মোৰো কেতিয়াবা কবি হ’বলৈ মন যায়
যমুনা দুলু বৈশ্য
শুৱালকুছি
নিভাঁজ প্ৰেমৰ জখলতা উঠি
ৰংচঙীয়া পৃথিৱীৰ ভাল লগা ভাৱনাৰে
সৃষ্টিশীল কৰ্মৰে সুৰতে সুৰ মিলাই
মৃদু সমীৰণৰ স’তে —
কেতিয়াবা মনে লৈ যায়– ঐ
বহুদূৰলৈ ——-
শবদৰে আকাশ ধিয়াই । ।
মায়াবিনী জোনাকত দুখবোৰ খামুচি
নোপোৱাৰ দিনৰে পৰা ওমলো
সঠিক উত্তৰ বিচাৰি ,
স্বৰ্তস্ফুট ভাৱে—-
মনৰ অনুভৱত কাপ নিগৰাই,
ঢালি দিয়ে বুকু জুৰাই
কবিতা লিখিবলৈ ,
মধুময় সময়ক লৈ—-
কবি হিচাপে নিজকে চিনাকি দিবলৈ
নিঃস্বাৰ্থ ভাৱে দেখো ,
ধৰিত্ৰীৰ সকলো দিশে সুন্দৰ —!!
জীৱনৰ আশাৰ সপোনকে লৈ
উজ্জ্বীৱিত কৰো ,
আত্মনুসন্ধানৰে—–
ছাঁ আৰু পোহৰৰ সন্ধানত,
নতুনত্বৰ চিন্তাৰে ——
মোক দংশন কৰে !!
শব্দ আৰু অনুভূতিৰে
পৰশ বিচাৰি পাওঁ
উপলদ্ধিৰ অমুল্য ধাৰাৰে
ৰূপান্তৰিত কৰো—-
মন-মগজুৰ যাত্ৰাৰে
জোনাকৰ সেই যে-,
লুংলুঙীয়া বাটেৰে —-
নিঃশব্দে ,
ৰং-বিৰঙৰ ,সাজ পিন্ধি
নিশাৰ আন্ধাৰত কথাপাতে,
অজানিতে, পুলকিত কৰে
তেতিয়া —হৃদয়ে বিচাৰে,
এটুপি চিয়াহীৰে লিখিবলৈ
এনেকৈয়ে —–।।।
মোৰো কেতিয়াবা কবি হ’বলৈ মন যায় ।