অসমত নিবনুৱা সমস্যা: কাৰণ আৰু উত্তৰণৰ পথ
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
অসমৰ বৰ্তমানৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অৱস্থাত আটাইতকৈ জটিল আৰু চিন্তনীয় সমস্যা হৈছে নিবনুৱা সমস্যা। সমৃদ্ধ প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু অসীম সম্ভাৱনা থকা ৰাজ্য হোৱা সত্ত্বেও, আমাৰ ৰাজ্যত শিক্ষিত আৰু অৰ্ধ-শিক্ষিত নিবনুৱাৰ সংখ্যা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছে। এই সমস্যা কেৱল সংখ্যাৰ হিচাপত সীমাবদ্ধ নহয়, ই আমাৰ নতুন প্ৰজন্মৰ মানসিক অৱস্থা আৰু ভৱিষ্যত জীৱনশৈলীৰ ওপৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। নিবনুৱা সমস্যাৰ সমাধানৰ বাবে কেৱল চৰকাৰী চাকৰিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিলে নহ’ব, সমাজৰ প্ৰতিটো স্তৰৰ পৰা সজাগতা আৰু গঠনমূলক পদক্ষেপৰ প্ৰয়োজন। এই সমস্যাই ব্যক্তিৰ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা খৰ্ব কৰাই নহয়, ইয়াৰ ফলত সমগ্ৰ ৰাজ্যৰ উৎপাদনক্ষমতা আৰু বিকাশৰ গতিও স্তিমিত হৈ পৰিছে।
নিবনুৱা সমস্যাৰ অন্যতম প্ৰধান কাৰণ আমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ সীমাবদ্ধতা। আমাৰ ৰাজ্যৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা বহু পৰিমাণে কিতাপকেন্দ্ৰিক আৰু তত্ত্বীয়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত নিজকে কৰ্মক্ষেত্ৰৰ বাবে প্ৰস্তুত বুলি অনুভৱ নকৰে। দক্ষতা বিকাশৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় প্ৰশিক্ষণৰ অভাৱত বহু যুৱক-যুৱতীয়ে চৰকাৰী চাকৰিৰ বাবে বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি অপেক্ষা কৰে। চৰকাৰী চাকৰিৰ সংখ্যা সীমিত হোৱাৰ বাবে লাখ লাখ শিক্ষিত যুৱক নিৰাশাৰ গৰ্ভত সোমাই পৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে, ব্যক্তিগত খণ্ডত দক্ষতাৰ চাহিদা আছে যদিও আমাৰ যুৱ প্ৰজন্মৰ মাজত সেই দক্ষতাৰ অভাৱ স্পষ্ট। শিক্ষানুষ্ঠানসমূহত ব্যৱহাৰিক শিক্ষাৰ অভাৱে আজিৰ যুৱকক কৰ্মক্ষেত্ৰৰ বাবে অনুপযুক্ত কৰি তুলিছে।
আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ’ল উদ্যোগীকৰণৰ অভাৱ। অসমত উদ্যোগ স্থাপনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আন্তঃগাঁথনি আৰু বিনিয়োগৰ পৰিৱেশ এতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে গঢ়ি উঠা নাই। বৃহৎ উদ্যোগ নথকাৰ ফলত স্থানীয় যুৱক-যুৱতীসকলে কৰ্মসংস্থানৰ সন্ধানত ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ যাবলগীয়া হয়। বাহিৰত তেওঁলোকে সস্তীয়া শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিবলৈ বাধ্য হয়, যিটো আমাৰ ৰাজ্যৰ বাবে এক হতাশাজনক পৰিস্থিতি। কৃষিৰ ক্ষেত্ৰতো আধুনিকীকৰণৰ অভাৱে বহু নিবনুৱাক এই ক্ষেত্ৰৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিছে। যদি কৃষিক আধুনিক আৰু লাভজনক ব্যৱসায় হিচাপে গঢ়ি তুলিব পাৰিলোঁহেঁতেন, তেন্তে বহু শিক্ষিত যুৱকে গাঁৱত থাকি স্বাৱলম্বী হবলৈ সক্ষম হ’লহেঁতেন। উদ্যোগীকৰণৰ বাবে চৰকাৰৰ নীতি আৰু উদ্যোগীসকলৰ মাজত থকা ব্যৱধান দূৰ কৰা অতিকৈ প্ৰয়োজনীয়।
পৰিয়াল আৰু সমাজৰ মানসিকতাও নিবনুৱা সমস্যাৰ সৈতে জড়িত। আজিও বহু পৰিয়ালত কেৱল চৰকাৰী চাকৰিকহে সন্মানৰ মাপকাঠী বুলি গণ্য কৰা হয়। কোনো যুৱকে নিজাকৈ ব্যৱসায় বা কৃষি কাৰ্য আৰম্ভ কৰিলে সমাজৰ পৰা সিমানখিনি সমাদৰ নাপায়, যিমান চৰকাৰী চাকৰি পোৱা এজনে পায়। এই মানসিকতাই যুৱক-যুৱতীসকলক পৰম্পৰাগত পথৰ পৰা আঁতৰি আহি নতুন কিবা কৰাৰ পৰা বাধা প্ৰদান কৰে। মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তন অবিহনে নীতি নিৰ্ধাৰণ কৰি এই সমস্যা সমাধান কৰা অসম্ভৱ। সমাজত স্ব-নিযুক্তি বা উদ্যোগী হোৱাৰ প্ৰতি থকা ভীতি দূৰ কৰিবলৈ সচেতনতা অভিযান চলাব লাগিব।
অসমৰ নিবনুৱা সমস্যাৰ উদ্বেগজনক দিশ হ’ল মেধাৰ প্ৰব্ৰজন। ৰাজ্যৰ প্ৰতিভাশালী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে উচ্চ শিক্ষা বা কৰ্মসংস্থানৰ সন্ধানত ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ গুচি গৈছে। এই প্ৰক্ৰিয়াটোৱে ৰাজ্যৰ বৌদ্ধিক আৰু অৰ্থনৈতিক ভেটি দুৰ্বল কৰিছে। যদি এই প্ৰতিভাসকলক আমি ৰাজ্যৰ ভিতৰতে কাম কৰিবলৈ অনুকূল পৰিৱেশ দিব পাৰিলোঁহেঁতেন, তেন্তে তেওঁলোকৰ পৰা অসমৰ অৰ্থনীতি অধিক শক্তিশালী হ’লহেঁতেন। প্ৰব্ৰজন কেৱল এটা শব্দ নহয়, ই আমাৰ সম্পদৰ অপচয়। আমাৰ যুৱকসকলে বাহিৰত অৰ্জন কৰা অভিজ্ঞতা নিজৰ ৰাজ্যৰ উন্নয়নত খটুৱাব পৰা নীতি আমি গ্ৰহণ কৰিব লাগিব।
ৰাজ্যৰ চাহ বাগিচা অঞ্চলসমূহত নিবনুৱা সমস্যা অধিক জটিল। শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ নতুন প্ৰজন্মই শিক্ষা লাভ কৰিছে যদিও পৰম্পৰাগত শ্ৰমিক জীৱনৰ পৰা ওলাই আহি আন কৰ্মসংস্থান পোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও, বানপানী আৰু গৰাখহনীয়াই অৰ্থনীতিত যি প্ৰভাৱ পেলাইছে, তাৰ ফলত কৃষিভিত্তিক পৰিয়ালসমূহৰ উপাৰ্জনৰ পথ বন্ধ হৈ পৰিছে। এই পৰিয়ালৰ নিবনুৱাসকলে চৰকাৰী সহায় অবিহনে নিজৰ ভৰিৰ ওপৰত থিয় হোৱাটো কঠিন। তেওঁলোকৰ বাবে কুটীৰ উদ্যোগ আৰু দক্ষতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰা পৰিকল্পনা অতি জৰুৰী।
নিবনুৱা সমস্যা সমাধানৰ বাবে আমাক এক সুদূৰপ্ৰসাৰী পৰিকল্পনাৰ প্ৰয়োজন। প্ৰথমতে, শিক্ষা ব্যৱস্থাক আমূল সলনি কৰিব লাগিব। শিক্ষাৰ লগত দক্ষতা বিকাশৰ বাবে কাৰিকৰী প্ৰশিক্ষণক বাধ্যতামূলক কৰা উচিত। ইয়াৰ ফলত প্ৰতিজন শিক্ষাৰ্থীয়ে ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত নিজে কিবা এটা কৰাৰ ক্ষমতা অৰ্জন কৰিব পাৰিব। চৰকাৰে নতুন উদ্যোগৰ বাবে সহজ ঋণ আৰু প্ৰয়োজনীয় সা-সুবিধা প্ৰদান কৰিব লাগিব, যাতে যুৱ প্ৰজন্মই উদ্যোগী হৈ আন দহজনৰ বাবে কৰ্মসংস্থান সৃষ্টি কৰিব পাৰে। শিক্ষা আৰু উদ্যোগৰ মাজত সমন্বয় স্থাপন কৰিবলৈ চৰকাৰী প্ৰচেষ্টাৰ লগতে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ সহযোগিতাও অপৰিহাৰ্য।
দ্বিতীয়তে, কৃষি খণ্ডত পুনৰুজ্জীৱন আনিব লাগিব। অসমৰ ভূমি সাৰুৱা, য’ত আধুনিক কৃষি আৰু উদ্যান শস্যৰ জৰিয়তে অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন সম্ভৱ। চৰকাৰে শীতল ভঁৰাল, বজাৰ ব্যৱস্থাপনা আৰু উন্নত সা-সৰঞ্জাম প্ৰদান কৰি যুৱকসকলক কৃষিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰিব পাৰে। জৈৱিক কৃষিৰ ক্ষেত্ৰত অসমৰ অসামান্য সম্ভাৱনা আছে। আধুনিক কৃষিয়ে নিবনুৱা সমস্যাৰ এক বৃহৎ অংশ সমাধান কৰিব পাৰে।
তৃতীয়তে, পৰ্যটন আৰু হস্তশিল্প উদ্যোগক গুৰুত্ব দিব লাগিব। অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু অনন্য বস্ত্ৰশিল্পই বিশ্ব দৰবাৰত সুকীয়া স্থান পাবলৈ সক্ষম। ইয়াৰ বাবে সঠিক ব্ৰেণ্ডিং আৰু ব্যৱস্থাপনা অতি আৱশ্যক। যদি আমাৰ হস্ততাঁত শিল্পক আধুনিক ডিজাইন আৰু ই-কমাৰ্চৰ জৰিয়তে বিশ্ব বজাৰৰ সৈতে সংযোগ কৰিব পাৰোঁ, তেন্তে হাজাৰ হাজাৰ নিবনুৱাই নিজৰ ঘৰত থাকি উপাৰ্জন কৰিব পাৰিব। এই খণ্ডত থকা সুপ্ত প্ৰতিভাক আমি চিনাক্ত কৰি বিশ্ব দৰবাৰলৈ লৈ যাব লাগিব।
চতুৰ্থতে, আমাৰ যুৱ প্ৰজন্মই নিজেই নিজৰ চিন্তাৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰিব লাগিব। “সকলো কামেই সন্মানীয়” এই ধাৰণাটো গ্ৰহণ কৰিব লাগিব। পৰিৱৰ্তন আমাৰ নিজৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব লাগে। কেৱল চৰকাৰৰ মুখাপেক্ষী হৈ নথাকি, নতুন প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি সৰু পৰিসৰৰ পৰা ডাঙৰ কাম কৰাৰ দিশত চিন্তা কৰিব লাগে। উদ্যোগী মানসিকতা গঢ়ি তোলাটো আজিৰ সময়ৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰয়োজন।
সামৰণিত ক’ব পাৰি যে নিবনুৱা সমস্যা কোনো জাদুকৰী কাৰ্যৰে এদিনতে সমাধান কৰিব পৰা নাযাব। ইয়াৰ বাবে চৰকাৰ, সমাজ আৰু প্ৰতিজন যুৱক-যুৱতীৰ উমৈহতীয়া প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰয়োজন। আমাৰ অসীম প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু যুৱশক্তিৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিলে অসমৰ পৰা নিবনুৱা সমস্যা বহু পৰিমাণে হ্ৰাস কৰিব পৰা যাব। আমাক প্ৰয়োজন কেৱল এক ইতিবাচক মনোভাৱ আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ মানসিকতা। প্ৰতিটো সংকটৰ মাজতেই একোটা সুযোগ লুকাই থাকে, মাত্ৰ সেই সুযোগ চিনাক্ত কৰি কামত লগোৱাৰ সাহস গোটাব লাগে। অসমৰ যুৱকসকলে যদি নিজৰ ভৰিৰ ওপৰত থিয় হবলৈ সংকল্প লয়, তেন্তে সেই দিনটো বেছি দূৰত নাই, যিদিনা অসম অৰ্থনৈতিকভাৱে সবল আৰু নিবনুৱামুক্ত ৰাজ্য হিচাপে পৰিগণিত হ’ব। অৰ্থনীতিৰ ভেটি মজবুত কৰিবলৈ আৰু সমাজৰ এই জটিল প্ৰশ্নটোৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ সকলোৱে ঐক্যবদ্ধ হৈ কাম কৰাৰ সময় সমাগত।