নদী মোৰ প্ৰথম ভালপোৱা
প্ৰাণজিৎ মজুমদাৰ
বনিয়াপাৰা,ছয়গাঁও
“নদী তুমি ক’লৈ যোৱা?
বুকুৰ আপোন কাৰোবাক বিচাৰি নেকি?”
প্ৰকৃতিৰ বুকুত থকা হাজাৰটা সুন্দৰ উপাদানৰ ভিতৰত নদী মোৰ আটাইতকৈ প্ৰিয়। কেৱল প্ৰিয়ই নহয়, নদী মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম ভালপোৱা। শৈশৱৰে পৰা নদীৰ সৈতে মোৰ এক গভীৰ, অবুজ আত্মিক সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিছে। নদীৰ পাৰত বহি পাৰ কৰা প্ৰতিটো মুহূৰ্তই মোৰ মনলৈ কঢ়িয়াই আনে এক অনাবিল শান্তি।মোৰ শৈশৱৰ আটাইতকৈ মধুৰ স্মৃতিবোৰ নদীৰ পাৰৰ সৈতে সাঙোৰ খাই আছে। বিশাল পথাৰৰ মাজেৰে বৈ যোৱা নদীখনক মই সৰুতে কোনো জীৱন্ত সত্তা বুলি ভাবিছিলোঁ। গৰমৰ দিনত নদীৰ শীতল পানীত বুৰ মৰাৰ আনন্দ, বালিৰ চৰত ঘৰ সজাৰ ধেমালি, আৰু কাগদৰ নাও উটুৱাই দিয়াৰ সেই মধুৰ দিনবোৰ মোৰ মনত আজিও সজীৱ হৈ আছে। নদীখনে মোক খেলাৰ লগৰীৰ দৰেই মৰম দিছিল।
নদী কেৱল বৈ থকা পানীৰ সোঁত নহয়, ই জীৱনৰ এক ডাঙৰ শিক্ষক। নদীৰ পৰা মই জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শিক্ষা পাইছোঁ— অবিৰাম গতিশীলতা।
নদীৰ পথত যিয়েই বাধা নাহক কিয়, পাহাৰ-পৰ্বত বা ডাঙৰ শিল, নদীয়ে কেতিয়াও নিজৰ গতি সলনি নকৰে বা ৰৈ নাযায়। ই বাধা ফালি বা কাষেৰে নিজৰ পথ উলিয়াই লয়। জীৱনৰ সংগ্ৰামতো ঠিক তেনেদৰেই আগবাঢ়ি যাব লাগে।নদীয়ে কাৰো মাজত বৈষম্য নকৰে। ই সকলোকে সমানে পানী দিয়ে, খেতি পথাৰ শস্য-শ্যামলা কৰে, আৰু বিনিময়ত একো নিবিচাৰে। এই নিঃস্বাৰ্থতাই মোক আটাইতকৈ বেছি আকৰ্ষিত কৰে।যেতিয়াই মই ভাগৰুৱা অনুভৱ কৰোঁ বা মনটো অশান্ত হৈ পৰে, মই নদীৰ পাৰলৈ গুচি যাওঁ। নদীৰ ধীৰ-স্থিৰ বৈ যোৱা ৰূপটোৱে মনৰ সকলো দুখ-ভাগৰ পলকতে মোহাৰি পেলায়। সন্ধিয়াৰ সময়ত নদীৰ বুকুত সূৰ্যাস্তৰ ৰং বিয়পি পৰা দৃশ্যটো মোৰ বাবে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া দৃশ্য। নদীৰ কলকল ধ্বনি মোৰ বাবে কোনো মধুৰ সংগীততকৈ কম নহয়।নদী মোৰ বাবে কেৱল এটা প্ৰাকৃতিক দৃশ্য নহয়, মোৰ সুখ-দুখৰ নীৰৱ সাক্ষী। নদীয়ে মোক শান্ত হ’বলৈ শিকায়, নদীয়ে মোক উদাৰ হ’বলৈ শিকায়। সময় সলনি হৈছে, মই ডাঙৰ হৈছোঁ, কিন্তু নদীৰ প্ৰতি থকা মোৰ সেই প্ৰথম ভালপোৱা আজিও অলপো সলনি হোৱা নাই। মোৰ উশাহ থকালৈকে নদী মোৰ বুকুৰ আটাইতকৈ আপোন হৈয়েই থাকিব।