান মিল আছে। প্ৰথমবাৰ তোমাক দেখি মই তেনেদৰে চাই থকাৰ কাৰণ এইয়াই আছিল। “
মাকে আৰু কিবা এটা ক’বলৈ ধৰিছিল হে ৰাজ আহি ৰূমত প্ৰৱেশ কৰে। সি ক’লে —
:” বৰষুণ কমিছে। আপোনাক স্কুলত নমাই দি আহো।”
তাই মাকক আকৌ অহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি বিদায় লয়। এইবাৰ তাই ৰাজৰ বাইকৰ পিছফালে নিজেই বহিছে নিৰ্ভিকভাৱে। স্কুল পাওঁতে সি বাইক ৰখালে। এতিয়া হে সি প্ৰাপ্তিৰ পিন্ধনত থকা হালধীয়া ৰঙৰ চুৰিদাৰ যোৰক লক্ষ্য কৰিলে। সঁচাকৈয়ে কাপোৰযোৰ যেন তাইৰ বাবেই বৰ যত্নৰে বনাইছে এনে লাগিল। সি প্ৰত্যেকটি উৎসৱ অনুষ্ঠানতেই এযোৰকৈ নতুন কাপোৰ কিনি আনে। কিয় আনে সি নিজেও নাজানে, মাকেও প্ৰশ্ন নকৰে। যতনেৰে সাঁচি থয় বাকচৰ ভাঁজত।
:” বাই।”
তাই ৰাজৰ কাষৰ পৰা বিদ্যালয়মুখে খোজ দিয়ে। তাই বিচাৰি আছিল ৰাজে কিবা এটা কোৱাটো। আচৰিতভাৱে সি মাতিলে পিছফালৰ পৰা।
:” ছুটিত আহিম।”
:” কিয় আহিব?” — তাই ঘূৰি প্ৰশ্নবোধক চাৱনি দিলে।
:” নাই মানে, যদি আকৌ ধুমুহা বৰষুণ আহে,,,,”
তাই হাঁহি হাঁহি বিদ্যালয়ৰ গেটৰ ভিতৰলৈ সোমাই যায়। মুখত এক অজানা প্ৰাপ্তিৰ হাঁহি।
প্ৰায় এমাহমান এনেদৰেই বাছষ্টেণ্ডৰ পৰা অনা -নিয়া কৰি থকা কথাটো যেন কিছুমান মানুহৰ চকুত কাঁইটৰ দৰে বিন্ধিবলৈ ধৰিলে। কিছুৱে তাইক সঁকিয়াই দিবলৈও পিছ পৰি নাথাকিল। কিন্তু তাইৰ মনে জানে ৰাজ সঁচাকৈয়ে বৰ ভাল ল’ৰা।
:” ৰাজ, এনেকৈ আৰু কিমান দিন? তুমি কিবা এটা নকৰা কিয়?”
:” কৰিয়ে তো আছোঁ । তোমাক অনা -নিয়া কৰা কাম। ক’ব পাৰা তোমাৰ ড্ৰাইভাৰ। তুমি যদি বিচৰা গোটেই জীৱন তোমাৰ ড্ৰাইভাৰ হৈ থাকিম, বিনা দৰমহাত।”
:” তাৰ মানে Mr তুমি মোক প্ৰ’পচ কৰিছাঁ?”
:” তুমি যি ভাৱা। পিছে লাভ ইয়াত তোমাৰে।”
:” এনেকৈ ক’লে নহ’ব। ভালকৈ প্ৰ’পছ কৰা তেতিয়া হে ভাৱি চাম।”
:” ঠিক আছে। অলপ সময় দিয়া তেন্তে।”
:” কিয়?”
:” বেকাৰ ল’ৰা এটালৈ কোনে নিজৰ চাকৰিয়াল জীয়েকক বিয়া দিব কোৱা?”
:” তাৰ মানে তুমি জব কৰিবা?”
:” তোমাৰ কাৰণে সকলোঁ কৰিব পাৰিম। “
:” মোৰ কাৰণে নহয়, মোৰ এই মুখখনৰ বাবে। মই সকলো জানো ৰাজ। “—তাইৰ মুখত অলপ দুখৰ চিহ্ন।
:” এনেকুৱা নহয়। আগতে হয়তো এইকাৰণেই তোমাক এপলক চাবলৈ বাছষ্টেণ্ডত পৰি থাকিছিলো। কিন্তু এতিয়া মই তোমাক মনৰ পৰা ভাল পাওঁ প্ৰাপ্তি। তুমি অবিহনে মই এটা দিন পৰ্য্যন্ত কল্পনা কৰিব নোৱাৰোঁ।”
এনেদৰেই প্ৰায় ছটামান মাহ পাৰ হৈ যায়। প্ৰাপ্তিৰ লগত ৰাজৰ আজি কালি খুব কমকৈ দেখা হয়। স্কুল ছুটিত তাৰ বাইকখন আৰু সেই ঠাইত ৰৈ থকা দেখা নাযায়। তাইৰ মনটো বেয়া লাগে কেতিয়াবা ।
মাকক লগত লৈ এদিন ৰাজ গৈ ওলায় প্ৰাপ্তিৰ ঘৰত। ৰাজ এক কথাৰ মানুহ। চাকৰি এটা লোৱাৰ পাছত হে সি প্ৰাপ্তিৰ ঘৰত গৈ ওলাইছে। নিৰ্দিষ্ট দিন বাৰ অনুসৰি দুয়ো পৱিত্ৰ বন্ধনত আবদ্ধ হয়।
বিয়াৰ প্ৰথমটি নিশা। বাহিৰত ডবা পিটা বৰষুণ দি আছে লগতে ধুমুহাজাক।।প্ৰাপ্তিয়ে খিৰিকীখন খুলি দিয়ে। চেঁচা বতাহজাকে তাইক প্ৰায় উৰুৱাই নিয়ে। ৰাজে চিঞৰিলে —
:” কি কৰিছাঁ প্ৰাপ্তি, খিৰিকীখন মাৰি দিয়া। চোৱা তিতি গৈছা।”
প্ৰাপ্তিয়ে ৰাজৰ হাতত ধৰি ক’লে—
:” ৰাজ, মনত আছেনে তোমাৰ, এদিন এই বৰষুণজাকেই তোমাক আৰু মোক মিলাইছিল। “
:” হুম। মনত আছে। “
:” কি ভাৱিছা ৰাজ?”
:”ভাৱিছোঁ, কেতিয়াবা বৰষুণজাকে কেৱল মানুহক তিতাবলৈ নাহে… জীৱন সলাই দিবলৈও আহে কেতিয়াবা।”
প্ৰাপ্তিয়ে জোৰকৈ ৰাজৰ হাতত ধৰি ল’লে।
দুয়োৰে আঙুলিবিলাক একাকাৰ হৈ গ’ল।
আকাশৰ পৰা নামি অহা বৰষুণজাক যেন সেই মুহূৰ্তত দুখ, বেদনা, অপবাদ আৰু অতীতৰ ক’লা ছাইখিনিক উটুৱাই নিয়াৰ দায়িত্ব লৈছিল।
ৰাজ আৰু প্ৰাপ্তিয়ে নতুন প্ৰভাতৰ দিশে একেলগে খোজ দিছিল—এক ভালপোৱাৰ কাহিনীৰে।