মৃত্যু
কাকলি কুমাৰী
এই শব্দটো কেৱল এটা শব্দ নহয়, ই এক গভীৰ অনুভৱ। এই শব্দটো শুনাৰ লগে লগে মানুহৰ হৃদয়ত এক অজান আতংক জাগি উঠে, মনটো বিষাদ ভাৱে কঁপি উঠে, আৰু চিন্তাৰ ঢৌ উঠে। যেন এক মুহূৰ্ততে সকলো স্থিৰ হৈ পৰিব।
যেতিয়া কোনোবাই “মৃত্যু” শব্দটো শুনে, তেতিয়া প্ৰথমে মনত ভাহি আহে হেৰুৱাৰ ভাবনা। নিজৰ জীৱনৰ কথা নহয়, তাৰ লগে লগে প্ৰিয়জনৰ মুখবোৰ চকুত ভাহি উঠে — মাক, দেউতা, ভনী, ভাতৃ, বন্ধু বা সেইজন যাক আমি অন্তৰৰ পৰা ভাল পাওঁ। এই চিন্তাই মানুহক ভিতৰৰ পৰা দুৰ্বল কৰি তোলে। হৃদয়ত এটা অদৃশ্য ভয় বাস কৰে — “যদি কেতিয়াবা তেওঁলোকক হেৰুৱাব লগা হয় ?”
প্ৰিয়জনৰ ক্ষেত্ৰত এই ভয় আৰু বেছি গভীৰ। যদি হঠাতে মৃত্যুৰ খবৰ আহে, তেন্তে মনটো যেন স্তব্ধ হৈ যায়। কিছুমান মুহূৰ্তলৈ মানুহে বাস্তৱটো মানি ল’ব নোৱাৰে। চকুৰ পানী নিজৰেই অজানতে গলি আহে, বুকুৰ ভিতৰত বিষ জমা হয়। মনে মনে মানুহে ক’ব খোজে — “এইটো সত্য নহ’ব পাৰে নেকি?” কিন্তু বাস্তৱ অটল।
মৃত্যুৱে কেৱল এজন মানুহক নহয়, ই তেওঁৰ সৈতে জড়িত বহুতো স্মৃতি, হাঁহি, কথা-বতৰা, আৰু অনুভৱবোৰো লৈ যায়। ঘৰৰ এটি কোণ খালী হৈ থাকে, কিন্তু সেই খালী ঠাইটোত স্মৃতিবোৰে সদায় বাস কৰে। মানুহে সেই স্মৃতিবোৰ আৱৰি ধৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে, কাৰণ সেয়াই হয়তো একমাত্ৰ সান্ত্বনা।
তথাপিও, সময়ৰ লগে লগে মানুহে এই দুখটো সহিব শিকে। প্ৰিয়জনৰ স্মৃতি, তেওঁলোকৰ মৰম আৰু শিক্ষা মানুহৰ জীৱনত পোহৰ হৈ থাকে। মৃত্যুৱে শিকায় — জীৱন অস্থায়ী, সেয়ে যেতিয়ালৈকে সুযোগ আছে, তেতিয়ালৈকে প্ৰিয়জনৰ সৈতে মৰমেৰে, যত্নেৰে সময় কটোৱা উচিত।
“মৃত্যু” শব্দটো শুনিলে ভয় লাগে, দুখ লাগে, কিন্তু ই আমাক জীৱনৰ মূল্য বুজাই দিয়ে। ই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে, জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত অমূল্য — আৰু সেই মুহূৰ্তবোৰ আমি ভালপোৱা মানুহৰ সৈতে ভাগ-বতৰা কৰাটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ সুখ।