গ্ৰাম্য অঞ্চলত নাটকৰ প্ৰভাৱ – ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই
ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই
কেৰিয়াৰ পৰামৰ্শদাতা তথা
মুৰব্বী, যান্ত্রিক অভিযান্ত্রিক বিভাগ, অসম ডন বস্ক’ বিশ্ববিদ্যালয়
নাটক মানৱ সমাজৰ এক অতি প্ৰাচীন আৰু শক্তিশালী শিল্পমাধ্যম, যাৰ জৰিয়তে ভাষা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, অনুভৱ আৰু সমাজৰ বাস্তৱতা সজীৱ ৰূপত প্ৰকাশ পায়। ইতিহাসৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই নাটকে মানুহৰ আনন্দ, দুখ, আশা-আকাংক্ষা আৰু সামাজিক সমস্যাসমূহ প্ৰতিফলিত কৰি আহিছে। বিশেষকৈ গ্ৰাম্য সমাজত নাটকৰ ভূমিকা কেৱল বিনোদনত সীমাবদ্ধ নহয়; ই সমাজ গঠন, সংস্কৃতি সংৰক্ষণ আৰু সামাজিক মূল্যবোধ বিকাশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। নাটকৰ জৰিয়তে সামাজিক সচেতনতা বৃদ্ধি পায় আৰু মানুহক চিন্তা কৰিবলৈ উদ্বুদ্ধ কৰে। লগতে নাটক যুৱপ্ৰজন্মৰ আত্মবিশ্বাস, সৃজনশীলতা আৰু নেতৃত্ব গুণ বিকাশত সহায় কৰি তেওঁলোকক সৱল কৰে। নগৰীয়া সমাজৰ তুলনাত গ্ৰামাঞ্চলত নাটক অধিক সহজ, স্বাভাৱিক আৰু সমূহীয়া হয়, য’ত গাঁওবাসীৰ সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ থাকে। এইদৰে নাটক গ্ৰাম্য সমাজৰ সৈতে নিবিড়ভাৱে সংযুক্ত হৈ সমাজিক ঐক্য আৰু সাংস্কৃতিক চেতনা দৃঢ় কৰি তোলে।
গ্ৰাম্য সমাজত নাটকৰ পৰিৱেশ স্বাভাৱিক আৰু সমাজৰ হৃদয়ৰ মাজতেই গঢ়ি উঠে। নাটক মঞ্চস্থ কৰাৰ বাবে কোনো আধুনিক নাট্যগৃহ বা বিশেষ সুবিধাযুক্ত মঞ্চৰ প্ৰয়োজন নহয়। বিদ্যালয়ৰ চৌহদ, নামঘৰ, খেলপথাৰ, খেতি পথাৰেই সহজে প্ৰাকৃতিক নাট্যমঞ্চত পৰিণত হয়। এই পৰিৱেশত দৰ্শক আৰু শিল্পীৰ মাজত কোনো কৃত্ৰিম দূৰত্ব নাথাকে; দুয়ো একেলগে নাটকৰ অনুভৱ ভাগ-বতৰা কৰে। গ্ৰাম্য নাটক সাধাৰণতে স্থানীয় লোককথা, সামাজিক সমস্যা বা ঐতিহাসিক ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত হয়। গাঁৱৰ নিজা ভাষা, উপভাষা, লোকসংগীত আৰু সাধু-বাদ্যৰ ব্যৱহাৰে নাটকখনক অধিক সজীৱ আৰু হৃদয়স্পৰ্শী কৰি তোলে। এই সকলোবোৰ উপাদানে দৰ্শকক নিজৰ জীৱনৰ কাহিনী যেন অনুভৱ কৰোৱায়। পৰিৱেশৰ এই সহজ-সৰলতা আৰু বিষয়বস্তুৰ অন্তৰংগতাই গ্ৰাম্য নাটকক এক শক্তিশালী সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক মাধ্যমলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।
নাটক সাংস্কৃতিক সংৰক্ষণৰ এক অতি শক্তিশালী আৰু জীৱন্ত মাধ্যম। আধুনিক জীৱনশৈলী আৰু বিশ্বায়নৰ প্ৰভাৱত বহু লোকসংস্কৃতি, লোকনৃত্য, লোকসংগীত, ভাষা আৰু পৰম্পৰা ধীৰে ধীৰে লুপ্ত হোৱাৰ পথত আগবাঢ়িছে। এনে পৰিস্থিতিত গ্ৰাম্য নাটকে এই মূল্যৱান সাংস্কৃতিক উপাদানসমূহ সংৰক্ষণ আৰু প্ৰজন্মান্তৰলৈ প্ৰেৰণ কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। নাটকৰ মাধ্যমে লোককথা, পৌৰাণিক কাহিনী, ঐতিহ্যবাহী পোছাক-পৰিচ্ছদ, আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ লগতে সামাজিক মূল্যবোধ আৰু নৈতিক শিক্ষাসমূহ সহজে, সজীৱ আৰু আকৰ্ষণীয় ৰূপত নতুন প্ৰজন্মলৈ প্ৰেৰণ কৰিব পৰা যায়। বিশেষকৈ উৎসৱকেন্দ্ৰিক নাটকসমূহে গাঁওবাসীক নিজৰ সংস্কৃতিৰ সৈতে পুনৰ সংযোগ স্থাপন কৰাত সহায় কৰে। দৰ্শকসকলে নাটকৰ মাজতে নিজৰ পৰম্পৰা আৰু পৰিচয়ৰ প্ৰতিফলন দেখে, যিয়ে সাংস্কৃতিক চেতনাক দৃঢ় কৰে। এইদৰে নাটকে সাংস্কৃতিক পৰিচয় সংৰক্ষণ কৰি আত্মগৌৰৱ আৰু সামূহিক একতাৰ অনুভূতি জগাই তোলে।
গ্ৰাম্য সমাজত নাটক সামাজিক সংহতি আৰু একতা গঢ়ি তোলাৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ উপায়। নাটক মঞ্চস্থ কৰিবলৈ গাঁওবাসীৰ সমূহীয়া প্ৰচেষ্টা অপৰিহাৰ্য। মঞ্চ সাজ-পোছাক, পোছাক প্ৰস্তুত, সংলাপ অনুশীলন, সংগীত ব্যৱস্থা আৰু প্ৰচাৰ আদিত বিভিন্ন বয়স, লিংগ আৰু পেছাৰ মানুহ একেলগে কাম কৰে। এই যৌথ অংশগ্ৰহণে সমাজত সহযোগিতা, সহানুভূতি আৰু পাৰস্পৰিক সন্মানৰ মনোভাৱ বৃদ্ধি কৰে। নাটকৰ ৰিহাৰ্চেল আৰু মঞ্চস্থকৰণৰ সময়ত জাতি, ধৰ্ম বা অৰ্থনৈতিক বিভাজন অপ্রাসংগিক হৈ পৰে। সকলো লোক একে লক্ষ্যত একত্ৰিত হৈ কাম কৰে, যাৰ ফলত সামাজিক বিভেদ হ্ৰাস পায় আৰু ঐক্য শক্তিশালী হয়। লগতে নাটক দৰ্শন নিজেই এক সামাজিক অনুষ্ঠান হৈ উঠে। গাঁওবাসী একেলগে বহি নাটক উপভোগ কৰে, মত-বিনিময় কৰে আৰু অভিজ্ঞতা ভাগ-বতৰা কৰে। এই সামাজিক অংশগ্ৰহণে সমাজৰ বন্ধন অধিক দৃঢ় কৰি সমূহীয়া জীৱনশৈলী গঢ়ি তোলে।
গ্ৰাম্য সমাজৰ যুৱপ্ৰজন্মৰ মাজত নাটক এক শক্তিশালী সৱলীকৰণৰ মাধ্যম হিচাপে পৰিগণিত। নাটকত অংশগ্ৰহণে যুৱক-যুৱতীসকলৰ আত্মবিশ্বাস বৃদ্ধি কৰে, স্পষ্টভাৱে কথা ক’ব পৰা দক্ষতা উন্নত কৰে আৰু সৃজনশীল চিন্তাধাৰা বিকাশ ঘটায়। মঞ্চত অভিনয় কৰাৰ জৰিয়তে তেওঁলোকে নিজৰ অনুভৱ, চিন্তা আৰু মতামত নিঃসংকোচে প্ৰকাশ কৰিবলৈ শিকে। নাটক যুৱসকলৰ নেতৃত্ব গুণ, শৃংখলা, সময় ব্যৱস্থাপনা আৰু দলগত কামৰ দক্ষতা গঢ়ি তোলে। অভিনয়, সংলাপ ৰচনা, সংগীত, মঞ্চ পৰিচালনা আদি ক্ষেত্ৰত বহু যুৱকে নিজৰ সুপ্ত প্ৰতিভা বিকাশ কৰে। উপযুক্ত দিশ-নিৰ্দেশনা আৰু সুযোগ পালে এই প্ৰতিভাই ভবিষ্যতে পেছাগত পথো মুকলি কৰিব পাৰে।গাঁওভিত্তিক নাট্যদল, যুৱ সংঘ আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠনসমূহে যুৱসকলক নেতিবাচক প্ৰবৃত্তিৰ পৰা আঁতৰাই সৃজনশীল আৰু সমাজমুখী কাৰ্যকলাপত জড়িত কৰে। এইদৰে নাটকে যুৱপ্ৰজন্মক দায়িত্বশীল, সচেতন আৰু সংবেদনশীল নাগৰিক হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ সহায় কৰে।
গ্ৰাম্য সমাজত সামাজিক সচেতনতা সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত নাটক এক অতি ফলপ্ৰসূ আৰু প্ৰভাৱশালী মাধ্যম। বহু লোক পঢ়া-শুনাত সীমাবদ্ধ হ’লেও নাটকৰ দৃশ্যমান, সজীৱ আৰু অনুভৱপ্ৰধান উপস্থাপন তেওঁলোকৰ বাবে সহজে বোধগম্য হয়। সৰল ভাষা, পৰিচিত চৰিত্ৰ আৰু দৈনন্দিন জীৱনৰ সৈতে সম্পৰ্কযুক্ত কাহিনীৰ জৰিয়তে নাটকে গুৰুত্বপূৰ্ণ সামাজিক বাৰ্তাসমূহ দৰ্শকৰ মনত গভীৰভাৱে প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। গ্ৰাম্য নাটকসমূহে বাল্য বিবাহ, নাৰী নিৰ্যাতন, মদ্যপান, দুৰ্নীতি, পৰিৱেশ প্ৰদূষণ, স্বাস্থ্য সচেতনতা, শিক্ষা আৰু পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ দৰে বহু সামাজিক সমস্যা উত্থাপন কৰে। নাটকৰ চৰিত্ৰ আৰু ঘটনাসমূহৰ জৰিয়তে এই সমস্যাসমূহৰ পৰিণতি স্পষ্টভাৱে দেখুওৱা হয়, যিয়ে দৰ্শকক আত্মবিশ্লেষণ কৰিবলৈ উদ্বুদ্ধ কৰে। নাটক শেষ হোৱাৰ পিছত হোৱা আলোচনা আৰু মত-বিনিময়ে সমাজত চিন্তা-চৰ্চা বৃদ্ধি কৰে আৰু বহু ক্ষেত্ৰত মানুহৰ দৃষ্টিভংগী আৰু আচৰণত ইতিবাচক পৰিবৰ্তনৰ সূচনা কৰে।
গ্ৰাম্য সমাজত নাটক কেৱল এটা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানতেই সীমাবদ্ধ নহয়; ই এক সামাজিক আন্দোলন, এক শিক্ষামূলক মাধ্যম আৰু এক শক্তিশালী ৰূপান্তৰক শক্তি। নাটকৰ জৰিয়তে গ্ৰাম্য সমাজে নিজৰ লোকসংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্য সংৰক্ষণ কৰিব পাৰে, লগতে সমাজৰ ভিতৰত সহযোগিতা, সহানুভূতি আৰু একতা দৃঢ় হয়। নাটক যুৱপ্ৰজন্মৰ সৃজনশীলতা আৰু আত্মবিশ্বাস বিকাশত সহায় কৰি তেওঁলোকক সৱল আৰু দায়িত্বশীল নাগৰিক হিচাপে গঢ়ি তোলে। একে সময়তে নাটকে সামাজিক সমস্যাসমূহ উত্থাপন কৰি মানুহক চিন্তা কৰিবলৈ আৰু ইতিবাচক পৰিবৰ্তন গ্ৰহণ কৰিবলৈ উদ্বুদ্ধ কৰে। আধুনিক যুগত গ্ৰাম্য নাটকক সংৰক্ষণ আৰু উৎসাহিত কৰা অতি প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে। চৰকাৰ, শিক্ষানুষ্ঠান, স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহে একেলগে কাম কৰিলে নাটকৰ প্ৰভাৱ অধিক বিস্তৃত হ’ব। এই শক্তিশালী শিল্পমাধ্যমে গ্ৰাম্য সমাজৰ সামগ্ৰিক উন্নয়ন, সামাজিক সমন্বয় আৰু সাংস্কৃতিক পুনৰুজ্জীৱনত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে।