আধ্যাত্মিক মহত্বৰে অসমীয়াৰ ভাদ মাহ
যমুনা দুলু বৈশ্য,শুৱালকুছি
অসমীয়া জাতিৰ পৰম্পৰাগত ধাৰ্মিক বিশ্বাসৰ লগত জড়িত মাহ হৈছে, ভাদ মাহটো বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ । ভাদ মাহ অসমৰ পৰম্পৰাগত জাতীয় কেলেণ্ডাৰৰ পঞ্চম মাহ । এই মাহটো সাধাৰণতে ইংৰাজী আগষ্ট-ছেপ্টেম্বৰ মাহত পৰে । ভাদ মাহৰ আগমনে অসমৰ সমাজ-জীৱনত এক আধ্যাত্মিক , সাংস্কৃতিক ৰূপে পালন কৰা হয় ।এই মাহৰ বৈশিষ্ট্য আৰু পৰম্পৰাৰে অসমীয়া চিন্তাধাৰাৰ এটি মৌলিক অংশৰূপে গঢ়ি তোলে । যুগ যুগ ধৰি এই মাহটো অসমীয়া জাতিৰ ইতিহাসৰ লোকজীৱনৰ সৈতে অটুটভাৱে জড়িত হৈ আছে । ভাদ মাহত হোৱা বহু ধৰ্মীয় উৎসৱ , সামাজিক অনুষ্ঠান , কার্যকলাপ আৰু আধ্যাত্মিক সাধনাই অসমীয়া সমাজত এক বিশেষ জাগৰণ অনা দেখা যায় ।
ভাদ মাহত বিভিন্ন ধৰ্মীয় উৎসৱ আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠান উদযাপন কৰা হয় । ভাদ মাহটো পূজাৰ মাহ হিচাপে পৰিগণিত । এই মাহতে জন্মাষ্টমী , লক্ষ্মী পূজা , গণেশ চতুৰ্থী , আৰু তিথি যেনে গুৰুদুজনাৰ স্মৃতি তিথি পালন কৰা হয় ।
শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মতিথি ৰূপে পালন কৰা জন্মাষ্টমী তিথিত নাম-ঘোষা , কীৰ্তন , ভজন আদি অনুষ্ঠিত হয় । শিশু-কিশোৰে কৃষ্ণৰ ৰূপত সাজ-পোছাক পিন্ধি নানা নাট-নৃত্যত অংশ লয় , যি এই উৎসৱটোক আৰু অধিক আনন্দদায়ক আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে সমৃদ্ধ কৰি তোলে ।
সত্ৰ আৰু নামঘৰসমূহত এই মাহটো এক বৈষ্ণৱ আধ্যাত্মিকতাৰে দুয়োজনা গুৰুৰ ভক্তিত নামঘৰত নামৰধ্বনিৰে মূখৰিত হয় । গণেশ চতুৰ্থীও কিছু অঞ্চলত ধুমধামৰে পালন কৰা হয় । শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ তিথিত নাম-কীৰ্তনৰ জৰিয়তে ঈশ্বৰৰ গুণানুকীৰ্তন কৰা হয় । পিতৃ-পুৰুষৰ স্মৃতিত পালন কৰা এই তিথি হৈছে সমাজত এক গম্ভীৰ আৰু শ্ৰদ্ধাৰে পালন কৰা অনুষ্ঠান । এইবোৰ অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে ভাদ মাহত ধৰ্মীয় অনুভৱৰ এক বেছি গভীৰতা দেখা যায় ।
ভাদ মাহ অসমৰ কৃষিজীৱনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰ্যায় । এই সময়খিনিত ধানৰ গছ ডাঠ হয় , লাহে লাহে ধান শিপা ধৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে । বানৰ সম্ভাৱনা থাকে । এই পৰিস্থিতিয়ে কৃষকৰ চিন্তা আৰু সজাগতা দুয়োকে বঢ়াই তোলে । এই পৰিবেশক মনত ৰাখি বহু ঠাইত বানৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ দেৱ-দেৱতাক প্ৰাৰ্থনা কৰা হয় । ফলস্বৰূপে অসমীয়া কৃষকসকলে প্রকৃতিৰ লগত নিবিড়ভাৱে সংযুক্ত হৈ পৰে ভাদ মাহৰ এই প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ আৰু কৃষিভিত্তিক সাধনাই অসমীয়া সমাজৰ আত্মনির্ভৰশীলতাৰ এক দৃষ্টান্ত প্ৰদৰ্শন কৰে ।
ভাদ মাহ কেৱল ধৰ্মীয় বা কৃষিভিত্তিক সময় নহয় ; ই সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে এক গম্ভীৰ সম্প্ৰেষণৰ সময় । ভাদ মাহ অসমীয়া সমাজত এক সামাজিক একতাৰ উৎস হিচাপে পৰিগণিত । গাঁৱে গাঁৱে সত্ৰ- নামঘৰ বোৰত নাম-কীৰ্তনৰ চৰ্চা , ভজন , ভাগৱত পাঠ আদি অনুষ্ঠিত হয় । পৰম্পৰাগত খোল -তাল গান-বাজনা , নৃত্য ইত্যাদিৰ জৰিয়তে লোকসংস্কৃতিৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটে ।
ভাদ মাহৰ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান আৰু সমাজিক সংযোগৰ মাজেৰে অসমীয়া মানুহৰ মাজত নৈতিক মূল্যবোধ , শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তি , সামাজিক দায়িত্ববোধ আৰু ঐক্যবদ্ধতাৰ বোধ বৃদ্ধি পায় ।
যুগে যুগে এই মাহটোৱে অসমীয়া জাতিৰ ঐতিহ্য , চিন্তাধাৰা আৰু জীৱনদৰ্শনৰ আদৰ্শ বহন কৰিছে । সেয়ে ভাদ মাহক “আধ্যাত্মিকতাৰ সমাজ পুৰণি পৰম্পৰা , ধৰ্মীয় আৰু সমাজিক সংগঠনৰ মাজেৰে এই মাহটোতে অসমীয়া ঐতিহ্যৰে ঈশ্বৰক ভক্তি ভাৱনাৰে আত্মা আৰু পৰত্মাৰ মিলন ঘটে ।