আধুনিকতাৰ ছাঁত মানুহ আৰু সমাজৰ পুনৰ্নিমাণ
পাৰ্শ্ব জ্যোতি ভাগৱতী ,লখিমপুৰ
বৰ্তমান সময়টো কেৱল উন্নয়ন বা প্ৰযুক্তিৰ যুগ নহয়, ই এক গভীৰ সামাজিক ৰূপান্তৰৰ সময়। ডিজিটেল প্ৰযুক্তি, বিশ্বায়ন আৰু নগৰীকৰণৰ দ্ৰুত গতিয়ে মানুহৰ জীৱন-দৰ্শন, মূল্যবোধ আৰু সম্পৰ্কৰ ধাৰণাক নতুনকৈ গঢ়ি তুলিছে। এই যুগত মানুহ অধিক সংযুক্ত, কিন্তু একে সময়তে কেতিয়াবা অধিক নিঃসঙ্গ। সমাজৰ এই দ্বৈত ৰূপেই আধুনিকতাৰ মূল বৈশিষ্ট্য।
শিক্ষা, অৰ্থনীতি আৰু যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা বিপ্লৱে মানুহৰ সম্ভাৱনাক বিস্তৃত কৰিছে। জ্ঞান এতিয়া সীমাবদ্ধ নহয়—ই এখন মুকলি মঞ্চ, য’ত যিকোনো ব্যক্তিয়ে নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। কিন্তু এই সুযোগৰ মাজতেই প্ৰতিযোগিতা, মানসিক চাপ আৰু পৰিচয় সংকটৰ দৰে নতুন সমস্যাৰো উদ্ভৱ হৈছে।
আধুনিক সমাজত ব্যক্তি স্বাধীনতা অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ উঠিছে, কিন্তু ইয়াৰ ফলত সামূহিক মূল্যবোধ কেতিয়াবা দুৰ্বল হোৱা দেখা যায়। পৰিয়াল, সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ পৰম্পৰাগত ধাৰণা সলনি হৈ নতুন ধাৰণাই ঠাই ল’বলৈ ধৰিছে। এই পৰিৱৰ্তন ইতিবাচক নে নেতিবাচক—ই সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্ভৰ কৰে আমি ইয়াক কেনেদৰে গ্ৰহণ আৰু ব্যৱহাৰ কৰোঁ তাৰ ওপৰত।
সেয়ে ক’ব পাৰি, আধুনিকতা কেৱল বাহ্যিক উন্নয়ন নহয়; ই এক অন্তৰ্দৃষ্টিৰো বিষয়। যদি আমি প্ৰযুক্তি আৰু উন্নয়নক মানৱীয় মূল্যবোধৰ সৈতে সামঞ্জস্য কৰি আগবাঢ়ো, তেনেহ’লে এই যুগ সমাজৰ বাবে এক সৃষ্টিশীল আৰু স্থায়ীশীল ভবিষ্যৎ নিৰ্মাণৰ পথ প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে।