স্মাৰ্টফোন আৰু অভিভাৱকৰ দায়িত্ব
কুণ্ডিল হাজৰিকা
টীয়ক,যোৰহাট
সাম্প্ৰতিক সময়ৰ আটাইতকৈ ভয়ংকৰ সামাজিক ব্যাধিটোৱে আমাৰ সমাজৰ ঘৰবোৰৰ ভিতৰচৰাত অতি নিশব্দে প্ৰৱেশ কৰিছে। সেয়া হৈছে শিশুৰ হাতত স্মাৰ্টফোন তুলি দি অভিভাৱকসকলে নিজৰ অন্য কামত বা ব্যক্তিগত সময়ত ব্যস্ত থকাৰ এক সুবিধাবাদী সংস্কৃতি। যি সময়ত এটা শিশুৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সান্নিধ্য, মুকলি আকাশ আৰু মাক-দেউতাকৰ চেনেহভৰা স্পৰ্শৰ প্ৰয়োজন আছিল, সেই সময় আজি কাঢ়ি নিছে এটা নীলা পোহৰ নিৰ্গত হোৱা যান্ত্ৰিক সঁজুলিয়ে। মাক-দেউতাকে নিজৰ কামৰ বোজা পাতলাবলৈ বা শিশুটিক শান্ত কৰি ৰাখিবলৈ যিটো ফোনক ‘ডিজিটেল খেলনা’ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে, সেইটোৱেই যে শিশুটিৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে এক বিষবৃক্ষ হৈ পৰিছে, সেই কথা বহু ক্ষেত্ৰত অনুধাৱন কৰিব পৰা নাই।
শিশুৰ মানসিক আৰু বৌদ্ধিক বিকাশত এই অভ্যাসৰ প্ৰভাৱ অত্যন্ত নেতিবাচক। যি বয়সত শিশুৱে কথা পাতিবলৈ শিকে, পাৰিপাৰ্শ্বিকতাৰ পৰা সামাজিক জ্ঞান আহৰণ কৰে, সেই সময়ত ফোনৰ পৰ্দাত আবদ্ধ হৈ থকাৰ ফলত তেওঁলোকৰ ভাষিক বিকাশ স্থবিৰ হৈ পৰে। বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, অত্যধিক ফোনৰ ব্যৱহাৰে শিশুৰ মাজত ‘ভাৰ্চুৱেল অটিজম’ৰ দৰে লক্ষণৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, য’ত শিশুৱে আনৰ লগত চকুৱে চকুৱে চাই কথা পতা বা আৱেগিক সঁহাৰি দিয়াৰ ক্ষমতা হেৰুৱাই পেলায়। ইয়াৰ উপৰি, ইণ্টাৰনেটৰ মুকলি পৃথিৱীখনত শিশুসকল অতি সহজেই এনে কিছুমান অনুপযুক্ত সমলৰ সন্মুখীন হয়, যিয়ে তেওঁলোকৰ কুমলীয়া মনত চৰম বিকৃতিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
শাৰীৰিক দিশৰ পৰাও ইয়াৰ পৰিণাম ভয়াবহ। নিৰন্তৰ ফোনৰ স্ক্ৰীনলৈ চাই থকাৰ ফলত অতি কম বয়সতে চকুৰ দৃষ্টিশক্তি হ্ৰাস পোৱাৰ লগতে অনিদ্ৰা আৰু মানসিক অবসাদৰ দৰে সমস্যাই দেখা দিয়ে। মুকলি পথাৰত খেলা-ধূলা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ঘৰৰ কোণত বহি ফোনত ব্যস্ত থকা শিশুসকল মেদবহুলতা বা স্থূলতাৰ চিকাৰ হয়, যিয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত বিভিন্ন দুৰাৰোগ্য ব্যাধিৰ পথ প্ৰশস্ত কৰে। আটাইতকৈ ডাঙৰ ক্ষতিটো হয় শিশুটিৰ সৃষ্টিশীলতাৰ ক্ষেত্ৰত। যন্ত্ৰই যোগান ধৰা ৰেডিমেড মনোৰঞ্জনে শিশুৰ নিজস্ব কল্পনাশক্তি আৰু চিন্তা কৰাৰ ক্ষমতাক সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্বাপিত কৰি পেলায়।
অভিভাৱকসকলৰ এই ‘ব্যস্ততা’ আচলতে এটা অজুহাতহে। শিশুটিৰ লগত কটোৱা গুণগত সময়খিনি ফোনক অৰ্পণ কৰি তেওঁলোকে নিজৰ সন্তানক এক যান্ত্ৰিক অকলশৰীয়া পৃথিৱীলৈ ঠেলি দিছে। পৰিয়ালৰ মাজত থাকিও শিশুটি আজি আৱেগিকভাৱে অনাথ হৈ পৰিছে। এই বিপদৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ হ’লে অভিভাৱকসকল সচেতন হোৱাটো জৰুৰী। ঘৰুৱা কামৰ মাজতো সন্তানক সময় দিয়া, তেওঁলোকৰ সৈতে কথা পতা, কিতাপ পঢ়ি শুনোৱা আৰু ফোনৰ অবিহনে জগতখন চিনি পোৱাত সহায় কৰাটো প্ৰতিজন পিতৃ-মাতৃৰ নৈতিক দায়িত্ব। মনত ৰখা উচিত যে আজিৰ এই সাময়িক আৰামৰ বিনিময়ত আমি আমাৰ সন্তানৰ অমূল্য শৈশৱ আৰু ভৱিষ্যতক ধ্বংসৰ মুখলৈ ঠেলি দিব নোৱাৰো।