বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অসমীয়া বিভাগ
বৰপেটা, হাউলী
প্ৰকৃতি মানুহৰ জীৱনৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত। প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন ৰূপৰ মাজত বৰষুণ এক বিশেষ অনুভূতি কঢ়িয়াই আনে। কেতিয়াবা বৰষুণে উল্লাস আনে, কেতিয়াবা আকৌ গভীৰ নিস্তব্ধতাৰ মাজত মানুহক চিন্তা আৰু অনুভূতিৰ পৃথিৱীত লৈ যায়। বৰষুণৰ দিনত আকাশ ধূসৰ হয়, বতাহে সুৰ মেলে, আৰু পানীৰ টোপটোপ শব্দই যেন এক শান্ত সংগীত সৃষ্টি কৰে। এই সমগ্ৰ পৰিৱেশত এক অদ্ভুত নিস্তব্ধতা অনুভৱ হয়। সেই নিস্তব্ধতা মানুহৰ মনকো শান্ত কৰি তোলে আৰু জীৱনৰ বহু অজানা ভাবনা মনত উত্থান কৰে।
বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা মূলতে প্ৰকৃতিৰ এক অপূৰ্ব ৰূপ। আকাশত মেঘ জমা হয়, সূৰ্যৰ পোহৰ অলপ ম্লান হৈ পৰে, আৰু গোটেই পৰিৱেশ যেন এক শান্ত ছাঁয়াৰে ঢাকি যায়। গছ-গছনিৰ পাতত পানীৰ টোপাল পৰে, আৰু সেই টোপটোপ শব্দই এক বিশেষ ছন্দ সৃষ্টি কৰে। সাধাৰণতে মানুহৰ কোলাহলত ভৰা পৃথিৱীখনে বৰষুণৰ দিনত যেন অলপ থমকি যায়। পথাৰত মানুহ কম দেখা যায়, ৰাস্তাবোৰ নিস্তব্ধ হৈ থাকে, আৰু গাঁওখনো যেন অলপ সময়ৰ বাবে নিজকে নিস্তব্ধতাৰ মাজত ডুবাই ৰাখে।
গাঁওজীৱনত বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা বিশেষকৈ অনুভৱ কৰিব পৰা যায়। সাধাৰণ দিনত য’ত মানুহে খেতি-বাতি, গৃহস্থালীৰ কাম-কাজ বা দৈনন্দিন ব্যস্ততাত ব্যস্ত থাকে, বৰষুণৰ দিনত সেই ব্যস্ততা কিছু পৰিমাণে কমি যায়। খেতিয়কে ঘৰৰ ভিতৰত বহি বৰষুণৰ শব্দ শুনে, ডেকা গাভৰু সকলে খিড়ীকিৰ কাষত থিয় হৈ বাহিৰলৈ চাই থাকে। গছৰ পাতত পানীৰ টোপালবোৰ লাহে লাহে সৰি পৰে, আৰু গাঁওখন যেন এক শান্ত পৰিৱেশত আৱৰি থাকে।
বৰষুণৰ দিনত প্ৰকৃতিৰ মাজতো এক ধৰণৰ নিস্তব্ধতা দেখা যায়। চৰাইবোৰ সাধাৰণতে যিদৰে আকাশত উৰি ফুৰে বা সুৰ তোলে, বৰষুণৰ সময়ত সিহঁতে গছৰ ডালত আশ্ৰয় লয়। সিহঁতৰ সুৰো যেন অলপ ম্লান হৈ পৰে। গছ-গছনিও বতাহৰ লগত অলপ অলপ লৰে, কিন্তু সেই লৰি থকাটো এক শান্ত সুৰ থাকে। নদী-নলাৰ পানী বাঢ়ে যদিও সেই পানীৰ সোঁতত এক গভীৰ সুৰ বাজি থাকে। এই সকলো মিলি প্ৰকৃতি যেন এক নিস্তব্ধ সংগীতৰ ৰূপ লয়।
বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা মানুহৰ মনৰ ওপৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। ব্যস্ত জীৱনত মানুহে বহু সময়ত নিজক নিজে শুনিবলৈ নাপায়। কিন্তু বৰষুণৰ দিনত সেই নিস্তব্ধতাৰ মাজত মানুহে নিজৰ মনৰ কথাবোৰ অনুভৱ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। খিড়ীকিৰ কাষত বহি বৰষুণ চোৱাটো বহু মানুহৰ বাবে এক বিশেষ অনুভূতি। সেই সময়ত মানুহে নিজৰ অতীতৰ স্মৃতি, সুখ-দুখৰ কথা বা জীৱনৰ নানা দিশৰ বিষয়ে চিন্তা কৰে।
শৈশৱৰ স্মৃতিতো বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা এক বিশেষ স্থান দখল কৰি আছে। স্কুল বন্ধ হোৱা দিনত বা ঘৰতে থাকিব লগা দিনত খিড়ীকিৰ কাষত বহি বৰষুণ চোৱাৰ আনন্দ এক অনন্য অভিজ্ঞতা। কেতিয়াবা মাক-দেউতাকৰ লগত বহি গৰম চাহ খাই বৰষুণৰ শব্দ শুনাটোও এক মধুৰ স্মৃতি। সেই মুহূৰ্তবোৰত গোটেই পৃথিৱীটো যেন শান্ত হৈ যায় আৰু মনটোত এক অদ্ভুত প্রশান্তি অনুভৱ হয়।
বৰষুণৰ দিনত সাহিত্যিক আৰু কবিসকলেও গভীৰ প্ৰেৰণা লাভ কৰে। বহু কবিতা, গল্প আৰু প্ৰবন্ধত বৰষুণৰ নিস্তব্ধতা এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হিচাপে দেখা যায়। বৰষুণৰ শব্দ, মেঘাচ্ছন্ন আকাশ আৰু প্ৰকৃতিৰ শান্ত ৰূপে সাহিত্যিকসকলৰ মনত নৱ চিন্তা আৰু অনুভূতি জগাই তোলে। সেয়ে বহু সাহিত্য-সৃষ্টিত বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতাৰ ছবি অতি সুন্দৰভাৱে ফুটাই তোলা হৈছে।
বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা কেৱল বাহ্যিক পৰিৱেশতেই নহয়, মানুহৰ অন্তৰতো এক শান্ত অনুভূতি সৃষ্টি কৰে। জীৱনৰ ব্যস্ততা, চিন্তা আৰু উদ্বেগৰ মাজত এই নিস্তব্ধতা যেন এক ক্ষণিক বিশ্ৰাম। বৰষুণৰ টোপটোপ শব্দই যেন মানুহৰ মনৰ অশান্তিক ধুই লৈ যায়। সেই মুহূৰ্তত মানুহে অনুভৱ কৰে যে প্ৰকৃতিৰ সান্নিধ্যত থাকিলে মনত এক গভীৰ শান্তি লাভ কৰা যায়। বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা প্ৰকৃতিৰ এক অনুপম উপহাৰ। এই নিস্তব্ধতাই মানুহৰ মনক শান্ত কৰে, চিন্তাক গভীৰ কৰে আৰু জীৱনৰ সৌন্দৰ্য অনুভৱ কৰিবলৈ সহায় কৰে। ব্যস্ত আৰু কোলাহলময় আধুনিক জীৱনত এই নিস্তব্ধতা মানুহৰ বাবে এক মূল্যবান অভিজ্ঞতা। সেয়ে বৰষুণৰ দিনত যেতিয়া গোটেই পৃথিৱীটো অলপ সময়ৰ বাবে শান্ত হৈ পৰে, তেতিয়া সেই নিস্তব্ধতাক অনুভৱ কৰি প্ৰকৃতিৰ এই অপূৰ্ব ৰূপ উপভোগ কৰা উচিত। বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতাই কেতিয়াবা মানুহৰ অন্তৰত সৃষ্টিশীলতাৰ নতুন দুৱাৰো মুকলি কৰে। যেতিয়া বাহিৰৰ পৃথিৱীটো অলপ নিস্তব্ধ হৈ পৰে, তেতিয়া মানুহে নিজৰ চিন্তা আৰু অনুভূতিক গভীৰভাৱে উপলব্ধি কৰিব পাৰে। বহু লেখক, কবি আৰু শিল্পীয়ে স্বীকাৰ কৰিছে যে বৰষুণৰ দিনবোৰে তেওঁলোকক নতুন সৃষ্টিৰ প্ৰেৰণা দিয়ে। জানলীৰ কাষত বহি বৰষুণৰ টোপটোপ শব্দ শুনি থাকোতে মনত অজস্ৰ ভাবনা জন্ম লয়। সেই ভাবনাবোৰেই কেতিয়াবা কবিতা, গল্প বা প্ৰবন্ধৰ ৰূপ লয়।
বৰষুণৰ দিনত প্ৰকৃতিৰ ৰূপো একেবাৰে সলনি হৈ পৰে। গছ-গছনিৰ পাতবোৰ বৰষুণৰ পানীৰে ধুই পৰিষ্কাৰ হৈ উঠে। ধূলি-মাটি ধুই যোৱাৰ পিছত প্ৰকৃতি যেন নতুনকৈ সজোৱা যেন লাগে। পথাৰ, বনাঞ্চল, পাহাৰ—সকলোতে এক সতেজতা দেখা যায়। এই সতেজতাৰ মাজতো এক ধৰণৰ নিস্তব্ধতা থাকে, যি মানুহক প্ৰকৃতিৰ সৈতে অধিক সংযোগ স্থাপন কৰিবলৈ সহায় কৰে।
চহৰীয়া জীৱনত যদিও কোলাহল বেছি, তথাপিও বৰষুণৰ দিনত এক বিশেষ নিস্তব্ধতা অনুভৱ কৰিব পৰা যায়। ৰাস্তাত যান-বাহনৰ গতি কিছু কমে। খিড়ীকিৰ কাঁচত পানীৰ টোপালবোৰ সৰি পৰাৰ দৃশ্য চাই থাকিলে মানুহে এক অদ্ভুত প্রশান্তি অনুভৱ কৰে। সেই মুহূৰ্তবোৰত মানুহে দৈনন্দিন ব্যস্ততাৰ পৰা অলপ আঁতৰি নিজৰ সৈতে সময় কটাব পাৰে।
বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতাই মানুহৰ মনত কেতিয়াবা অলপ বিষণ্ণতাৰ অনুভূতিও আনে। ধূসৰ আকাশ, অবিৰাম বৰষুণ আৰু নিস্তব্ধ পৰিৱেশে কেতিয়াবা মানুহক অতীতৰ স্মৃতিবোৰ মনত পেলায়। সেই স্মৃতিবোৰৰ মাজত সুখ-দুখ দুয়ো থাকিব পাৰে। কিন্তু এই বিষণ্ণতাও কেতিয়াবা এক মধুৰ অনুভূতি, কাৰণ ই মানুহক নিজৰ জীৱনৰ বিভিন্ন অভিজ্ঞতাৰ সৈতে পুনৰ সংযোগ স্থাপন কৰিবলৈ সহায় কৰে।
অসমৰ দৰে প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে ভৰা ৰাজ্যত বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা আৰু অধিক অনুভৱযোগ্য। গাঁওবোৰত পথাৰৰ মাজত মেঘে আৱৰি থকা আকাশ, দূৰৰ পাহাৰবোৰৰ ওপৰত বৰষুণৰ পৰ্দা, আৰু নামঘৰ বা গৃহস্থালীৰ ঘৰৰ ছাঁয়াত বহি মানুহে বৰষুণৰ শব্দ শুনি থকা দৃশ্যবোৰ অতি মনোমোহা। এনে সময়ত গাঁওখন যেন এক শান্ত সুৰত মগ্ন হৈ থাকে।
বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা মানুহক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিয়াও দেখা যায়। সেই শিক্ষা হৈছে— জীৱনত কেতিয়াবা থমকি থাকিবও প্ৰয়োজন। সদায় দৌৰি থাকিলে মানুহে বহু সুন্দৰ মুহূৰ্ত হেৰুৱাই পেলায়। বৰষুণৰ দিনত প্ৰকৃতি যেন নিজেই মানুহক কয় যে অলপ সময় ৰৈ চোৱা, শুনা আৰু অনুভৱ কৰা। এই অনুভৱেই মানুহক জীৱনৰ গভীৰতা উপলব্ধি কৰিবলৈ সহায় কৰে।
বৰষুণৰ দিনৰ নিস্তব্ধতা কেৱল এক পৰিৱেশগত অৱস্থা নহয়, ই এক গভীৰ অনুভূতি। এই নিস্তব্ধতাই মানুহৰ মনত শান্তি আনে, সৃষ্টিশীলতা জগাই তোলে আৰু জীৱনৰ বিভিন্ন দিশ চিন্তা কৰিবলৈ সুযোগ দিয়ে। বৰষুণৰ টোপটোপ শব্দৰ মাজত লুকাই থকা এই নিস্তব্ধতা প্ৰকৃতিৰ এক অমূল্য উপহাৰ। যদি মানুহে এই মুহূৰ্তবোৰ মন দি অনুভৱ কৰে, তেন্তে জীৱনৰ বহু সুন্দৰ অৰ্থ সহজেই উপলব্ধি কৰিব পাৰিব।