জুবিন বিহীন ৰঙালী বিহু: এক শূন্যতাৰ অনুভৱ
জীৱনজ্যোতি গগৈ
স্নাতক চতুৰ্থ ষান্মাসিক
গোলাঘাট
অসমীয়াৰ জীৱনৰ লগত ৰঙালী বিহু কেৱল এটা উৎসৱ নহয়, ই এটা অনুভৱ, এটা উচ্ছ্বাস, এটা জীৱন্ত পৰিচয়। এই বিহুতেই কৃষিজীৱী সমাজে নতুন বছৰক আদৰণি জনায়, আৰু গান, নৃত্য, ঢোল-পেঁপাৰ সুৰে গাঁও-চহৰ একেলগে উজ্জীৱিত হৈ উঠে। কিন্তু এই আনন্দময় উৎসৱৰ মাজতো এইবাৰ যেন এটা অদৃশ্য শূন্যতা অনুভৱ হয়—সেইটো হৈছে জুবিন গাৰ্গৰ অনুপস্থিতি।
জুবিন গাৰ্গ কেৱল এজন গায়ক নহয়; তেওঁ অসমৰ সংগীত জগতৰ এক বিশেষ পৰিচয়। তেওঁৰ কণ্ঠই বিহুৰ সুৰক কেৱল সজাই তোলা নহয়, সেই সুৰত প্ৰাণ ভৰাইছিল। “বিহু” মানেই যেন জুবিনৰ কণ্ঠ, তেওঁৰ উদ্দীপনা, তেওঁৰ সেই অনন্য শক্তি—যিয়ে সকলোকে একেলগে নাচিবলৈ, গাবলৈ আৰু উৎসৱত ডুব যাবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে।
এইবাৰৰ ৰঙালী বিহুত মঞ্চবোৰ আগৰ দৰে সজোৱা আছে, ঢোলৰ শব্দো আগৰ দৰে গুঞ্জৰিত হৈছে, কিন্তু কিবা এটা যেন নাই। সেইটো হৈছে জুবিনৰ সুৰৰ উষ্ণতা। তেওঁৰ গান শুনিলে মানুহৰ বুকুত যি উচ্ছ্বাস উঠিছিল, সেই অনুভৱটো এতিয়া যেন ক’তবাত হেৰাই গৈছে। মঞ্চত অন্য গায়কে গান গাইছে, মানুহে নাচিছে, কিন্তু মাজে মাজে মনত এটা প্ৰশ্ন উত্থাপন হয়—“জুবিন থাকিলে আজি এই মূহূৰ্তটো কেনেকুৱা হ’লহেঁতেন?”
জুবিন গাৰ্গৰ সংগীতৰ এটা বিশেষত্ব হৈছে—তেওঁ মানুহৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰিব জানে। তেওঁৰ কণ্ঠত এটা অদ্ভুত শক্তি আছে, যিয়ে সুখ-দুখ সকলো অনুভৱক একেলগে মেলি দিয়ে। বিহুৰ দৰে আনন্দময় উৎসৱত তেওঁৰ গীতবোৰে মানুহক এক নতুন শক্তি দিয়ে, আৰু সেই শক্তিৰ অবিহনে এইবাৰৰ বিহু যেন অলপ ম্লান লাগিছে।
এই শূন্যতা কেৱল সংগীতৰ ক্ষেত্ৰতেই নহয়, ই এক মানসিক অনুভৱো। বহু মানুহৰ বাবে জুবিন গাৰ্গ হৈছে স্মৃতি, কৈশোৰ, প্ৰেম, আৰু জীৱনৰ নানা মুহূৰ্তৰ লগত জড়িত। সেইবাবে তেওঁৰ অনুপস্থিতি মানে কেৱল এজন শিল্পীৰ অভাৱ নহয়, ই যেন এক সম্পূৰ্ণ যুগৰ অভাৱ।
তথাপিও, এই শূন্যতাৰ মাজতেই এটা সত্য লুকাই আছে—জুবিন গাৰ্গৰ সুৰ আৰু তেওঁৰ সৃষ্টি কেতিয়াও মৰি নাযায়। মানুহৰ মনত, স্মৃতিত, আৰু বিহুৰ প্ৰতিটো ঢোলৰ তালে তেওঁৰ গীত সদায়ে জীৱন্ত হৈ থাকিব। হয়তো তেওঁ নিজে উপস্থিত নহ’ব পাৰে, কিন্তু তেওঁৰ কণ্ঠৰ প্ৰতিধ্বনি সদায়ে অসমৰ আকাশত গুঞ্জৰিত হৈ থাকিব।
সেয়েহে, জুবিন বিহীন এই প্ৰথমটো ৰঙালী বিহু আমাক এটা কথা মনত পেলাই দিয়ে—এজন মহান শিল্পীৰ প্ৰভাৱ কিমান গভীৰ হ’ব পাৰে। তেওঁ নাথাকিলেও তেওঁৰ সৃষ্টি আমাৰ লগত থাকে, আৰু সেই সৃষ্টিেই আমাক আগুৱাই লৈ যায়।
এই শূন্যতা যদিও কষ্টদায়ক, তথাপিও ই এক স্মৰণ—জুবিন গাৰ্গৰ দৰে শিল্পীয়ে আমাৰ জীৱনত যি অমূল্য অৱদান আগবঢ়াইছে, সেইটো কেতিয়াও পাহৰি যাব নোৱাৰি। তেওঁৰ সুৰে সদায়ে আমাৰ বিহুক সম্পূৰ্ণ কৰি ৰাখিব, আৰু তেওঁৰ স্মৃতিৰ সৈতে আমি আগবাঢ়ি যাম নতুন আশা আৰু নতুন সপোন লৈ।
শূন্যতাৰ অনুভৱৰ মাজতো আন এটা দিশো দেখা যায়—মানুহে পুনৰ স্মৃতিবোৰলৈ উভতি যায়। আগৰ বিহুৰ দিনবোৰ, মঞ্চত জুবিন গাৰ্গৰ উপস্থিতি, তেওঁৰ উচ্ছ্বাসেৰে ভৰা গীত—এই সকলোবোৰ যেন এতিয়া অধিক মূল্যবান হৈ উঠিছে। আগতে যি মুহূৰ্তবোৰ কেৱল আনন্দ হিচাপে উপভোগ কৰা হৈছিল, এতিয়া সেইবোৰেই স্মৃতি হৈ মানুহৰ বুকুত অলপ বেদনাৰে সৈতে জীয়াই আছে।
গাঁওবোৰত, চহৰবোৰত—য’তেই বিহুৰ আয়োজন হৈছে, তাতেই মানুহে তেওঁৰ গানবোৰ বজাইছে। স্পীকাৰত গুঞ্জৰিত হৈ থকা সেই পৰিচিত সুৰবোৰে যেন এই কথা সোঁৱৰাই দিয়ে যে, “তেওঁ নাথাকিলেও তেওঁৰ সুৰ আমাৰ লগত আছে।” কিছুমান ল’ৰা-ছোৱালীয়ে তেওঁৰ গানত নৃত্য কৰিছে, কিছুমানে তেওঁৰ দৰে গাবলৈ চেষ্টা কৰিছে—এইবোৰেই দেখুৱায় যে তেওঁৰ প্ৰভাৱ কিমান দীঘলীয়া আৰু গভীৰ।
এইখিনিতে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা বুজা যায়—এজন শিল্পী কেতিয়া মহান হয়? যেতিয়া তেওঁৰ অনুপস্থিতিও মানুহে তীব্ৰভাৱে অনুভৱ কৰে। জুবিন গাৰ্গ সেই ধৰণৰ এজন শিল্পী, যাৰ উপস্থিতিয়ে যেন উৎসৱক পূৰ্ণতা দিয়ে আৰু অনুপস্থিতিয়ে সেই পূৰ্ণতাত এটা অভাৱৰ ৰেখা আঁকে। কিন্তু এই অভাৱেই তেওঁৰ মহানতাৰ প্ৰমাণ।
সময়ৰ লগে লগে হয়তো নতুন শিল্পী আহিব, নতুন গান সৃষ্টি হ’ব, আৰু বিহুৰ ৰূপো অলপ সলনি হ’ব। তথাপিও, জুবিন গাৰ্গৰ নাম আৰু তেওঁৰ সুৰ অসমীয়াৰ হৃদয়ত সদায়ে বিশেষ স্থান দখল কৰি থাকিব। তেওঁৰ গীতবোৰ নতুন প্ৰজন্মেও শুনিব, শিকিব আৰু উপভোগ কৰিব—এইটো নিশ্চয়।
সেয়েহে, জুবিন বিহীন ৰঙালী বিহু যদিও এক শূন্যতাৰ অনুভৱ দিয়ে, তথাপিও এই শূন্যতাই আমাক এটা মূল্যবান শিক্ষা দিয়ে—সচা শিল্পী কেতিয়াও হেৰাই নাযায়। তেওঁ নিজৰ সৃষ্টি, সুৰ আৰু স্মৃতিৰ জৰিয়তে সদায়ে আমাৰ মাজত জীয়াই থাকে।
এইবাৰ বিহুত হয়তো মঞ্চত তেওঁ নাথাকিব, কিন্তু প্ৰতিটো ঢোলৰ তালে, প্ৰতিটো গীতৰ মাজেৰে, আৰু প্ৰতিটো আনন্দৰ মুহূৰ্তত তেওঁৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰা যাব। এইটোৱেই হৈছে এজন মহান শিল্পীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পৰিচয়।