আকাশী চাতৰ তলৰ স্ফুলিংগ
শচীন্দ্ৰ কুমাৰ দাস,পলাশবাৰী
প্ৰথম অধ্যায়: গাঁৱৰ অনন্যা ৰূপহী
সবিতা দাস নবীন গাঁৱৰ হাইস্কুলৰ নিষ্ঠাবান শিক্ষক হিতেশ ছাৰৰ জীয়ৰী। তাই পঢ়া-শুনাত যেনেকৈ চোকা, খেল-ধেমালিতো সমানেই পাৰ্গত আছিল। মাক-দেউতাকে তাইক অতি আদৰ আৰু যত্নৰে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। সবিতাৰ সৌন্দৰ্য আছিল অনন্য, যিয়ে গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰাবোৰৰ বুকুত খলকনি তুলিছিল। বিশেষকৈ তাইৰ দীঘল, ঘন আৰু ক’লা কুচকুচীয়া চুলিকোচাই সকলোকে আকৰ্ষিত কৰিছিল। যেতিয়াই কোনো বিয়া-সবাহ বা পূজা-পাৰ্বনত তাই চুলিখিনি মেলি, ধুনীয়া চুৰিদাৰ এযোৰ পিন্ধি ওলাই গৈছিল, মানুহে তাইলৈ একেথৰে জুম বান্ধি চাই ৰৈছিল। কিন্তু একো নজনী আজলী সবিতাই সেইবোৰলৈ কাণ নিদি নিজৰ পঢ়া-শুনাতহে মগ্ন হৈ আছিল।
দ্বিতীয় অধ্যায়: প্ৰথম দৰ্শন আৰু প্ৰেমৰ জোৱাৰ
আনহাতে, দীপক বৰুৱা আছিল এজন ডেকা আৰু সাহসী সেনা বিষয়া (Army Officer)। এবাৰ এটি পাৰ্টীত দীপকে সবিতাক প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখা পালে। প্ৰথম দৰ্শনতে দীপক সবিতাৰ ৰূপত সম্পূৰ্ণৰূপে মুগ্ধ হৈ পৰিল। তাইৰ গভীৰ ক’লা চকুযুৰি আৰু পূৰ্ণিমাৰ জোনৰ দৰে উজ্জ্বল মুখখনে দীপকৰ ৰাতিৰ টোপনি হৰণ কৰিলে। দীপকে তাৰ এজন বন্ধুৰ পৰা গম পালে যে তাই হিতেশ ছাৰৰ জীয়ৰী সবিতা। সবিতাক দেখাৰ পিছৰে পৰা দীপক তাইৰ প্ৰেমত পাগল হৈ পৰিল। সবিতাৰ সেই ঘন ক’লা চুলিৰ মাজত নিজক হেৰুৱাই পেলাবলৈ তাৰ মন ব্যাকুল হৈ উঠিল। সি সবিতাক মনে-প্ৰাণে ভাল পাই পেলালে।
তৃতীয় অধ্যায়: হেঙাৰ নেওচি সন্মতি
দীপকে সবিতাৰ ঘৰলৈ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ পঠিয়ালে। কিন্তু সবিতাৰ মাকে পোনচাটেই এই বিয়াত আপত্তি কৰিলে। তেওঁৰ মতে, আৰ্মীৰ চাকৰি মানেই সদায় মূৰৰ ওপৰত বিপদৰ হেঙাৰ। তেওঁ নিজৰ মৰমৰ জীয়ৰীজনীক এনে অনিশ্চিত জীৱনলৈ ঠেলি দিব নিবিচাৰে। মাকে স্পষ্টকৈ কৈ দিলে যে তেওঁ সবিতাৰ বাবে চৰকাৰী চাকৰি কৰা শান্তিপূৰ্ণ ল’ৰাহে বিচাৰে।
কিন্তু দীপক আছিল অতি উদাৰ মনৰ ল’ৰা। তেওঁ সবিতাৰ পঢ়া-শুনাক সন্মান জনাই জনালে যে সবিতাৰ বি.এ. (BA) শেষ হোৱালৈকে তেওঁ অপেক্ষা কৰিব। দীপকৰ এই নিস্বাৰ্থ প্ৰেম আৰু ধৈৰ্য্য দেখি দেউতাকে বিয়াত সন্মতি জনালে। লাহে লাহে দীপকৰ নম্ৰ ব্যৱহাৰ আৰু সততা দেখি মাকৰ মনৰ বৰফও গলিল। অৱশেষত, হাঁহিমুখে সকলোৱে বিয়াত সন্মতি দিলে।
চতুৰ্থ অধ্যায়: কাশ্মীৰৰ সপোনপুৰী আৰু দিপুৰ আগমন
সবিতাৰ বি.এ. পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ পিছত, অতি ধুমধামেৰে দুয়োৰে বিবাহ সম্পন্ন হ’ল। বিয়াৰ পিছত দুয়ো কাশ্মীৰলৈ ৰাওনা হ’ল, য’ত দীপকৰ পোষ্টিং আছিল। বৰফে ঢকা পাহাৰ আৰু প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব সুন্দৰতাৰ মাজত সবিতা দীপকৰ সৈতে অতি আনন্দত দিন কটাবলৈ ধৰিলে। কাশ্মীৰৰ সুন্দৰ পৰিৱেশৰ সোৱাদ লৈ সবিতা এতিয়া নিজৰ যত্ন লোৱাত ব্যস্ত হৈ পৰিল—কেতিয়াবা হেয়াৰ স্পা কৰা, নতুন নতুন কায়দাত চুলি সজোৱা, দীপকৰ সৈতে ঘূৰি ফুৰা আৰু অফিচাৰ্ছ পাৰ্টী কৰাত সবিতা মগুল হৈ পৰিল। ইয়াৰ মাজতে তেওঁলোকৰ পবিত্ৰ প্ৰেমৰ সাক্ষী হিচাপে সংসাৰলৈ পোহৰ কাঢ়ি আনি এটি পুত্ৰ সন্তানৰ জন্ম হ’ল—নাম থোৱা হ’ল ‘দিপু’।
পঞ্চম অধ্যায়: আকাশী চাত ভাঙি পৰা মূহূৰ্ত
সুখৰ সেই দিনবোৰ বেছিদিন স্থায়ী নহ’ল। যেতিয়া দিপুৰ বয়স মাত্ৰ দুবছৰ হৈছিল, তেতিয়াই কাশ্মীৰৰ সেই সীমান্ত অঞ্চলত এক ভয়ংকৰ সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণ হ’ল। দেশৰ সুৰক্ষাৰ বাবে কেপ্টেইন দীপকে শত্ৰুৰ মুখামুখি হ’বলৈ ওলাই গ’ল। যুদ্ধক্ষেত্ৰত অসীম সাহসেৰে যুঁজি কেইবাটাও সন্ত্ৰাসবাদীক ধৰাশায়ী কৰাৰ পিছত, শত্ৰুৰ গুলী লাগি দীপকে দেশৰ বাবে বীৰগতি প্ৰাপ্ত কৰিলে।
এই খবৰ অহাৰ লগে লগে সবিতাৰ মূৰত আকাশী চাত ভাঙি পৰিল। ঘৰৰ পৰা দূৰৈৰ সেই অচিন ঠাই টুকুৰাত, পৃথিৱীৰ একো নজনী আজলী ছোৱালীজনী দীপকৰ মৃত্যুৰ পিছত একেবাৰে অকলশৰীয়া হৈ পৰিল। চাৰিওফালে কেৱল নিসংগতা আৰু চকুলো।
ষষ্ঠ অধ্যায়: এক নতুন সংগ্ৰাম আৰু অনন্যা সবিতা
কিন্তু সবিতা ভাঙি নপৰিল। নিজৰ দুবছৰীয়া একমাত্ৰ সন্তান দিপুৰ মুখলৈ চাই তাই চকুলো মচি থিয় হ’ল। যিহেতু সবিতা এগৰাকী উচ্চশিক্ষিত মহিলা আছিল, তাই সিদ্ধান্ত ল’লে যে তাই কেৱল কান্দি কান্দি জীৱনটো শেষ হ’বলৈ নিদিয়ে। স্বামীৰ আধৰুৱা সপোন আৰু দেশপ্ৰেমক বুকুত বান্ধি সবিতাই নিজেই ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত (Army) যোগ দিলে। আজলী ছোৱালীজনী এতিয়া এগৰাকী সাহসী দেশৰক্ষক হৈ পৰিল।
তাই জীৱনত যি চৰম দুখ পালে, সেই দুখ যাতে আন কোনো মহিলাই পাবলগীয়া নহয়—সেই উদ্দেশ্যেৰে সবিতাই এক বিশাল ‘নাৰী সংগঠন’ গঢ়ি তুলিলে। এই সংগঠনৰ জৰিয়তে তাই সমাজৰ আৰ্তজন, বিশেষকৈ শ্বহীদ পৰিয়ালৰ মহিলা আৰু পিছপৰা নাৰীসকলক স্বাৱলম্বী হ’বলৈ সহায় কৰিবলৈ ধৰিলে। ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি সবিতাই কেৱল নিজৰ সন্তানকেই ডাঙৰ কৰা নাই, বৰঞ্চ হাজাৰ হাজাৰ নাৰীৰ বাবে আশাৰ পোহৰ হৈ পৰিল। সবিতা আৰু দীপকৰ প্ৰেম এতিয়া কেৱল এটা কাহিনী হৈ থকা নাই, ই দেশপ্ৰেম আৰু নাৰী শক্তিৰ এক অমৰ ইতিহাস হৈ ৰ’ল।