সহজ নহয় এই “সহজ মৃত্যু”
জ্যোতিষ্ণা বৰপূজাৰী
জাঁজী জামুগুৰি, শিৱসাগৰ (নৱম শ্ৰেণী)
মৃত্যু — এটা শব্দ, যাক উচ্চাৰণ কৰাটো হয়তো সহজ, কিন্তু ইয়াৰ গভীৰতা অনুভৱ কৰাটো কেতিয়াও সহজ নহয়। পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ চিৰন্তন সত্য হৈছে মৃত্যু। জন্ম হ’লে মৃত্যু নিশ্চিত, তথাপিও মানুহে কেতিয়াও মৃত্যুক সহজভাৱে মানি ল’ব নোৱাৰে। কাৰণ মৃত্যু কেৱল এজন মানুহৰ জীৱনৰ অন্ত নহয়, ই বহু অনুভৱ, বহু সপোন, বহু সম্পৰ্কৰো সমাপ্তি।
মৃত্যু সাধাৰণতে কোনো খবৰ নিদিয়াকৈ আহে। ই সংগোপনে আহি মানুহৰ জীৱনৰ পৰা কেতিয়াবা অতি আপোন মানুহজনক কাঢ়ি লৈ যায়। যিজন ব্যক্তিক আমি নিজৰ জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ বুলি ভাবিছিলোঁ, তেওঁ হঠাতে নোহোৱা হৈ গ’লে সেই শূন্যতা সহজে পূৰণ নহয়। মৃত্যু হয়তো ক্ষণিক, কিন্তু তাৰ বেদনা বহুকাল হৃদয়ত ৰৈ যায়।
মানুহে প্ৰায়ে কয় — “মৃত্যু সহজ।” কিন্তু বাস্তৱত মৃত্যু সহজ নহয়। সহজ নহয় মৃত্যুৰ পিছত সৃষ্টি হোৱা নিস্তব্ধতা, সহজ নহয় কোনো আপোনজনৰ অনুপস্থিতি মানি লোৱা। মৃত্যুৱে বহু সময়ত এনে এক বিভীষিকা সৃষ্টি কৰে, যিয়ে মানুহক ভিতৰৰ পৰা ভাঙি পেলায়।
আন এটা উল্লেখযোগ্য কথা হৈছে — মানুহে জীৱিত অৱস্থাত যিমান সমালোচনা, বদনাম বা অৱহেলা কৰে, মৃত্যুৰ পিছত সেই ব্যক্তিজনৰ গুণগান গাবলৈ আৰম্ভ কৰে। যেন মৃত্যুৱে সকলো ভুল ঢাকি দিয়ে। কিন্তু প্ৰশ্ন উঠেঃ যি সন্মান, মৰম আৰু স্বীকৃতি এজন মানুহে জীৱিত অৱস্থাত পাব লাগিছিল, সেয়া যদি মৃত্যুৰ পিছতহে দিয়া হয়, তেন্তে সেই সন্মানৰ মূল্য কিমান?
সঁচাকৈয়ে, মৃত্যুৰ পিছত কান্দি স্মৰণ কৰাতকৈ জীৱিত অৱস্থাত মানুহক মৰম, সন্মান আৰু মূল্য দিয়াটোৱেই অধিক প্ৰয়োজনীয়। কাৰণ এজন মৃত ব্যক্তিয়ে মৃত্যুৰ পিছত সেই সন্মান অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে।
সেয়েহে ক’ব পাৰি, মৃত্যু শব্দটো ক’বলৈ সহজ হ’লেও, “সহজ মৃত্যু” বুলি কোনো কথা নাই। মৃত্যুৰ বেদনাই সদায় কঠিন, আৰু ইয়াৰ শূন্যতা কেতিয়াও সম্পূৰ্ণভাৱে পূৰণ নহয়।