পুৰুষৰ নীৰৱ যন্ত্ৰণা
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
জীৱনৰ অৰ্থ কেৱল উশাহ-নিশাহ লোৱাৰ নাম নহয়, প্ৰতিটো ক্ষণত নিজৰ অস্তিত্বক সন্মানিত কৰি ৰখাটোহে প্ৰকৃত জীৱনৰ পৰিচয়। সুস্থিৰ সংসাৰ এখন গঢ়াৰ সপোনক সাৰথি কৰি প্ৰতিজন মানুহ এক নতুন যাত্ৰাত সামিল হয়। ভাগ্যৰ পৰিহাসত সেই সপোনবোৰ দুঃস্বপ্নলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ মুহূৰ্তত যি যন্ত্ৰণাৰ সৃষ্টি হয়, তাৰ পৰিমাণ জোখা অসম্ভৱ। বিশেষকৈ জীৱনসংগীৰ চৰিত্ৰৰ স্খলনৰ কথাটো পোহৰলৈ আহিলে এজন পুৰুষৰ সমগ্ৰ পৃথিৱীখন থৰক-বৰক হৈ পৰে। এই অৱস্থাটো কোনো সাধাৰণ মানসিক আঘাতৰ পৰিসীমাত আৱদ্ধ নাথাকে; ই এক গভীৰ সত্তাগত সংকট, যিটোৱে তেওঁৰ অস্তিত্বৰ মূল ভেটিটোকেই কঁপাই তোলে।
পুৰুষ এজনৰ বাবে নিজৰ পত্নীৰ চৰিত্ৰ পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক। তেওঁলোকে সংসাৰৰ সকলো সুখ-দুখৰ অংশীদাৰ হোৱাৰ লগতে পৰস্পৰৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাসৰ ভেটিটোৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি একোটা পৰিয়াল গঢ়ি তোলে। কিন্তু পত্নীৰ চৰিত্ৰৰ স্খলনৰ কথা জানিবলৈ পোৱা মুহূৰ্তটোৱে পুৰুষজনৰ মনৰ দাপোণখন চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কৰি পেলায়। তেওঁৰ বাবে তেতিয়া নিজৰ ঘৰখন এক অচিনাকী ঠাই যেন অনুভৱ হয়। ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজত তেওঁ নিজক অত্যন্ত অকলশৰীয়া বুলি অনুভৱ কৰিবলৈ লয় আৰু প্ৰতিটো দিন একোটা দীঘলীয়া যন্ত্ৰণাৰ দস্তাবেজ হৈ পৰে। তেওঁৰ মগজুত প্ৰশ্নৰ উদয় হয় – কিয় এনে হ’ল? ক’ত ভুল আছিল তেওঁৰ? তেওঁৰ মৰম আৰু দায়বদ্ধতাত কিবা অভাৱ আছিল নেকি? এই প্ৰশ্নবোৰে তেওঁক সদায় নিৰুদ্দিষ্ট কৰি ৰাখে।
পত্নীৰ প্ৰতি থকা পূৰ্বৰ সকলো মৰম আৰু শ্ৰদ্ধা লাহে লাহে ঘৃণা আৰু বিতৃষ্ণালৈ পৰিৱৰ্তিত হ’বলৈ ধৰে। তেওঁ পত্নীৰ মুখলৈ চাবলৈও সংকোচ বোধ কৰে, কাৰণ সেই মুখৰ পৰা নিসৃত প্ৰতিটো মিছা কথাই তেওঁৰ অন্তৰত বিষাক্ত বাণৰ দৰে খুন্দা মাৰে। তেওঁ এই বেদনাক সমাজৰ চকুত লুকুৱাই ৰাখিবলৈ এক অভিনয় কৰি জীয়াই থাকে। তেওঁৰ পত্নীয়ে বাহিৰত সুখী হোৱাৰ অভিনয় কৰে, আৰু তেওঁ সেই অভিনয়ক সত্য বুলি গ্ৰহণ কৰাৰ ভাও দিয়ে। পত্নীৰ অশ্লীল বাৰ্তালাপ আৰু নিৰ্লজ্জ শৰীৰ প্ৰদৰ্শনৰ কথা জানিব পাৰিলেও তেওঁ প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে। এই অভিনয় কৰাটো তেওঁৰ বাবে কোনো ৰুচি নহয়, এইয়া হ’ল এক নিৰুপায় বাধ্যবাধকতা। তেওঁৰ বাবে সংসাৰৰ মৰ্যাদা আৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰি তেওঁ নিজৰ চকুলোবোৰ সমাজৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখে।
এজন পুৰুষৰ যন্ত্ৰণা কেৱল তেওঁৰ নিজস্ব নহয়, এইয়া সমাজৰ এক গূঢ় সমস্যা। মানুহে ভাবিব পাৰে যে পুৰুষৰ কোনো আৱেগ নাথাকে। কিন্তু এইটো এক ডাঙৰ ভুল ধৰণা। পুৰুষৰ অন্তৰতো বিষাদৰ এক বিশাল সাগৰ থাকে, যিটো কেতিয়াবা উথলি উঠিবলৈ ভয় পায়। পত্নীৰ চৰিত্ৰৰ স্খলনৰ কথা জানিও নীৰৱে সহ্য কৰা পুৰুষজনৰ প্ৰতি সহানুভূতি প্ৰকাশ কৰিবলৈ সমাজত কোনো ঠাই নাই। তেওঁৰ বাবে এই জীৱনটো এক অশেষ যন্ত্ৰণাৰ কাৰাগাৰ, য’ত তেওঁৰ কোনো মুক্তি নাই, কেৱল আছে অসীম বিষাদ আৰু একাকীত্ব। এই অৱস্থাটোত তেওঁৰ পুৰুষত্ব আৰু ব্যক্তিত্ব দুয়োটাই লাহে লাহে নিঃশেষ হৈ যায়। তেওঁ নিজকে এজন ব্যৰ্থ ব্যক্তি হিচাপে কল্পনা কৰিবলৈ লয়। ইমান দিনে তেওঁ যিমান কষ্ট কৰি সংসাৰখন চলাইছিল, তাৰ প্ৰতিফল এয়া নেকি? তেওঁৰ এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিবলৈ কোনো নাই।
প্ৰতিটো নিশাৰ বেছিভাগ সময় তেওঁ উজাগৰে কটায়, পত্নীৰ অবৈধ মৰমৰ প্ৰমাণ বিচাৰি। প্ৰতিটো নিশা তেওঁৰ বাবে একোটা প্ৰলয়ৰ দৰে আহে আৰু পুৱা তেওঁ পুনৰ এক নতুন অভিনয়ৰ সৈতে সাজু হয়। এই অভিনয় তেওঁৰ বাবে কোনো আৱশ্যকীয় কাম নহয়, এইয়া এক জীয়াই থকাৰ চৰ্ত। তেওঁ এই চৰ্ত মানি চলিবলৈ বাধ্য আৰু এই বাধ্যবাধকতা তেওঁৰ বাবে এক বন্দীত্ব। এই বন্দীত্বৰ পৰা ওলাই অহাৰ কোনো পথ তেওঁ দেখা নাপায়। সমাজৰ চকুত তেওঁ এগৰাকী সফল পুৰুষ, আদৰ্শ গৃহস্থ আৰু দায়িত্বশীল পিতৃ। কিন্তু সেই দেৱালৰ সিপাৰে তেওঁৰ অন্তৰত চলি থকা ভাঙোনৰ শব্দ কোনেও নুশুনে। প্ৰতিটো সন্ধিয়া কামৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি অহাৰ পথত তেওঁ নিজৰ মুখমণ্ডলত এক কৃত্ৰিম প্ৰসন্নতাৰ মুখা পিন্ধি লয়। ঘৰৰ দুৱাৰদলিত ভৰি দিয়াৰ লগে লগে তেওঁৰ হৃদস্পন্দন বৃদ্ধি পায়, কাৰণ তেওঁ জানে যে ভিতৰত তেওঁৰ বাবে কোনো আৱেগিক আশ্ৰয় নাই, আছে কেৱল এক উদাসীনতাৰ শীতলতা।
পত্নীৰ এই দ্বৈত জীৱনৰ প্ৰতি তেওঁৰ ঘৃণা বাঢ়ি আহে যদিও তেওঁ সেই ঘৃণা প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে। এই মৌনতা তেওঁৰ বাবে এক ধৰণৰ মানসিক অত্যাচাৰত পৰিণত হয়। তেওঁৰ পত্নীয়ে যি সময়ত আন কাৰোবাৰ সৈতে ফোনৰ মাজেৰে প্ৰেমৰ অভিনয়ত ব্যস্ত থাকে, তেতিয়া পুৰুষজনে আন এটা কোঠাত বহি নিজৰ ভাগ্যক দোষ দিয়ে। তেওঁ অনুভৱ কৰে যে পত্নীৰ সেই প্ৰতিটো শব্দ যেন তেওঁৰ বিশ্বাসৰ বুকুত পৰা একোটা তীক্ষ্ণ যাঠি। তথাপিও তেওঁ প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ সাহস গোটাব নোৱাৰে, কাৰণ তেওঁ ভয় কৰে যে সত্যৰ উদ্ঘাটনে তেওঁৰ সন্তানে লাভ কৰিবলগীয়া পিতৃ-মাতৃৰ যুটীয়া মৰমৰ পৰিৱেশটো একেবাৰে শেষ কৰি পেলাব। সন্তানসকলৰ ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰি তেওঁ নিজৰ আত্মাৰ দহনক কেৱল এক ক্ষন্তেকীয়া মেঘৰ দৰে বুলি ধৰি ল’বলৈ চেষ্টা কৰে। পুৱা ল’ৰা-ছোৱালীৰ হঁহা মুখবোৰ দেখি তেওঁ ক্ষন্তেকৰ বাবে নিজৰ বিষাদ পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। কিন্তু সেই হঁহিৰ মাজতো তেওঁ বিচাৰি পায় এক গভীৰ কৰুণতা। তেওঁ ভাবে যে তেওঁৰ সন্তানসকলে আচলতে এক মিছা সুখৰ মাজত ডাঙৰ-দীঘল হৈ আছে। এই চিন্তা তেওঁৰ বাবে অধিক যন্ত্ৰণাদায়ক। তেওঁ অনুভৱ কৰে যে তেওঁ নিজৰ সন্তানৰ প্ৰতি এক ডাঙৰ প্ৰতাৰণা কৰি আছে, যিটো সত্য জানিও তেওঁ প্ৰকাশ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছে।
সামাজিক পৰিৱেশত তেওঁৰ এই স্থিতিয়ে তেওঁক অকলশৰীয়া কৰি তোলে। বন্ধু-বান্ধৱ বা আত্মীয়ৰ সৈতে বহি থাকোতে তেওঁ একোখন ছবিৰ দৰে নিৰ্বিকাৰ হৈ ৰয়। তেওঁৰ মনৰ গভীৰতাত চলি থকা এই অমানিশা কোনেও দেখা নাপায়। তেওঁৰ জীৱনৰ অৰ্থবোৰ লাহে লাহে সংকুচিত হৈ আহিবলৈ ধৰে। তেওঁৰ বাবে আনন্দৰ সকলো উৎস অৰ্থহীন হৈ পৰে। কোনো উৎসৱ-পাৰ্বন বা আনন্দৰ মুহূৰ্ত তেওঁৰ বাবে এক বিড়ম্বনা হৈ পৰে। তেওঁ নিজৰ অন্তৰৰ ভিতৰত এটা বিশাল নিৰ্জনতা লালন কৰিবলৈ বাধ্য হয়। এই পৰিস্থিতিটোৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ তেওঁ বিভিন্ন ধৰণৰ কৌশল অৱলম্বন কৰে। কেতিয়াবা তেওঁ নিজক কামৰ মাজত ইমান ব্যস্ত কৰি ৰাখে যে পত্নীৰ কাৰ্যকলাপৰ বাবে ভবাৰ সময় তেওঁৰ হাতত নাথাকে। কেতিয়াবা তেওঁ নিচাযুক্ত পানীয়ৰ আশ্ৰয় লয়, যাতে নিশাৰ নিস্তব্ধতাক তেওঁৰ চেতনাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব পাৰে। এই অভ্যাসবোৰ তেওঁৰ বাবে কোনো বিলাসিতা, নিজক বৰ্তাই ৰখাৰ এক অশুভ প্ৰয়াস।
পত্নীৰ প্ৰতি থকা পূৰ্বৰ সেই গভীৰ আকৰ্ষণৰ অৱশেষবোৰ লাহে লাহে নিঃশেষ হৈ যায়। ইয়াৰ ঠাইত জন্ম লয় এক শীতল উদাসীনতা। তেওঁ পত্নীক এতিয়া এগৰাকী পৰিচিতা অচিনাকী নাৰী হিচাপে চাবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই পৰিৱৰ্তন তেওঁৰ বাবে এক মানসিক বিজয়ৰ দৰে, কিন্তু ইয়াৰ মূল্য তেওঁ বহু পৰিমাণে দিবলগীয়া হয়। তেওঁৰ ভিতৰত থকা পুৰুষজন সম্পূৰ্ণৰূপে নিশকতীয়া হৈ পৰে। তেওঁৰ আত্মবিশ্বাস আৰু উদ্যমৰ ঠাই লয় এক গভীৰ হীনমন্যতাই। তেওঁ প্ৰায়েই নিজৰ অতীতৰ কথা ভাবে। সেই দিনবোৰৰ কথা, যিদিনা তেওঁলোকে সপোন দেখিছিল এক সুন্দৰ ভৱিষ্যতৰ। সেই সপোনবোৰ আজি এক অসাৰুৱা ধোঁৱা হৈ উৰি গৈছে। তেওঁৰ মনত প্ৰশ্ন জাগে – মানুহে কেনেকৈ ইমান নিষ্ঠুৰ হ’ব পাৰে? পত্নীৰ চৰিত্ৰৰ এই স্খলন কেৱল এক শাৰীৰিক প্ৰয়োজনৰ বাবে নেকি? তেওঁৰ মৰমৰ কোনো মূল্য নাছিল নেকি? এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ বিচাৰি তেওঁ প্ৰতিটো দিন, প্ৰতিটো ৰাতি উজগৰে পাৰ কৰে। তেওঁৰ কোনো উত্তৰ পোৱাৰ সম্ভাৱনা নাই, তথাপি তেওঁ নিজকে প্ৰশ্ন কৰি থাকে।
তেতিয়া তেওঁৰ জীৱনৰ চৰম পৰাজয় সম্পূৰ্ণ হয়। তেওঁ বুজি পায় যে তেওঁৰ জীৱনত কোনো আনন্দৰ আশা নাই। তেওঁৰ বাবে সংসাৰ এতিয়া এক পৰিত্যক্ত মন্দিৰৰ দৰে, য’ত কোনো দেৱতা নাই, আছে কেৱল শূন্যতা। তেওঁ নিজৰ জীৱনৰ সকলো আশাৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাই পেলাইছে। তেওঁ এজন পুৰুষ হিচাপে সমাজত বাস কৰাৰ অধিকাৰ হেৰুৱাই পেলাইছে বুলিও তেওঁ প্ৰায়ে অনুভৱ কৰে। এই অনুভৱ তেওঁৰ বাবে আটাইতকৈ ভয়ংকৰ। তেওঁ নিজৰ প্ৰতি থকা সকলো শ্ৰদ্ধা হেৰুৱাই পেলাইছে। তেওঁ এতিয়া এক জীয়াই থকা মৃতপ্ৰায় ব্যক্তি। অৱশেষত তেওঁ নিজৰ জীৱনৰ সকলো জটিলতাক স্বীকাৰ কৰি লয়। তেওঁ বুজি পায় যে মানুহৰ জীৱনত কোনো স্থায়ী সমাধান নাই। সকলো কিছুমান সময়ৰ খেল। তেওঁৰ পত্নীৰ চৰিত্ৰৰ স্খলন তেওঁৰ জীৱনৰ এক দুৰ্ভাগ্যজনক পৰিঘটনা মাত্ৰ। তেওঁ এই দুৰ্ভাগ্যক নিজৰ নিয়তি বুলি গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই গ্ৰহণ কৰাটো তেওঁৰ বাবে মুক্তিৰ পথ। তেওঁ এতিয়া নিজৰ পত্নীৰ প্ৰতি কোনো ঘৃণা বা মৰম অনুভৱ নকৰে। তেওঁ নিজৰ জীৱনত কেৱল নিজৰ কাম আৰু দায়িত্ব পালন কৰাৰ লক্ষ্য লয়। তেওঁৰ এই লক্ষ্য তেওঁক এতিয়া মানসিক শান্তি প্ৰদান কৰে।
তেওঁৰ জীৱনৰ অৱশিষ্ট খণ্ডবোৰ তেওঁ নিজৰ বাবে ব্যয় কৰে। তেওঁ এতিয়া নিজৰ স্বাস্থ্য আৰু মনৰ শান্তিৰ বাবে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। পত্নীৰ অবৈধ কাৰ্যকলাপবোৰক তেওঁ এতিয়া এক সাধাৰণ কথা বুলি গণ্য কৰিবলৈ লয়। তেওঁৰ বাবে পত্নী এতিয়া এক অৰ্থহীন প্ৰাণী। তেওঁ নিজৰ জীৱনত এতিয়া নতুন আশাৰ পোহৰ বিচাৰি পাইছে। এই আশা তেওঁৰ বাবে কোনো আৱেগিক নহয়, এক যুক্তিসংগত আশা হে মাথোঁ। জীৱনৰ চৰম পৰাজয়ৰ পৰা তেওঁ এতিয়া নিজক উদ্ধাৰ কৰিছে। তেওঁৰ জীৱনৰ এই যাত্ৰা তেওঁৰ বাবে এক ডাঙৰ অভিজ্ঞতাত পৰিণত হৈছে। তেওঁ এতিয়া আন পুৰুষসকলক এই শিক্ষা দিবলৈ সাজু হৈছে যে নিজৰ আত্মসন্মানক কেতিয়াও জলাঞ্জলি দিব নালাগে। তেওঁৰ এই সাহসী সিদ্ধান্ত তেওঁৰ বাবে এক নৱজাগৰণৰ দৰে। তেওঁৰ বাবে এই জীৱন এতিয়া সঁচাকৈয়ে সুন্দৰ।
উপসংহাৰত ক’ব পাৰি যে প্ৰতিজন পুৰুষে নিজৰ জীৱনৰ সিদ্ধান্ত নিজে লোৱাটো উচিত। কাৰোবাৰ ওপৰত অতি নিৰ্ভৰশীলতা কেতিয়াও জীৱনৰ বাবে ভাল নহয়। নিজৰ আত্মসন্মান আৰু শান্তিৰ বাবে প্ৰয়োজন হ’লে সকলো ত্যাগ কৰিবলৈ সাজু থাকিব লাগে। তেতিয়াহে জীৱনৰ প্ৰকৃত সোৱাদ পাব পাৰি। যি পুৰুষে পত্নীৰ প্ৰতাৰণাক গ্ৰহণ কৰিও নিজৰ জীৱনক সুন্দৰ কৰি তুলিব পাৰে, তেওঁ আচলতে মহান। তেওঁৰ জীৱনৰ এই পৰাজয় আচলতে এক মহান বিজয়ৰ পথৰ আৰম্ভণি। তেওঁৰ এই বিজয় সকলো পুৰুষৰ বাবে প্ৰেৰণাদায়ক হৈ ৰ’ব। প্ৰতাৰণাৰ কণ্টকময় পথৰ পৰা আঁতৰি তেওঁ এতিয়া নিজৰ নিৰ্ভৰযোগ্য আৰু সঁচা স্বৰূপটো চিনাক্ত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তেওঁৰ এই পৰিৱৰ্তন কোনো সাময়িক আৱেগ নহয়, এইয়া হ’ল এক ধ্ৰুৱ সত্যৰ উপলব্ধি। এই উপলব্ধিৰ পৰাই তেওঁৰ নতুন জীৱনৰ ভেটি স্থাপিত হৈছে। সংসাৰৰ এই আৱৰ্তত বহুতো পুৰুষে নিজৰ সত্তাক হেৰুৱাই পেলায়, কিন্তু তেওঁ নিজৰ সত্তাক পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। এয়াই আচল জীৱন, য’ত শত বাধাৰ মাজতো মানুহে নিজৰ স্বাভিমানক সাৱটি ধৰি আগুৱাই যায়। ভৱিষ্যতৰ দিনবোৰ তেওঁৰ বাবে এক নতুন প্ৰত্যাহ্বান, য’ত তেওঁ নিজৰ অস্তিত্বক সন্মানিত আৰু সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞ। তেওঁ এতিয়া এক মুক্ত আত্মা, যি নিজৰ সকলো শিকলি ছিঙি অসীম আকাশত বিচৰণ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত। এই জীৱন তেওঁৰ নিজৰ, এই সুখ তেওঁৰ নিজৰ, আৰু এই বিজয় সম্পূৰ্ণৰূপে তেওঁৰ অধিকাৰ। তেওঁৰ এই কাহিনীটো প্ৰতিজন মানুহৰ বাবে এক দৰ্শন, যিয়ে শিকাই যে জীৱন যিমানেই কঠিন নহওক কিয়, নিজৰ সন্মানৰ বাবে যুঁজ দিয়াটো আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ। তেওঁৰ এই যাত্ৰা অৱশেষত এক অসীম প্ৰশান্তিৰ মাজত সমাপ্তি ঘটিল, য’ত তেওঁৰ নিজৰ মনৰ শান্তিৰ বাহিৰে আন একোৱেই গুৰুত্ব নাথাকে। তেওঁ এতিয়া নিজৰ সুখৰ বাবে কাৰো ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে, তেওঁ নিজেই নিজৰ সুখৰ উৎস। তেওঁৰ এই বিজয়ৰ বাৰ্তা বিশ্বৰ প্ৰতিজন সংগ্ৰামী মানুহৰ বাবে এক চিৰন্তন প্ৰেৰণা। এই সংগ্ৰাম কেৱল এজন পুৰুষৰ নহয়, এইয়া হ’ল সত্যৰ প্ৰতি প্ৰত্যেকজন মানুহৰ যুঁজ। তেওঁ জয়ী হ’ল নিজৰ প্ৰতাৰিত সংসাৰৰ যন্ত্ৰণাৰ ওপৰত, জয়ী হ’ল নিজৰ অশুভ নিয়তিৰ ওপৰত, আৰু জয়ী হ’ল নিজৰ জীৱনৰ অৱশেষত। তেওঁৰ এই বিজয় গীতি প্ৰতিটো প্ৰজন্মই শ্ৰদ্ধাৰে সুঁৱৰিব। তেওঁ এতিয়া এক সুখী জীৱনৰ নতুন ঠিকনাৰ পথযাত্ৰী। তেওঁৰ এই যাত্ৰা কেতিয়াও শেষ নহ’ব, এইয়া এক চিৰন্তন যাত্ৰা, যিটো তেওঁ নিজৰ বাবে নিজে সৃষ্টি কৰি লৈছে। এই জীৱনত তেওঁৰ কোনো দুঃখ নাই, আছে কেৱল এক বিশাল তৃপ্তি আৰু শান্তি। এই শান্তি তেওঁৰ নিজৰ সৃষ্টি, এই শান্তি তেওঁৰ নিজৰ অধিকাৰ। এয়াই আচল বিজয়, এয়াই আচল শান্তি।