পৰিৱেশ সুৰক্ষা আৰু আমাৰ অস্তিত্বৰ যুঁজ
মনোৰঞ্জন বৰা
গোলাঘাট, দেৰগাঁও
পৰিৱেশ হ’ল প্ৰকৃতিৰ সেই অমূল্য দান, যাৰ কোলাত মানৱ সভ্যতাৰ জন্ম আৰু বিকাশ ঘটিছে। বায়ু, পানী, মাটি, গছ-গছনি আৰু জীৱ-জন্তু—এই সকলোবোৰৰ এক সমষ্টিয়ে হ’ল সুস্থ পৰিৱেশ। কিন্তু বৰ্তমান একবিংশ শতিকাত থিয় হৈ আমি এক ভয়ংকৰ সত্যৰ মুখামুখি হৈছোঁ। মানুহৰ সীমাহীন লোভ আৰু আধুনিকতাৰ নামত চলোৱা ধ্বংসলীলাই প্ৰকৃতিৰ স্বাভাৱিক ৰূপটো বিষাক্ত কৰি তুলিছে। পৰিৱেশ সুৰক্ষা এতিয়া কেৱল বৃক্ষৰোপণৰ মাজতে সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাই, বৰঞ্চ ই সমগ্ৰ বিশ্বৰ বাবে এক অস্তিত্বৰ সংকটত পৰিণত হৈছে।
গোলকীয় উষ্ণতা আজিৰ পৃথিৱীৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ ভাবুকি। যোৱা ১০০ বছৰত পৃথিৱীৰ গড় উষ্ণতা যি দ্ৰুতহাৰত বৃদ্ধি পাইছে, তাৰ ফলত মেৰু অঞ্চলৰ বৰফ গলি সাগৰৰ জলপৃষ্ঠ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে। বিজ্ঞানসন্মত তথ্যমতে, যদিহে আমি ২০৫০ চনৰ ভিতৰত কাৰ্বন নিৰ্গমন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰোঁ, তেন্তে মুম্বাই, নিউয়ৰ্ক বা লণ্ডনৰ দৰে উপকূলীয় চহৰসমূহ পানীৰ তলত বিলীন হৈ যোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।
কল-কাৰখানা আৰু যান-বাহনৰ ধোঁৱাই বায়ুমণ্ডলত কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড, মিথেন আৰু নাইট্ৰাছ অক্সাইডৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰিছে। ইয়াৰ ফলত মানুহৰ মাজত শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগ আৰু হৃদৰোগৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি পাইছে। উদ্যোগৰ বিষাক্ত আৱৰ্জনা আৰু প্লাষ্টিক নদী তথা সাগৰত পেলোৱাৰ ফলত পানীৰ গুণাগুণ নষ্ট হৈছে। বিশ্বৰ কোটি কোটি মানুহে আজিও বিশুদ্ধ খোৱাপানীৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছে। অত্যধিক ৰাসায়নিক সাৰ আৰু কীটনাশকৰ ব্যৱহাৰে মাটিৰ উৰ্বৰতা নষ্ট কৰাৰ লগতে খাদ্য শস্যক বিষাক্ত কৰি তুলিছে।
আজিৰ যুগত প্লাষ্টিক আমাৰ জীৱনৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ হৈ পৰিছে, কিন্তু ই পৰিৱেশৰ বাবে এক ডাঙৰ অভিশাপ স্বৰূপ। প্লাষ্টিক কেতিয়াও পচি নাযায়। প্ৰতি বছৰে প্ৰায় ৮ নিযুত টন প্লাষ্টিক সাগৰত নিক্ষেপ কৰা হয়। এই প্লাষ্টিকবোৰ মাইক্ৰ’প্লাষ্টিকলৈ ৰূপান্তৰিত হৈ মাছৰ দেহত সোমায় আৰু সেই মাছ খাই মানুহৰ দেহত কেন্সাৰৰ দৰে দুৰাৰোগ্য ব্যাধিৰ সৃষ্টি হয়। গতিকে প্লাষ্টিক বৰ্জন কৰাটো কেৱল চৰকাৰী নিয়ম নহয়, ই এক সামাজিক দায়িত্ব হোৱা উচিত।
অসমৰ দৰে জৈৱ-বৈচিত্ৰ্যৰে ভৰপূৰ ৰাজ্য এখনতো পৰিৱেশৰ সমস্যাই জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰিছে। পাহাৰ কটা আৰু অৰণ্য ধ্বংসৰ ফলত বৰ্তমান হাতী-মানুহৰ সংঘাত চৰম পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে। যোৱা কেইবছৰমানত বৰষুণৰ ধৰণ সলনি হৈছে। কেতিয়াবা অকাল বানপানী আৰু কেতিয়াবা দীৰ্ঘদিনীয়া খৰাঙে অসমৰ কৃষি অৰ্থনীতিৰ ওপৰত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাইছে। গুৱাহাটীৰ দৰে মহানগৰীত কৃত্ৰিম বানপানী আৰু আৱৰ্জনা ব্যৱস্থাপনা এতিয়া এক গম্ভীৰ সমস্যা হৈ পৰিছে।
পৰিৱেশক সুৰক্ষিত কৰিবলৈ হ’লে আমি কিছুমান পদক্ষেপ লোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। গছ হ’ল পৃথিৱীৰ হাওঁফাওঁ। অৰণ্য বৃদ্ধি হ’লেহে বৰষুণ নিয়মীয়া হ’ব আৰু বায়ু বিশুদ্ধ হ’ব। কয়লা বা পেট্ৰ’লৰ সলনি সৌৰ শক্তি আৰু বায়ু শক্তিৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি কৰিব লাগে। তিনিটা ‘R’ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে (Reduce, Reuse, Recycle) । আৱৰ্জনা কম কৰা, পুনৰ ব্যৱহাৰ কৰা আৰু পুনৰাবৰ্তন কৰাটোৱেই হ’ল আৱৰ্জনা ব্যৱস্থাপনাৰ মূল মন্ত্ৰ। মাটিৰ গুণাগুণ ৰক্ষা কৰিবলৈ আমি পৰম্পৰাগত জৈৱিক কৃষিৰ ওপৰত জোৰ দিয়া উচিত।
আমি আমাৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰিবলৈ হ’লে ‘বহনক্ষম উন্নয়ন’ৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগিব। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল— আমি এনেকৈ উন্নয়ন কৰিব লাগে যাতে আমাৰ প্ৰয়োজনো পূৰণ হয় আৰু ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবেও পৃথিৱীখন সুৰক্ষিত হৈ থাকে। আমি যদি আজি সকলো পানী আৰু খনিজ সম্পদ শেষ কৰি পেলাওঁ, তেন্তে আমাৰ সন্তানসকলে এক মৰুভূমি সদৃশ পৃথিৱীত জীয়াই থাকিবলগীয়া হ’ব। পৰিৱেশ সুৰক্ষা কেৱল এটা দিনৰ (৫ জুন) উদযাপন নহয়, ই প্ৰতিটো পলৰ দায়বদ্ধতা। পৰিৱেশ সুৰক্ষা কোনো চৰকাৰ বা সংস্থাৰ অকলে কৰিব পৰা কাম নহয়। ইয়াৰ বাবে প্ৰতিজন নাগৰিক সচেতন হোৱা উচিত। আমি যদি প্ৰকৃতিৰ যতন লওঁ, তেতিয়াহে প্ৰকৃতিয়েও আমাক সুৰক্ষা দিব। মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈছিল, “প্ৰকৃতিৰ ওচৰত মানুহৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিব পৰাকৈ পৰ্যাপ্ত সম্পদ আছে, কিন্তু মানুহৰ লোভ পূৰণ কৰিবলৈ নহয়।” গতিকে আহক, আমি শপত লওঁ যে আমি প্লাষ্টিক ব্যৱহাৰ নকৰোঁ, গছ কাটিলে দহটা পুলি ৰুম আৰু পানীৰ অপচয় ৰোধ কৰিম। আমাৰ সামান্য সজাগতাই পৃথিৱীখনক পুনৰ সেউজীয়া কৰি তুলিব পাৰে।