ব’হাগ বিহুত লোকগীতৰ ভূমিকা
জীৱনজ্যোতি গগৈ
স্নাতক চতুৰ্থ ষান্মাসিক
গোলাঘাট
অসমৰ সংস্কৃতিৰ এক উজ্জ্বল প্ৰতীক হ’ল ব’হাগ বিহু। এই উৎসৱে কেৱল কৃষিজীৱনৰ নতুন আৰম্ভণিৰ সংকেত দিয়াই নহয়, ইয়াত লুকাই থাকে অসমৰ মানুহৰ আনন্দ, আশা, অনুভূতি আৰু ঐতিহ্য। এই বিহুৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ হ’ল লোকগীত, বিশেষকৈ বিহুগীত, যিয়ে উৎসৱৰ প্ৰাণ স্বৰূপ।
ব’হাগ বিহুত লোকগীতৰ ভূমিকা অতি গভীৰ আৰু ব্যাপক। গাঁওৰ পথাৰত যেতিয়া ঢোল, পেঁপা, গগনা আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ সুৰে সুৰে বিহুগীত গোৱা হয়, তেতিয়া সেই সুৰে মানুহৰ হৃদয়ত এক বিশেষ উল্লাস সৃষ্টি কৰে। লোকগীতৰ এই সুৰে মানুহক একেলগ কৰে, সামাজিক সম্পৰ্ক শক্তিশালী কৰে আৰু একতাৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে।
লোকগীতত মূলতে প্ৰেম, যৌৱন, প্ৰকৃতি আৰু জীৱনৰ সৰল আনন্দবোৰৰ প্ৰকাশ পোৱা যায়। বিহুগীতত ডেকা-গাভৰুৱে প্ৰেমৰ অনুভূতি প্ৰকাশ কৰে, কেতিয়াবা ঠাট্টা-মস্কৰা আৰু কৌতুকৰ মাজেৰে মনোৰঞ্জন কৰে। এইবোৰ গীতৰ ভাষা সহজ, সুৰ মধুৰ আৰু প্ৰকাশ ভংগী অতি স্বাভাৱিক, যাৰ বাবে সকলো বয়সৰ মানুহে সহজে অনুভৱ কৰিব পাৰে।
ইয়াৰ লগতে, লোকগীতে ব’হাগ বিহুৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয় সংৰক্ষণত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। প্ৰজন্মে প্ৰজন্মে মুখে মুখে চলি অহা এই গীতবোৰে অসমৰ ঐতিহ্য, বিশ্বাস আৰু জীৱনধাৰা সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে। আধুনিক যুগতো এই লোকগীতবোৰে মানুহক নিজৰ ভেটিৰ সৈতে সংযোগ কৰি ৰাখে।
ব’হাগ বিহুত লোকগীতৰ আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ’ল ইয়াৰ সামাজিক ভূমিকা। গাঁওত বিহু উদযাপনৰ সময়ত সকলো মানুহ একেলগে গীত-নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ ফলত সামাজিক দূৰত্ব কমে, সম্প্ৰীতি বৃদ্ধি পায় আৰু এক সুখী সমাজ গঢ়ি উঠে। লোকগীতৰ জৰিয়তে মানুহে নিজৰ দুখ-সুখ ভাগ-বতৰা কৰে।
কিন্তু বৰ্তমান যুগত আধুনিক সংগীত আৰু প্রযুক্তিৰ প্ৰভাৱত লোকগীতৰ গুৰুত্ব কিছু পৰিমাণে হ্ৰাস পাইছে। তথাপি বহু শিল্পী আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠনে লোকগীত সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে চেষ্টা কৰি আছে। নতুন প্ৰজন্মৰ মাজতো এই গীতবোৰৰ প্ৰতি আগ্ৰহ বৃদ্ধি কৰা অতি প্ৰয়োজন।
সেইদৰে, ব’হাগ বিহুত লোকগীত কেৱল মনোৰঞ্জনৰ উপায় নহয়; ই অসমৰ সংস্কৃতি, ঐতিহ্য আৰু সামাজিক জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। এই গীতবোৰে আমাৰ জীৱনত আনন্দ আনে, সমাজক একেলগ কৰে আৰু আমাৰ পৰিচয় অক্ষুণ্ণ ৰাখে। সেয়ে, লোকগীত সংৰক্ষণ আৰু আগবঢ়োৱা আমাৰ সকলোৰে দায়িত্ব।ব’হাগ বিহুত লোকগীতৰ ভূমিকা আৰু অধিক গভীৰভাৱে বুজিবলৈ হ’লে ইয়াৰ সংগীতিক আৰু নান্দনিক দিশসমূহৰ ওপৰতো লক্ষ্য দিব লাগে। বিহুগীতৰ সুৰ, তাল আৰু লয় এক বিশেষ ধৰণৰ, যিয়ে শুনোতাক স্বাভাৱিকভাৱে নাচিবলৈ উদ্দীপিত কৰে। ঢোলৰ দ্ৰুত তাল, পেঁপাৰ তীক্ষ্ণ সুৰ আৰু গগনাৰ সঙ্গতত গোৱা এই গীতবোৰে এক জীৱন্ত পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰে। এই সংগীতিক বৈশিষ্ট্যই লোকগীতক অন্য সংগীতৰ পৰা পৃথক কৰি তোলে।
লোকগীতৰ আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ’ল ইয়াৰ তাৎক্ষণিক সৃষ্টিশীলতা। বহু সময়ত বিহুগীত আগতীয়াকৈ লিখা নহয়, বৰঞ্চ পৰিস্থিতি অনুসৰি তাতেই গোৱা হয়। ডেকা-গাভৰুৱে একে সময়তে প্ৰশ্ন-উত্তৰৰ দৰে গীত গায়, যাক “হুচৰী” বুলিও কোৱা হয়। এই ধৰণৰ গীতত বুদ্ধিমত্তা,আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ সুন্দৰ সমন্বয় দেখা যায়।
ইয়াৰ উপৰিও, লোকগীতে শিক্ষামূলক ভূমিকা পালন কৰে। গীতৰ মাজেৰে জীৱনৰ নীতি-নিয়ম, সামাজিক মূল্যবোধ আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ কথা সহজভাৱে শিকোৱা হয়। বয়োজ্যেষ্ঠসকলে এই গীতবোৰৰ জৰিয়তে নতুন প্ৰজন্মক জীৱনৰ বাস্তৱতা বুজায় আৰু সঠিক পথ দেখুৱায়। এইদৰে লোকগীত কেৱল বিনোদন নহয়, ই এক শিক্ষাৰ মাধ্যমো।
সময়ৰ লগে লগে লোকগীতত কিছু পৰিবর্তনো আহিছে। আধুনিক বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু নতুন সুৰৰ সংযোজনে বিহুগীতক নতুন ৰূপ দিছে। তথাপি মূল সাৰবস্তু—প্ৰেম, আনন্দ, প্ৰকৃতি আৰু সমাজ—এইবোৰ আজিও একেই আছে। এই পৰিবর্তনে লোকগীতক অধিক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত ইয়াৰ প্ৰসাৰ বৃদ্ধি কৰিছে।
ব’হাগ বিহুত লোকগীত এক জীৱন্ত ঐতিহ্য, যিয়ে অতীত আৰু বৰ্তমানক সংযোগ কৰে। ই আমাৰ সংস্কৃতিৰ আত্মা, যাক সংৰক্ষণ কৰা অতি প্ৰয়োজন। যদি আমি এই লোকগীতবোৰক মৰমেৰে আগবঢ়াওঁ, তেন্তে এই ঐতিহ্য আগন্তুক প্ৰজন্মৰ বাবেও সদায় জীয়াই থাকিব।