বৰদৈচিলা আৰু কৃষকৰ জীৱন
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অসমীয়া বিভাগ
বৰপেটা, হাউলী
অসম প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে ভৰপূৰ এখন ৰাজ্য। ইয়াৰ প্ৰকৃতি কেতিয়াবা কোমল আৰু শান্ত ৰূপে মানুহক আনন্দ দিয়ে, আকৌ কেতিয়াবা ভয়ংকৰ ৰূপে মানুহক সতৰ্ক কৰি তোলে। অসমৰ বসন্ত ঋতুত দেখা পোৱা এটা বিশেষ প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনা হৈছে বৰদৈচিলা। সাধাৰণতে চ’ত আৰু বহাগ মাহত হঠাতে উঠা এই প্ৰচণ্ড ধুমুহা-বতাহ, বজ্ৰপাত আৰু বৰষুণৰ মিশ্ৰিত ৰূপকেই বৰদৈচিলা বুলি কোৱা হয়। অসমৰ জনজীৱনত বৰদৈচিলাৰ বিশেষ স্থান আছে, আৰু বিশেষকৈ কৃষকৰ জীৱনৰ সৈতে ইয়াৰ গভীৰ সম্পৰ্ক আছে।
অসম এখন কৃষিপ্ৰধান ৰাজ্য। ইয়াত অধিকাংশ মানুহ কৃষিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰি জীৱিকা চলায়। ধান, শাক-পাচলি, সৰিয়হ, ফল-মূল আদি উৎপাদন কৰি কৃষকসকলে নিজৰ সংসাৰ চলায়। কৃষিৰ সৈতে প্ৰকৃতিৰ অতি ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক থাকে। বৰষুণ, ৰ’দ, বতাহ আদি সকলো প্ৰাকৃতিক উপাদান কৃষিকাৰ্যৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়। ঠিক তেনেকৈয়ে বৰদৈচিলাও কৃষকৰ জীৱনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
বৰদৈচিলা সাধাৰণতে বসন্ত ঋতুত দেখা যায়। এই সময়ছোৱাত কৃষকসকলে নতুন কৃষিকাৰ্যৰ বাবে মাটি সাজু কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। বৰদৈচিলাৰ সৈতে হোৱা বৰষুণে মাটিত আর্দ্ৰতা বৃদ্ধি কৰে আৰু মাটি কোমল কৰি তোলে। ফলত কৃষকসকলৰ বাবে মাটি সাৰুৱা কৰিবলৈ সুবিধা হয়। মাটিত পানীৰ অভাৱ থাকিলে গছ-গছনি ভালকৈ গজিব নোৱাৰে, কিন্তু বৰদৈচিলাৰ বৰষুণে সেই অভাৱ পূৰণ কৰে। সেয়েহে বহু কৃষকে বৰদৈচিলাক প্ৰকৃতিৰ আশীৰ্বাদ বুলিও গণ্য কৰে।
আনহাতে বৰদৈচিলাৰ এটা ভয়ংকৰ দিশো আছে। বহু সময়ত এই ধুমুহা অত্যন্ত প্ৰচণ্ড হয়। প্ৰচণ্ড বতাহত গছ উভালি পৰে, ঘৰ-দুৱাৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত হয় আৰু খেতিপথাৰো নষ্ট হয়। বিশেষকৈ যদি পথাৰত ইতিমধ্যে গছ-গছনি ডাঙৰ হৈ থাকে, তেন্তে প্ৰচণ্ড বতাহে সেইবোৰ ভাঙি পেলাব পাৰে। ফলত কৃষকৰ বহুত কষ্টৰে কৰা পৰিশ্ৰম মূহূর্ততে নষ্ট হৈ যাব পাৰে। এই কাৰণে বৰদৈচিলাৰ নাম শুনিলেই বহু কৃষকৰ মনত আনন্দৰ লগে লগে এক ধৰণৰ চিন্তাও জন্মে।
কৃষকৰ জীৱন সদায় প্ৰকৃতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ লগত এক বিশেষ সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলে। বৰদৈচিলা অহাৰ আগতে আকাশৰ অৱস্থা চাই বহু অভিজ্ঞ কৃষকে আগতেই বুজি পায় যে ধুমুহা আহিব পাৰে। তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ গৰু-মহ, খেতি আৰু ঘৰ-দুৱাৰ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। এইবোৰ অভিজ্ঞতা বহু বছৰৰ কৃষিজীৱনৰ পৰা আহে।
অসমৰ গ্ৰাম্য জীৱনত বৰদৈচিলাক লৈ বহু লোককথা আৰু বিশ্বাসো আছে। বহুত মানুহে কয় যে বৰদৈচিলা যেন বসন্তৰ বাৰ্তাবাহক, যিয়ে নতুন ঋতুৰ আগমনৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনে। ৰঙালী বিহুৰ আগমনৰ লগতো বৰদৈচিলাৰ এক ধৰণৰ সম্পৰ্ক ধৰা হয়। এই সময়ত প্ৰকৃতিত নতুন পাত গজে, ফুল ফুলি উঠে আৰু খেতি পথাৰো নতুন জীৱন লাভ কৰে।
বৰদৈচিলাৰ সৈতে কৃষকৰ মানসিক দিশো জড়িত। কৃষকসকলে প্ৰকৃতিৰ ওপৰত গভীৰ বিশ্বাস ৰাখে। তেওঁলোকে জানে যে প্ৰকৃতি কেতিয়াবা ক্ষতি কৰে যদিও শেষত সেই প্ৰকৃতিয়েই জীৱনক পুনৰ সজীৱ কৰি তোলে। বৰদৈচিলাৰ পিছত আকাশ পৰিষ্কাৰ হয়, ঠাণ্ডা বতাহ বয় আৰু মাটিত নতুন সজীৱতা দেখা যায়। এই দৃশ্য কৃষকৰ মনত নতুন আশাৰ সঞ্চাৰ কৰে।
আজিৰ যুগত জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰভাৱো দেখা গৈছে। আগতে যিমান নিয়মিতভাৱে বৰদৈচিলা আহিছিল, এতিয়া তাৰ সময় আৰু তীব্ৰতাত কিছু পৰিবৰ্তন দেখা যায়। কেতিয়াবা অত্যন্ত প্ৰচণ্ড ধুমুহাই বৃহৎ ক্ষতি কৰে। সেয়েহে কৃষিকাৰ্যত বৈজ্ঞানিক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা আৰু আগতীয়াকৈ সতৰ্কতা লোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয় হৈছে।
বৰদৈচিলা আৰু কৃষকৰ জীৱনৰ মাজত এক গভীৰ সম্পৰ্ক আছে। কেতিয়াবা ই কৃষকৰ বাবে আশীৰ্বাদ, আকৌ কেতিয়াবা ই ভয়ংকৰ সমস্যাৰ কাৰণ হয়। তথাপি কৃষকসকলে প্ৰকৃতিৰ সৈতে খাপ খুৱাই নিজৰ জীৱন আগুৱাই নিয়ে। বৰদৈচিলা সেই প্ৰকৃতিৰেই এক শক্তিশালী ৰূপ, যিয়ে কৃষকৰ জীৱনত কষ্ট, শিক্ষা আৰু নতুন আশাৰ সঞ্চাৰ কৰে। বৰদৈচিলা আৰু কৃষকৰ জীৱনৰ সম্পৰ্ক কেৱল প্ৰাকৃতিক ঘটনাৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ নহয়; ইয়াৰ সৈতে কৃষকৰ দৈনন্দিন অভিজ্ঞতা, অনুভূতি আৰু জীৱনৰ বাস্তৱতাও গভীৰভাৱে জড়িত। অসমৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত বসবাস কৰা কৃষকসকলে প্ৰকৃতিৰ লগত এক অন্তৰঙ্গ সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলে। আকাশৰ ৰং, বতাহৰ গতি, ডাৱৰৰ গঠন আদি লক্ষ্য কৰি তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ আগন্তুক পৰিৱর্তনৰ বিষয়ে অনুমান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। এই অভিজ্ঞতা তেওঁলোকে বহু বছৰ ধৰি খেতি-বতিত কাম কৰি আহি লাভ কৰে।
বৰদৈচিলা অহাৰ আগতে সাধাৰণতে আকাশ হঠাতে ক’লা ডাৱৰে ঢাকি যায়, প্ৰচণ্ড বতাহ ব’বলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু বজ্ৰপাতৰ শব্দ শুনা যায়। এই অৱস্থা দেখিলে কৃষকসকল সতৰ্ক হৈ উঠে। তেওঁলোকে ততাতৈয়াকৈ গৰু-মহ ঘৰলৈ লৈ আহে, পথাৰত থকা সামগ্ৰী সুৰক্ষিত কৰে আৰু নিজৰ ঘৰ-দুৱাৰো যত্ন লয়। বহু সময়ত গাঁৱৰ মানুহে একেলগে মিলি একে-অন্যক সহায়ো কৰে। এইদৰে বৰদৈচিলা কেৱল প্ৰকৃতিৰ ঘটনাই নহয়, গাঁও সমাজৰ ঐক্য আৰু সহযোগিতাৰ ছবিও স্পষ্ট কৰি তোলে।
কৃষকৰ জীৱনত পৰিশ্ৰমৰ কোনো বিকল্প নাই। তেওঁলোকে দিনটো পথাৰত কাম কৰি খেতি-পথাৰ সজাই তোলে। এই পৰিশ্ৰমৰ ফলত যদি হঠাতে বৰদৈচিলাৰ দৰে প্ৰাকৃতিক বিপদে ক্ষতি কৰে, তেন্তে কৃষকৰ মনত গভীৰ দুখৰ সৃষ্টি হয়। বহু সময়ত ধানৰ পুলিবোৰ ভাঙি যায়, ফল-মূল গছৰ পৰা সৰি পৰে বা গছ উভালি পৰে। এনে অৱস্থাত কৃষকৰ বহুদিনৰ আশা-আকাঙ্ক্ষা মূহূর্ততে নষ্ট হৈ যাব পাৰে। তথাপিও কৃষকসকলে হতাশ হৈ নাথাকে। তেওঁলোকে পুনৰ নতুনকৈ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু নতুন আশাৰে আগুৱাই যায়।
আনহাতে বৰদৈচিলাৰ এটা ইতিবাচক দিশো আছে। ধুমুহাৰ সৈতে হোৱা বৰষুণে গৰম কমায় আৰু মাটিত সজীৱতা আনে। শুকান মাটিত পানী পৰিলে গছ-গছনি সতেজ হৈ উঠে। বিশেষকৈ বসন্তৰ সময়ত হোৱা এই বৰষুণে খেতিৰ বাবে উপকাৰ সাধন কৰে। এই কাৰণে বহু কৃষকে বৰদৈচিলাক প্ৰকৃতিৰ এক প্ৰয়োজনীয় দান বুলি ভাবে।
অসমৰ সংস্কৃতি আৰু লোকজীৱনত বৰদৈচিলাৰ উল্লেখ বহু ঠাইত দেখা যায়। গাঁও অঞ্চলত ডেকা-গাভৰুৱে বৰদৈচিলাৰ কাহিনী শুনি ডাঙৰ হয়। বহাগ বিহুৰ আগমনৰ সময়ছোৱাত বৰদৈচিলা যেন প্ৰকৃতিয়ে নতুন বছৰৰ আগমনৰ সংকেত দিয়ে। ধুমুহাৰ পিছত আকাশ পৰিষ্কাৰ হৈ উঠে, গছ-গছনিত নতুন পাত গজে আৰু প্ৰকৃতিত এক নতুন সজীৱতা দেখা যায়। এই দৃশ্য কৃষকৰ মনত আনন্দ আৰু আশাৰ সৃষ্টি কৰে।
বৰদৈচিলা মানুহক এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিয়ে। ই দেখুৱাই যে মানুহ যিমানেই উন্নত নহওক কিয়, প্ৰকৃতিৰ শক্তিৰ আগত সকলো সমান। সেয়েহে প্ৰকৃতিৰ সৈতে সদায় সমন্বয় ৰাখি চলাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। কৃষকসকলে এই কথাটো ভালদৰে বুজে। তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ লগত যুদ্ধ নকৰে, বৰঞ্চ প্ৰকৃতিৰ লগত খাপ খুৱাই নিজৰ জীৱন আগুৱাই নিয়ে।
বৰদৈচিলা আৰু কৃষকৰ জীৱনৰ মাজত এক গভীৰ আৰু অবিচ্ছেদ্য সম্পৰ্ক আছে। কেতিয়াবা ই কৃষকৰ বাবে সুখ আৰু আশাৰ কাৰণ হয়, আকৌ কেতিয়াবা দুখ আৰু ক্ষতিৰো কাৰণ হয়। তথাপি কৃষকসকলে সাহস আৰু ধৈৰ্যৰে সকলো বাধা অতিক্ৰম কৰি আগুৱাই যায়। তেওঁলোকৰ এই অদম্য মনোবলেই অসমৰ কৃষিজীৱনক আগুৱাই নিবলৈ সহায় কৰে আৰু সমাজৰ বাবে এক অনুপ্ৰেৰণাৰ উদাহৰণ স্থাপন কৰে।