তৰাচিৰা বিহু: ঠেঙাল কছাৰী সংস্কৃতিৰ এক অনুপম দাপোণ
নিৰঞ্জন ঠেঙাল
অসমৰ ভূমিপুত্ৰ তথা অন্যতম সমৃদ্ধিশালী জনগোষ্ঠী ঠেঙাল কছাৰীসকলৰ জাতীয় জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈছে তৰাচিৰা বিহু। ব’হাগ বিহুৰ আগে আগে, সাধাৰণতে চ’ত মাহৰ দ্বিতীয়টো বুধবাৰে এই উৎসৱ অতি উলহ-মালহেৰে পালন কৰা হয়। ই কেৱল এটা ঋতুভিত্তিক উৎসৱেই নহয়, বৰঞ্চ ই ঠেঙাল কছাৰীসকলৰ ঐতিহ্য, কৃষ্টি আৰু সামাজিক ঐক্যৰ এক অনন্য নিদৰ্শন।
মূল তাৎপৰ্য আৰু বৈশিষ্ট্য :-তৰাচিৰা বিহুৰ লগত কৃষি কাৰ্যৰ এক নিবিড় সম্পৰ্ক আছে। “তৰাচিৰা” শব্দটোৱে মূলত উৎসাহ, আনন্দ আৰু সামূহিকভাৱে কাম কৰাৰ প্ৰেৰণাক বুজায়। এই উৎসৱৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ হ’ল:
সামাজিক একতা: এই উৎসৱৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ লোক একগোট হোৱা আৰু একতাৰ জৰীৰে বান্ধ খাই থকা।
সাংস্কৃতিক প্ৰদৰ্শন: উৎসৱৰ দিনা ঠেঙাল কছাৰী ডেকা-গাভৰু তথা আবাল-বৃদ্ধ-বনিতাই নিজৰ জাতীয় সাজ-পোছাক পৰিধান কৰি নিৰ্দিষ্ট থলিত সমবেত হয়। ঢোল, পেঁপা, গগণাৰ শব্দত মুখৰিত হৈ পৰে আকাশ-বতাহ।
প্ৰকৃতি আৰু কৃষিৰ সংযোগ: কৃষিভিত্তিক সমাজখনত শস্য চপোৱাৰ পাছত আৰু নতুন কৃষি বৰ্ষ আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে প্ৰকৃতিৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰি এই বিহু পালন কৰা হয়।
ঐতিহ্য আৰু সংৰক্ষণ :- বৰ্তমানৰ আধুনিকতাৰ ধামখুমীয়াত তৰাচিৰা বিহুৱে নতুন প্ৰজন্মক নিজৰ শিপাৰ সৈতে চিনাকি কৰি দিয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে। এই বিহুৱে কেৱল মনোৰঞ্জন নিদিয়ে, বৰঞ্চ ঠেঙাল কছাৰীসকলৰ ভাষা, সাজ-পাৰ আৰু লোক-সংগীতক বিশ্ব দৰবাৰত জীয়াই ৰখাত সহায় কৰে।
সামৰণি:
সাম্প্ৰতিক সময়ত তৰাচিৰা বিহুৱে এক বৃহৎ সামাজিক ৰূপ ধাৰণ কৰিছে। ই কেৱল এটা জনগোষ্ঠীৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাথাকি অসমীয়া সমাজৰ সমন্বয়ৰ এনাজৰী ডাল আৰু অধিক মজবুত কৰি তুলিছে। প্ৰকৃতি, সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ এই ত্ৰিবেণী সংগম আমাৰ গৌৰৱ। পূৰ্বতে এই বিহুৰ যি অদৃশ্যতা আছিল আজিৰ দীপ্তিমানত সচাঁকৈ গৌৰাম্বিত।