চৰকাৰ যিয়ে নহওঁক জনসাধাৰণৰ কৰণীয় কি
চৰকাৰ যি দলৰ বা যি মতাদৰ্শৰেই নহওঁক কিয়, এখন সমাজ বা ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰকৃত চালিকা শক্তি হৈছে সেই দেশৰ জনসাধাৰণ। গণতন্ত্ৰত চৰকাৰ এখন কেৱল এজন পৰিচালকহে, কিন্তু সমগ্ৰ ব্যৱস্থাটোৰ মালিকীস্বত্ব ৰাইজৰ হাতত থাকে। সেয়েহে, চৰকাৰৰ কাম-কাজৰ ওপৰত চকু ৰখাৰ লগতে সমাজখনক আগুৱাই নিবলৈ নাগৰিকৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ নৈতিক আৰু সামাজিক ভূমিকা থাকে। জনসাধাৰণৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কৰণীয়টো হ’ল সচেতনতা। চৰকাৰে কি কৰিছে বা কি কৰা নাই, সেই বিষয়ে কেৱল চৰকাৰী প্ৰচাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি তথ্যভিত্তিকভাৱে সত্যটো জনাৰ চেষ্টা কৰিব লাগে। অন্ধ সমৰ্থন বা অন্ধ বিৰোধিতা— এই দুয়োটাই সমাজৰ বাবে ক্ষতিকাৰক। যেতিয়া এজন নাগৰিকে চৰকাৰৰ ভাল কামক শলাগ লয় আৰু ভুল নীতিৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিপূৰ্ণভাৱে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে, তেতিয়াহে প্ৰকৃত গণতন্ত্ৰ জীয়াই থাকে। চৰকাৰক কেৱল পাঁচ বছৰৰ মূৰে মূৰে ভোট দি দায়িত্ব শেষ কৰা বুলি ভাবিলে নহ’ব; বৰঞ্চ প্ৰতিটো চৰকাৰী আঁচনিৰ ৰূপায়ণত জনসাধাৰণে সক্ৰিয় নজৰ ৰখা উচিত যাতে দুৰ্নীতিৰ কোনো স্থান নাথাকে। সামাজিক পৰিৱৰ্তন কেতিয়াও অকল আইনৰ দ্বাৰা নাহে। পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা ৰক্ষা কৰা, যাতায়তৰ নিয়ম মানি চলা, ৰাজহুৱা সম্পত্তি নিজৰ বুলি গণ্য কৰা আৰু প্ৰকৃতি সুৰক্ষাৰ দৰে কামবোৰ চৰকাৰী নিৰ্দেশতকৈও ব্যক্তিগত দায়বদ্ধতাৰ বিষয়। আমি প্ৰায়ে চৰকাৰক গালি পাৰো, কিন্তু আমি নিজেই নিজৰ দায়িত্ব পালনৰ ক্ষেত্ৰত কিমান সচেতন, সেইটো বিচাৰ্য বিষয়। সমাজত বিয়পি পৰা বিভিন্ন কু-সংস্কাৰ, নিচাসক্ত দ্ৰব্যৰ প্ৰচলন বা সামাজিক বৈষম্যৰ দৰে ব্যাধিবোৰ চৰকাৰে অকল পুলিচ লগাই বন্ধ কৰিব নোৱাৰে; ইয়াৰ বাবে জনসাধাৰণৰ মাজত এক স্বতঃস্ফূৰ্ত আন্দোলনৰ প্ৰয়োজন। তদুপৰি, জাতীয় চৰিত্ৰ আৰু কৰ্মসংস্কৃতি গঢ়ি তোলাত জনসাধাৰণৰ ভূমিকা অপৰিসীম। কেৱল চৰকাৰী চাকৰি বা সাহায্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নহৈ প্ৰতিজন নাগৰিকে নিজৰ নিজৰ ক্ষেত্ৰত— সেয়া কৃষিয়েই হওক, শিল্পই হওক বা বৌদ্ধিক কামেই হওক— নিষ্ঠাৰে শ্ৰম কৰিলেহে দেশৰ অৰ্থনীতি মজবুত হয়। সমাজৰ প্ৰতিটো জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মাজত ভাতৃত্ববোধ আৰু সমন্বয় বজাই ৰখাটো চৰকাৰতকৈও ৰাইজৰহে বেছি দায়িত্ব, কাৰণ বিভাজনৰ ৰাজনীতিয়ে সমাজৰ বুনিয়াদ দুৰ্বল কৰে। চমুতে ক’বলৈ গ’লে, চৰকাৰ যিমান শক্তিশালী নহওঁক কিয়, সচেতন আৰু দায়িত্বশীল নাগৰিক অবিহনে এখন সমাজ কেতিয়াও প্ৰকৃত অৰ্থত উন্নত হ’ব নোৱাৰে। জনসাধাৰণে নিজকে কেৱল উপভোক্তা বুলি নাভাবি ব্যৱস্থাটোৰ এজন সক্ৰিয় অংশীদাৰ বুলি গণ্য কৰাটোৱে হ’ল বৰ্তমান সময়ৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰয়োজন।