শিশুৰ জগতখন আৰু সপোনৰ ৰঙীন পৃথিৱী
ডলী ফুকন,লখিমপুৰ
মানুহৰ জীৱনত শৈশৱ হৈছে আটাইতকৈ কোমল, নিৰ্মল আৰু ৰঙীন সময়। এই সময়ত শিশুৰ মনটো একেবাৰে পবিত্ৰ কাগজৰ দৰে থাকে, য’ত জীৱনৰ বিভিন্ন অভিজ্ঞতা, কল্পনা আৰু সপোনে নিজৰ ৰং আঁকি যায়। শিশুৰ জগতখন প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ জগতৰ পৰা বহুত বেলেগ। এই জগতখনত কষ্ট, চিন্তা আৰু দায়িত্বৰ ঠাই কম; ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে থাকে আনন্দ, কৌতূহল, কল্পনা আৰু সপোনেৰে ভৰা এক ৰঙীন পৃথিৱী। এই কাৰণেই শিশুৰ জগতখনক সপোনৰ পৃথিৱী বুলি কোৱা হয়।
শিশুৰ মনত সপোনৰ কোনো সীমা নাথাকে। তেওঁলোকে ডাঙৰ হৈ কেতিয়াবা চিকিৎসক, শিক্ষক, বিজ্ঞানী, পাইলট অথবা শিল্পী হোৱাৰ সপোন দেখে। কেতিয়াবা তেওঁলোকে আকাশত উৰাৰ, নতুন নতুন ঠাই দেখাৰ বা ডাঙৰ ডাঙৰ কাম কৰাৰ কল্পনা কৰে। এই সপোনবোৰেই তেওঁলোকৰ মনত এক বিশেষ উৎসাহ সৃষ্টি কৰে। শিশুৰ এই কল্পনাশক্তি আৰু সপোনেৰে ভৰা মনটো তেওঁলোকৰ ব্যক্তিত্ব গঢ়ি তোলাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
শিশুৰ জগতখনত কল্পনা আৰু বাস্তৱতা প্ৰায়ে একেলগে মিলি থাকে। এজন শিশুৱে খেলা বস্ত এটাক নিজৰ বন্ধু বুলি ভাবিব পাৰে, বা মাটিৰ ঘৰ এটাক নিজৰ ৰাজপ্ৰাসাদ বুলি কল্পনা কৰিব পাৰে। এইবোৰ সৰু সৰু কল্পনাই তেওঁলোকৰ মনক আনন্দেৰে ভৰাই তোলে। এই কাৰণেই শিশুৰ জগতখন সদায় সজীৱ, উজ্জ্বল আৰু আনন্দময়। তেওঁলোকে সাধাৰণ বস্তুতো অসাধাৰণ আনন্দ বিচাৰি পায়।
শিশুৰ সপোনৰ ৰঙীন পৃথিৱী গঢ়ি তোলাত পৰিয়াল আৰু সমাজৰো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। মাক-দেউতাক, শিক্ষক আৰু পৰিয়ালৰ আন সদস্যসকলে যদি শিশুৰ সপোনবোৰক উৎসাহ দিয়ে, তেন্তে সেই সপোনবোৰ ধীৰে ধীৰে বাস্তৱতালৈ আগবাঢ়ে। শিশুৰ মনত আত্মবিশ্বাস জন্মায় আৰু তেওঁলোকে নিজৰ লক্ষ্যৰ দিশে আগবাঢ়িবলৈ সাহস পায়। কিন্তু যদি শিশুৰ সপোনবোৰক অৱহেলা কৰা হয়, তেন্তে তেওঁলোকৰ মনত হতাশা জন্ম ল’ব পাৰে। সেয়েহে শিশুৰ কল্পনা আৰু সপোনক সন্মান জনোৱা অতি প্ৰয়োজনীয়।
প্ৰকৃতিও শিশুৰ সপোনৰ পৃথিৱী গঢ়ি তোলাত সহায় কৰে। গছ-গছনি, চৰাই-চিৰিকটি, ফুল আৰু নদীৰ মাজত শিশুৱে এক বিশেষ আনন্দ অনুভৱ কৰে। প্ৰকৃতিৰ মাজত খেলি-ধেমালি কৰি তেওঁলোকে নতুন নতুন চিন্তা আৰু কল্পনাৰ সৃষ্টি কৰে। এই অভিজ্ঞতাবোৰে শিশুৰ মনক অধিক সৃষ্টিশীল আৰু উদাৰ কৰি তোলে।
আধুনিক যুগত প্ৰযুক্তিৰ প্ৰভাৱ শিশুৰ জগতখনতো স্পষ্টকৈ দেখা যায়। মোবাইল ফোন, টেলিভিছন আৰু ইণ্টাৰনেটৰ ব্যৱহাৰে শিশুসকলৰ মনোৰঞ্জন আৰু শিক্ষাৰ নতুন পথ মুকলি কৰিছে। কিন্তু একে সময়তে এইবোৰে কেতিয়াবা শিশুৰ স্বাভাৱিক কল্পনাশক্তিকো প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে। সেয়েহে শিশুসকলক প্ৰযুক্তিৰ লগতে প্ৰকৃতি, খেল-ধেমালি আৰু সৃজনশীল কাম-কাজৰ লগতো সংযোগ কৰি ৰাখাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়।
শিশুৰ জগতখনত আনন্দ, সপোন আৰু কল্পনাৰ কোনো অন্ত নাথাকে। এই সময়ছোৱাত গঢ় লৈ উঠা সপোনবোৰেই তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যৎ জীৱনৰ পথ দেখুৱায়। এজন শিশু আজি যি সপোন দেখে, কাইলৈ সেই সপোনেই তেওঁক সফলতাৰ দিশে আগুৱাই নিয়ে। সেয়েহে সমাজৰ প্ৰতিজন মানুহৰ দায়িত্ব হৈছে শিশুৰ এই ৰঙীন সপোনবোৰক সন্মান কৰা আৰু তেওঁলোকৰ মনত আশা আৰু সাহসৰ দীপ জ্বলাই ৰখা। শিশুৰ জগতখন সপোনেৰে সজোৱা এক ৰঙীন পৃথিৱী। এই পৃথিৱীত আনন্দ, কৌতূহল আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ এক অপূৰ্ব সমাহাৰ দেখা যায়। যদি আমি শিশুসকলৰ এই সপোনবোৰক যত্নেৰে লালন-পালন কৰোঁ, তেন্তে তেওঁলোকেই আগন্তুক দিনত এখন সুন্দৰ আৰু উন্নত সমাজ গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হ’ব।শিশুৰ জগতখনত সপোনৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। এজন শিশুৱে যেতিয়া নিজৰ মনৰ ভিতৰত সপোন গঢ়ে, তেতিয়া সেই সপোনবোৰে তেওঁৰ চিন্তা, আচৰণ আৰু ভৱিষ্যৎ জীৱনৰ দিশ নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সপোন হৈছে যেন এক উজ্জ্বল পোহৰ, যিয়ে শিশুক আগুৱাই যাবলৈ উৎসাহিত কৰে। এই সপোনবোৰ কেতিয়াবা অতি সৰু হ’ব পাৰে—যেনে নতুন খেলা বস্তু এটা পোৱাৰ আশা বা ভালকৈ পঢ়ি শিক্ষকজনৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ আশা। কিন্তু এই সৰু সৰু সপোনবোৰেই ধীৰে ধীৰে ডাঙৰ লক্ষ্যলৈ পৰিণত হয়।
শিশুসকলে সাধাৰণতে ডাঙৰসকলৰ তুলনাত অধিক কৌতূহলী হয়। তেওঁলোকে সকলো কথাৰ বিষয়ে জানিবলৈ ইচ্ছা কৰে। আকাশ কিয় নীলা, চৰাই কেনেকৈ উৰে, নদী ক’ৰ পৰা আহে—এনে অসংখ্য প্ৰশ্ন তেওঁলোকৰ মনত উত্থাপন হয়। এই কৌতূহলেই তেওঁলোকৰ সপোনৰ পৃথিৱীক অধিক বিস্তৃত কৰি তোলে। শিশুসকলক যদি এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ ধৈৰ্যসহকাৰে বুজাই দিয়া হয়, তেন্তে তেওঁলোকৰ চিন্তাশক্তি আৰু কল্পনাশক্তি অধিক শক্তিশালী হৈ উঠে।
শিশুৰ জগতখনত গল্প, কাহিনী আৰু সাহিত্যৰো বিশেষ স্থান আছে। ৰূপকথা, উপকথা আৰু বিভিন্ন কাহিনীৰ মাজেৰে শিশুৱে নতুন নতুন জগতৰ সৈতে পৰিচিত হয়। এই গল্পবোৰে তেওঁলোকৰ মনত সাহস, সততা, দয়া আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ বীজ সিঁচি দিয়ে। গল্প শুনি বা পঢ়ি শিশুসকলে নিজৰ মনত নতুন কল্পনা গঢ়ে আৰু সপোনৰ পৃথিৱীখন অধিক ৰঙীন কৰি তোলে।
বিদ্যালয়ো শিশুৰ জগতখন গঢ়ি তোলাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান। বিদ্যালয়ত শিশুসকলে কেৱল পাঠ্যপুথিৰ জ্ঞানেই নহয়, জীৱনৰ বিভিন্ন মূল্যবোধো শিকে। শিক্ষকসকলৰ স্নেহ, বন্ধুসকলৰ সৈতে বন্ধুত্ব আৰু বিদ্যালয়ৰ বিভিন্ন কাৰ্যকলাপ শিশুৰ জীৱনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। বিদ্যালয়ৰ এই অভিজ্ঞতাবোৰে শিশুৰ মনত আত্মবিশ্বাস সৃষ্টি কৰে আৰু তেওঁলোকক ডাঙৰ সপোন দেখিবলৈ উৎসাহিত কৰে।
আনহাতে, শিশুৰ জগতখন সদায় সুৰক্ষিত আৰু আনন্দময় কৰি ৰখাটো সমাজৰ দায়িত্ব। আজিৰ যুগত বহু শিশুৱে বিভিন্ন সামাজিক সমস্যাৰ মাজত ডাঙৰ হৈছে। দৰিদ্ৰতা, শিক্ষা লাভৰ সুযোগৰ অভাৱ বা পৰিয়ালৰ সমস্যাই কেতিয়াবা শিশুৰ সপোনবোৰক আঘাত কৰে। সেয়েহে সমাজৰ প্ৰতিজন সচেতন ব্যক্তিয়ে চেষ্টা কৰিব লাগে যাতে প্ৰতিজন শিশুৱে নিজৰ সপোন পূৰণ কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰে।
শিশুৰ মনটো ফুলৰ দৰে কোমল। যদি সেই ফুলটোক যত্নেৰে লালন-পালন কৰা হয়, তেন্তে ই সুগন্ধি আৰু সৌন্দৰ্যেৰে ভৰি উঠে। একেদৰে শিশুৰ সপোনবোৰকো মৰম, যত্ন আৰু উৎসাহেৰে লালন-পালন কৰিব লাগে। তেতিয়াহে তেওঁলোকৰ মনত আত্মবিশ্বাস আৰু আশা জন্ম ল’ব। শিশুৰ জগতখন সঁচাকৈয়ে এক অপূৰ্ব সপোনৰ ৰঙীন পৃথিৱী। এই পৃথিৱীত কল্পনা, আনন্দ আৰু আশাৰ এক অপূৰ্ব মিলন ঘটে। শিশুৰ এই সপোনবোৰেই আগন্তুক সমাজৰ ভিত্তি। সেয়েহে আমাৰ দায়িত্ব হৈছে তেওঁলোকৰ এই সপোনবোৰক সুৰক্ষিত কৰা আৰু সঠিক দিশত আগুৱাই নিয়া। শিশুসকলেই আগন্তুক দিনৰ নির্মাতা, আৰু তেওঁলোকৰ সপোনবোৰেই ভৱিষ্যতৰ এখন উন্নত আৰু সুন্দৰ পৃথিৱীৰ সূচনা কৰিব।