হোমষ্টে’ৰ আঁৰৰ অন্ধকাৰ: যুৱ প্ৰজন্মৰ সংকট আৰু আমাৰ দায়বদ্ধতা
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
সময়ৰ গতি চিৰপ্ৰৱাহমান। এই পৰিৱৰ্তনশীল সময়ৰ সোঁতত মানৱ সভ্যতাৰ চিন্তা, চেতনা, সামাজিক জীৱনধাৰা আৰু অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰত এক অভূতপূৰ্ব ৰূপান্তৰ ঘটিছে। তাহানিৰ প্ৰকৃতিৰ নিবিড় কোলাত উশাহ লোৱা সৰল, শান্ত আৰু পৱিত্ৰ সমাজখন আজি আধুনিক নগৰায়ন আৰু ভোগবাদী মানসিকতাৰ তীব্ৰ জোৱাৰত ক্ৰমান্বয়ে জটিল তথা সংঘাতময় হৈ পৰিছে। আমাৰ চিৰ চেনেহী অসমখন চিৰকালৰ বাবে আছিল অপৰূপ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য, আধ্যাত্মিক সাধনা আৰু নিভাঁজ আতিথ্যৰ এক পৱিত্ৰ ভূমি। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ আধ্যাত্মিক সমন্বয়ৰ চিৰন্তন সুৰেৰে সিঞ্চিত এই ভূমিত অতীতৰ পৰাই আলহী-অতিথিক দেৱতাৰ দৰে শ্ৰদ্ধা জনোৱাটোৱেই আছিল মূল সামাজিক পৰম্পৰা। কোনোবা অচিনাকি বাটৰুৱাই নিশাটো কটাবলৈ আশ্ৰয় বিচাৰি আহিলে ঘৰৰ আগচ’ৰাত তামোল-পাণৰ শৰাইখন আগবঢ়াই দি বৰপীৰাখন পাৰি দিয়াটোৱেই আছিল এই জাতিৰ স্বভাৱজাত বৈশিষ্ট্য।
কিন্তু অত্যন্ত পৰিতাপ আৰু বেদনাৰ বিষয় যে সেই ঐতিহাসিক আৰু পৱিত্ৰ আতিথ্যৰ ঐতিহ্য আজি একাংশ স্বাৰ্থান্বেষী, নীতিহীন মানুহৰ হাতত পৰি ব্যৱসায়িক শোষণ আৰু সামাজিক অধঃপতনৰ এক ভয়ংকৰ আহিলালৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। আধুনিক পৰ্যটন আৰু আতিথ্য উদ্যোগৰ সুন্দৰ মুখাখন পিন্ধি আমাৰ সমাজখনত যিধৰণৰ অনৈতিক, অসামাজিক আৰু পঙ্কিল কাৰ্যকলাপৰ পয়োভৰ ঘটিবলৈ ধৰিছে, সিয়ে আজি প্ৰতিজন বিবেকবান নাগৰিকৰ অন্তৰাত্মা গভীৰভাৱে জোকাৰি গৈছে। শেহতীয়া কিছুমান চাঞ্চল্যকৰ আৰু মৰ্মস্পৰ্শী ঘটনাই স্পষ্ট কৰি দিছে যে আমি হয়তো এক ভয়ানক অন্ধকাৰ গহ্বৰৰ দিশে অতি দ্ৰুত গতিৰে আগবাঢ়িছোঁ। য’ত সমাজৰ পৱিত্ৰতা, নাৰীৰ মৰ্যাদা আৰু নৱপ্ৰজন্মৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যত একেলগে নিঃশেষ হৈ যোৱাৰ উপক্ৰম ঘটিছে।
অসমৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশ, আত্মনিৰ্ভৰশীলতা আৰু নতুন কৰ্মসংস্থাপনৰ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত পৰ্যটন উদ্যোগ সদায়েই এক আশাব্যঞ্জক মাধ্যম আছিল। ৰাজ্যখনৰ আকাশচুম্বী পাহাৰ, সেউজীয়া চাহ বাগিচা, জীৱন্ত নদ-নদী, কাজিৰঙাৰ অৰণ্য আৰু নানা বৰণীয়া জনগোষ্ঠীয় সংস্কৃতি উপভোগ কৰিবলৈ দেশ-বিদেশৰ অসংখ্য পৰ্যটকৰ আগমন ঘটে। এই পৰ্যটকসকলক আমাৰ গাঁৱলীয়া জীৱন, থলুৱা খাদ্য-সম্ভাৰ আৰু আন্তৰিক পৰম্পৰাৰ সৈতে নিবিড়ভাৱে চিনাকি কৰি দিয়াৰ এটি মহৎ উদ্দেশ্যেৰে গা কৰি উঠিছিল ‘হোমষ্টে’ সংস্কৃতি। সমগ্ৰ বিশ্বৰ লগতে ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত এই ব্যৱস্থাই পৰ্যটন উদ্যোগত এক যুগান্তকাৰী দিশৰ সূচনা কৰিছে। ইয়াৰ প্ৰধান লক্ষ্য আছিল এয়ে যে এজন ভ্ৰমণকাৰীয়ে কোনো অচিনাকী ঠাইলৈ গৈ হোটেলৰ কৃত্ৰিম পৰিৱেশৰ বিপৰীতে এগৰাকী পৰিয়ালৰ সদস্যৰ দৰে থাকি ঘৰুৱা মৰম, সুৰক্ষা আৰু স্থানীয় জীৱনধাৰাৰ নিৰ্মল স্বাদ লাভ কৰিব পাৰিব। অসমৰো মাজুলী, কাজিৰঙা বা পাহাৰীয়া শান্ত অঞ্চলসমূহত এই ধাৰণাটিয়ে সুন্দৰভাৱে শিপাইছিল আৰু বহু নিবনুৱা যুৱক-যুৱতীৰ বাবে স্বাৱলম্বনৰ বাট মুকলি কৰিছিল।
কিন্তু সময়ৰ সোঁতত বিশেষকৈ মহানগৰী আৰু চহৰাঞ্চলত এই মহৎ উদ্দেশ্য সম্পূৰ্ণভাৱে বিপথগামী হ’ল। গুৱাহাটীৰ দৰে ব্যস্ত বাণিজ্যিক নগৰসমূহত এই ব্যৱস্থাটোৱে নিজৰ মৌলিক উদ্দেশ্য সম্পূৰ্ণৰূপে হেৰুৱাই পেলালে। প্ৰকৃতিৰ শান্ত পৰিৱেশত গঢ় ল’বলগীয়া হোমষ্টে’সমূহ চহৰৰ আৱাসিক অট্টালিকা, অলি-গলিৰ গোপন কোঠাত কেৱল ক্ষণিকৰ অসাধু মুনাফা অৰ্জনৰ ঘাটিলৈ পৰিণত হ’ল। য’ত কোনো প্ৰাকৃতিক নিবিড়তা নাই, পৰ্যটকৰ বাবে সাংস্কৃতিক আকৰ্ষণ নাই, তাত কেৱল চাৰিখন বেৰৰ মাজত অনৈতিক স্বাধীনতা বিক্ৰী কৰাৰ এক কদৰ্য প্ৰতিযোগিতাহে গা কৰি উঠিল।
আজিৰ ভোগবাদী পৃথিৱীত মানৱীয় মূল্যবোধতকৈ ধন আৰু ক্ষমতাৰ প্ৰাধান্য বহুগুণে বৃদ্ধি পাইছে। অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে ধনী হোৱাৰ অন্ধ মোহে বহু মানুহৰ সামাজিক দায়বদ্ধতা আৰু বিবেকক সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস কৰি পেলাইছে। চহৰসমূহত বৃহৎ পৰিমাণৰ ঋণ লৈ বা ধন বিনিয়োগ কৰি নিৰ্মাণ কৰা অট্টালিকাবোৰ যেতিয়া সৎ আৰু নীতিগত ব্যৱসায়ৰ জৰিয়তে তৎক্ষণাত লাভজনক নহয়, তেতিয়াই একাংশ স্বত্বাধিকাৰীয়ে চমু পথেৰে ধন ঘটাৰ কদৰ্য পথ বাচি লয়। সেই পথটোৱেই হৈছে নীতি-নিয়ম বিহীনভাৱে অসামাজিক কাৰ্যকলাপৰ বাবে কোঠা এৰি দিয়া।
বৈধভাৱে অতিথি সৎকাৰ কৰিবলৈ প্ৰয়োজন হয় সঠিক পৰিচালনা, সেৱাৰ উন্নত মান, চৰকাৰী অনুজ্ঞাপত্ৰ আৰু আইনৰ শৃংখলা। কিন্তু গোপন আৰু অনৈতিক কাৰ্যৰ বাবে স্থান দিলে কোনো নীতি-নিয়মৰ প্ৰয়োজন নহয়। কেইটামান ঘণ্টাৰ বাবে কোঠা এৰি দি সাধাৰণ মাচুলতকৈ বহু বেছি পৰিমাণৰ ধন নিমিষতে লাভ কৰিব পাৰি। কোনো ধৰণৰ সঠিক পৰিচয় পত্ৰ পৰীক্ষা নকৰাকৈ, আইনী নথিপত্ৰৰ খা-খবৰ নোলোৱাকৈ, কেৱল নগদ ধনৰ লোভত এই স্থানসমূহ মুকলি কৰি দিয়া হয়। যাৰ ফলত বহু হোমষ্টে’ আৰু সৰু-বৰ হোটেল আজি নামত আলহী থকা স্থান হৈ থাকিলেও কামত একো একোটা নিৰাপদ আৰু অস্বীকৃত অসামাজিক ব্যৱসায়ৰ গোপন আশ্ৰয়স্থললৈ পৰিণত হৈছে। এই অনিয়ন্ত্ৰিত লোভ আৰু দায়িত্বহীন মানসিকতাই আমাৰ সমাজখনক ভিতৰি নিঃশেষ কৰি আনিছে।
এনে বিষাক্ত পৰিৱেশৰ আটাইতকৈ ভয়ংকৰ প্ৰভাৱ পৰিছে আমাৰ দেশৰ ভৱিষ্যতস্বৰূপ উঠতি বয়সৰ কিশোৰ-কিশোৰী আৰু যুৱ প্ৰজন্মৰ ওপৰত। জীৱনৰ যিটো সময়ত হাতত কিতাপ থাকিব লাগিছিল, অন্তৰত সমাজ আৰু জাতি গঢ়াৰ পৱিত্ৰ সপোন থাকিব লাগিছিল, সেই সময়তে আজি আমাৰ সন্তানসকল ভোগ, বিলাসিতা আৰু অন্ধকাৰ মোহৰ চক্ৰবেহুত আচ্ছন্ন হৈ পৰিছে। পশ্চিমীয়া সংস্কৃতি আৰু তথাকথিত আধুনিকতাৰ অন্ধ অনুকৰণ কৰিবলৈ গৈ আমি পাহৰি গৈছোঁ যে ব্যক্তিগত স্বাধীনতা মানেই সামাজিক নীতি আৰু মূল্যবোধক ভৰিৰে মোহাৰি পেলোৱা নহয়।
বৰ্তমান যুগৰ অনিবাৰ্য অংগ হৈ পৰা সামাজিক মাধ্যমে যুৱ মনস্তত্ত্বক তীব্ৰভাৱে আলোড়িত কৰিছে। কোনো নীতি-নিয়ম নোহোৱাকৈ মোবাইলৰ পৰ্দাত সহজে উপলব্ধ হোৱা অশ্লীল বিষয়বস্তু আৰু ৰিলবোৰে নৱপ্ৰজন্মৰ চিন্তাশক্তিক অগভীৰ কৰি তুলিছে। ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে আমাৰ সমাজখনত ভয়ানকভাৱে খোপনি পুতিছে মাৰাত্মক নিচাজাতীয় দ্ৰব্যৰ ব্যৱসায়। সুৰা আৰু বিভিন্ন ধ্বংসাত্মক ড্ৰাগছৰ আৱেষ্টনীয়ে যুৱক-যুৱতীসকলৰ বিবেক, সংবেদনশীলতা আৰু সুস্থ বিচাৰ বুদ্ধিক পঙ্গু কৰি পেলাইছে। যেতিয়া নিচা আৰু মানসিক অস্থিৰতাই অন্তৰত খোপনি পুতি লয়, তেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে উচিত আৰু অনুচিতৰ স্বাভাৱিক সীমাৰেখাডাল চিনি নোপোৱা হয়। এনে মানসিক পৰিস্থিতিতে গোপনে নিজৰ বাসনা পূৰণ কৰিবলৈ তেওঁলোকে বাচি লয় এই অনিয়ন্ত্ৰিত হোমষ্টে’ আৰু হোটেলৰ বন্ধ কোঠাসমূহ। ফলত প্ৰেম আৰু আৱেগৰ নামত শাৰীৰিক নিৰ্যাতন, যৌন শোষণ আৰু প্ৰবঞ্চনাৰ বলি হৈ বহুতো কোমল জীৱন অকালতে মৰহি গৈছে।
শেহতীয়াকৈ গুৱাহাটী মহানগৰীৰ বুকুত সংঘটিত হোৱা বাইশ বছৰীয়া উদীয়মান যুৱতী নিমিষা ঠাকুৰীয়াৰ কৰুণ আৰু ৰহস্যজনক অপমৃত্যুৰ ঘটনাই আমাৰ সমাজৰ নিদ্ৰাত থকা বিবেকক চৰমভাৱে আঘাত কৰিলে। এই ঘটনা কোনো সাধাৰণ বা বিচ্ছিন্ন অঘটন নহয়; এয়া আছিল আমাৰ ঘূণে ধৰা সামাজিক ব্যৱস্থা আৰু নীতিহীন মুনাফালোভী চক্ৰৰ হাতত বলি হোৱা এক নিষ্পাপ জীৱনৰ নীৰৱ বলিদান। আতিথ্যৰ আৱৰণ লৈ গঢ়ি উঠা এটা ব্যৱসায়িক স্থানৰ চাৰিখন বেৰৰ আঁৰত চলা অন্ধকাৰ নাটকে স্পষ্ট কৰি দিলে যে আমাৰ চকুৰ সমুখতে কিধৰণৰ ভয়ানক পৰিৱেশে বাহ লৈছে।
ভাবিলে কলিজা কঁপি উঠে, সেই দুৰ্ভগীয়া ছোৱালীজনীৰ পিতৃ-মাতৃৰ বুকুত আজি কিধৰণৰ অসহনীয় যন্ত্ৰণাৰ জুই জ্বলিছে। যিসকল মাক-দেউতাকে জীৱনৰ সকলো সুখ-দুখ বিসৰ্জন দি, নিজৰ বুকুৰ কেঁচা তেজেৰে সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰে, সেই সন্তানৰ এনে অপ্ৰত্যাশিত আৰু মৰ্মান্তিক পৰিণতিয়ে কাৰ চকুলো নিৰ্গত নহয়? কিন্তু প্ৰশ্ন হয়, এনে এটি হৃদয়বিদাৰক ঘটনাৰ পাছতো আমাৰ সমাজে নিজৰ দায়িত্ব অনুভৱ কৰিছে নে ? কিমান সহজে এনে ঘটনাক পাহৰি আকৌ কেইদিনমানৰ পাছতেই সেই একেই পঙ্কিল পথত ব্যৱসায়ীসকলে নিজৰ বেহা মেলি বহিব? নিমিষাৰ ঘটনাই প্ৰমাণ কৰি দিলে যে এই অনিয়ন্ত্ৰিত আৱাসসমূহ কেৱল অসামাজিক কাৰ্যৰ কেন্দ্ৰৰ লগতে এয়া এতিয়া অপৰাধ, ড্ৰাগছৰ আড্ডাস্থলী আৰু অকাল মৃত্যুৰ একো একোটা কদৰ্য ঘাটিলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। এই ঘটনাই সমগ্ৰ অসমবাসীক এক কঠোৰ সতৰ্কবাণী শুনাই গ’ল যে যদি এতিয়াই ব্যৱস্থা লোৱা নহয়, তেন্তে কাইলৈ হয়তো আন কাৰোবাৰ কন্যা বা ভগ্নী এই অন্ধকাৰৰ বলি হ’বলগীয়া হ’ব।
অসমীয়া সমাজ সদায় নাৰীৰ উচ্চ মৰ্যাদা আৰু আত্মসন্মানৰ বাবে সমগ্ৰ দেশৰ মাজতে এক সুকীয়া স্থানৰ অধিকাৰী আছিল। যিখন সমাজত মূলাগাভৰু, কনকলতা বৰুৱা, ভোগেশ্বৰী ফুকননী আৰু জয়মতীৰ দৰে বৰণ্য নাৰীয়ে আত্মবলিদান আৰু সাহসৰ অতুলনীয় ইতিহাস ৰচনা কৰি থৈ গৈছে, য’ত নাৰীক মমতা, শক্তি আৰু গৃহলক্ষ্মী বুলি জ্ঞান কৰা হয়, আজি সেই পৱিত্ৰ ভূমিত নাৰীক কেৱল পণ্য সামগ্ৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ এক হীন মানসিকতাই গা কৰি উঠিছে।
মহানগৰীৰ নিশাৰ আকাশত যেতিয়া এনে অসামাজিক কাৰ্যকলাপৰ জাল বিয়পি পৰে, তেতিয়া প্ৰতিজন সচেতন নাগৰিকৰ শিৰ লাজত নত হৈ পৰে। এয়া কেৱল কোনো এজন বিশেষ ব্যক্তি বা বিশেষ পৰিয়ালৰ বিষয় নহয়, ই সমগ্ৰ জাতিটোৰ ঐতিহ্য আৰু স্বাভিমানৰ ওপৰত এক প্ৰচণ্ড কুঠাৰাঘাত। এনে অনৈতিক পৰিৱেশে সমগ্ৰ বিশ্বৰ আগত আমাৰ জন্মভূমিৰ প্ৰতি এক অত্যন্ত কলঙ্কিত আৰু লজ্জাজনক বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে। কোনো সুসভ্য সমাজে নিজৰ মাটিৰ বুকুত নিজৰেই সন্তানসকলৰ সম্ভ্ৰমক লৈ কদৰ্য ব্যৱসায় চলাটো কেতিয়াও সহজভাৱে মানি ল’ব নোৱাৰে। এই সামাজিক ব্যাধি যদি সমাজৰ গভীৰলৈকে শিপাই যায়, তেন্তে আমাৰ সাংস্কৃতিক অস্তিত্ব আৰু নৈতিক ভেটি সম্পূৰ্ণৰূপে চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ হৈ পৰিব।
প্ৰশ্ন জাগে, এনে ভয়াবহ পৰিস্থিতি এদিনতে বা হঠাৎ সৃষ্টি হ’লনে? কেতিয়াও নহয়। আইন-শৃংখলা ৰক্ষাৰ দায়িত্বত থকা প্ৰশাসন আৰু সংশ্লিষ্ট চৰকাৰী বিভাগসমূহৰ চৰম উদাসীনতা তথা নিৰ্বিকাৰ দৃষ্টিভংগীৰ বাবেই এই অশুভ শক্তিয়ে সমাজত এনেদৰে ডাল-পাল মেলিবলৈ সুযোগ পালে। চহৰৰ মাজমজিয়াত এটাৰ পিছত এটাকৈ আৱাসিক অঞ্চলত হোমষ্টে’ বা অতিথিশালা গঢ় লৈ উঠোঁতে প্ৰশাসনে কেতিয়াবা তাৰ সঠিক নীতি পৰীক্ষা কৰিছিলনে? তাত কোনে বাস কৰিছে, কি ধৰণৰ মানুহৰ সমাগম ঘটিছে, সেই সম্পৰ্কে কোনো নিয়মীয়া তদন্ত হৈছিলনে?
মাজে মাজে যেতিয়া কোনো ডাঙৰ অঘটন ঘটে বা কোনো এটি নিষ্পাপ জীৱন হেৰাই যায়, তেতিয়া প্ৰশাসনে হয়তো লোকদেখুৱাকৈ দুদিনৰ বাবে তহল দিয়ে আৰু কেইখনমান হোটেলত অভিযান চলায়। কিন্তু সময় বাগৰাৰ লগে লগে সকলো আকৌ পূৰ্বৰ দৰেই চলিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই ক্ষন্তেকীয়া সজাগতা আৰু শিথিল নীতি-নিয়মে অপৰাধী আৰু মুনাফালোভী চক্ৰক আৰু অধিক নিৰ্ভয় কৰি তোলে। আইন কেৱল চৰকাৰী নথি বা কাগজৰ পাতত থাকিলে কোনো সুফল নিদিয়ে, তাক কঠোৰ আৰু নিৰপেক্ষভাৱে কাৰ্যকৰী কৰিব লাগিব। অনুজ্ঞাপত্ৰবিহীনভাৱে চলি থকা প্ৰতিটো অবৈধ আৱাস তাৎক্ষণিকভাৱে বন্ধ কৰাৰ লগতে সমাজবিৰোধী কাৰ্যকলাপত আশ্ৰয় দিয়া স্বত্বাধিকাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে দৃষ্টান্তমূলক শাস্তিমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰিলে এই বিষবাষ্পৰ পৰা সমাজে কেতিয়াও মুক্তি লাভ নকৰে।
কেৱল চৰকাৰ আৰু প্ৰশাসনক দোষাৰোপ কৰিয়েই সমাজখনে নিজৰ দায়িত্ব এৰাই চলিব নোৱাৰে। কোনো সন্তানেই এদিনতে বিপথগামী নহয়। এই ক্ষেত্ৰত প্ৰতিটো পৰিয়াল আৰু অভিভাৱকৰ ভূমিকা অত্যন্ত সংবেদনশীল আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ। বৰ্তমানৰ যান্ত্ৰিক জীৱনত বহু পিতৃ-মাতৃয়ে অৰ্থ উপাৰ্জন আৰু নিজৰ পেচাগত ব্যস্ততাৰ মাজত সন্তানক প্ৰয়োজনীয় সময় আৰু নিবিড় মৰম দিবলৈ অপাৰগ হয়। সন্তানৰ হাতত অত্যাধুনিক মোবাইল ফোন, দামী সাজ-পোছাক আৰু অফুৰন্ত পকেট মানি তুলি দিয়েই বহুতে ভাবে যে তেওঁলোকৰ দায়িত্ব শেষ হ’ল। কিন্তু কোনো জাগতিক সা-সুবিধাই এটি উদাস আৰু পথভ্ৰষ্ট মনৰ শূন্যতা পূৰাব নোৱাৰে।
সন্তানৰ সৈতে এটা বন্ধুত্বপূৰ্ণ, বিশ্বাসযোগ্য আৰু মুকলি সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাটো আজিৰ সময়ৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰয়োজনীয়তা। সন্তানে কাৰ লগত বন্ধুত্ব কৰিছে, শিক্ষানুষ্ঠানৰ বাহিৰত তেওঁলোকে কিদৰে সময় কটাইছে, তেওঁলোকৰ মানসিক অৱস্থা কি, সেই বিষয়ে সচেতন হোৱাটো প্ৰতিজন মাক-দেউতাকৰ প্ৰাথমিক কৰ্তব্য। সন্তানক চাৰি বেৰৰ মাজত বন্দী কৰি ৰখাৰ কথা কোৱা হোৱা নাই, কিন্তু উচিত আৰু অনুচিতৰ মূল্যবোধ, আত্মসন্মান আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ পাঠ ঘৰখনৰ পৰাই আৰম্ভ হ’ব লাগিব। পিতৃ-মাতৃৰ আন্তৰিক সান্নিধ্য আৰু শুদ্ধ মাৰ্গদৰ্শনেহে এজন যুৱক বা যুৱতীক পঙ্কিল পথেৰে যোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰে।
পৰিয়ালৰ লগতে বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰো এই দিশত এক গভীৰ দায়িত্ব আছে। আধুনিক শিক্ষা ব্যৱস্থাই আজি কেৱল পৰীক্ষাত নম্বৰ লাভ কৰা আৰু চাকৰি পোৱাৰ ওপৰতহে সৰ্বাধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। মানৱীয় গুণাৱলী, নৈতিক শিক্ষা আৰু চৰিত্ৰ গঠনৰ বিষয়বোৰ পাঠ্যক্ৰমৰ পৰা যেন ক্ৰমান্বয়ে আঁতৰি গৈছে। জ্ঞান আহৰণৰ উদ্দেশ্য কেৱল ভোগ-বিলাসৰ আহিলা সংগ্ৰহ কৰাটো হ’ব নোৱাৰে; ইয়াৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হ’ল বিবেকবান আৰু আত্মসচেতন মানুহ গঢ়ি তোলা।
শিক্ষানুষ্ঠানসমূহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক প্ৰকৃত জীৱনবোধ, নাৰীৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা, সংযম আৰু সামাজিক দায়িত্ববোধৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰা উচিত। সুস্থ সাংস্কৃতিক চৰ্চা, ক্ৰীড়া আৰু সৃষ্টিশীল কৰ্মৰ সৈতে যুৱ প্ৰজন্মক সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত কৰিব পাৰিলেহে তেওঁলোকৰ শক্তি সঠিক দিশত ব্যৱহৃত হ’ব। যেতিয়া এজন যুৱক বা যুৱতীয়ে আত্মসন্মানৰ মূল্য বুজি পাব, তেতিয়া তেওঁলোকে ক্ষণিকৰ মোহ বা অসৎ প্ৰলোভনৰ ওচৰত নিজকে কেতিয়াও বিক্ৰী নকৰে।
সামূহিক প্ৰতিৰোধ আৰু সুনিৰ্দিষ্ট উত্তৰণৰ পথ :- এই জটিল আৰু অন্ধকাৰ পৰিস্থিতিৰ পৰা সমাজখনক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ হ’লে আমাক লাগিব এক সৰ্বাত্মক সামাজিক জাগৰণ আৰু সুদৃঢ় কৰ্মপৰিকল্পনা:
১. চৰকাৰী নীতিৰ কঠোৰ প্ৰয়োগ: আতিথ্য আৰু পৰ্যটন উদ্যোগৰ অধীনৰ সকলো হোটেল, ল’জ আৰু হোমষ্টে’ৰ বাবে এক সুনিৰ্দিষ্ট আৰু স্বচ্ছ নীতি প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব। সঠিক চৰকাৰী অনুমোদন আৰু বৈধ অনুজ্ঞাপত্ৰ অবিহনে কোনো আৱাসিক এলেকাত এনে ব্যৱসায় চলাৰ অনুমতি দিয়া অনুচিত।
২. উপযুক্ত নথিপত্ৰৰ পৰীক্ষণ: প্ৰতিগৰাকী অতিথিৰ নাম, ঠিকনা আৰু সঠিক পৰিচয় পত্ৰ ডিজিটেল ব্যৱস্থাৰে সংৰক্ষণ কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰিব লাগিব। এই তথ্যসমূহ প্ৰশাসনৰ নিৰীক্ষণৰ অধীনত থাকিব লাগিব যাতে কোনো ব্যক্তিয়ে পৰিচয় লুকুৱাই এনে স্থানত আশ্ৰয় ল’ব নোৱাৰে।
৩. আৱাসিক এলেকাৰ পৱিত্ৰতা ৰক্ষা: সাধাৰণ নাগৰিক আৰু পৰিয়াল বাস কৰা আৱাসিক অট্টালিকা বা সমাজৰ মাজমজিয়াত অনিয়ন্ত্ৰিত বাণিজ্যিক হোমষ্টে’ চলাটো বন্ধ কৰিব লাগিব। স্থানীয় উন্নয়ন সমিতি বা সমাজৰ নাগৰিকসকলৰ সন্মতি অবিহনে এনে কোনো ব্যৱসায় চলাৰ সুযোগ বন্ধ কৰা উচিত।
৪. নিচাজাতীয় সামগ্ৰীৰ বিৰুদ্ধে নিৰন্তৰ অভিযান: অসামাজিক কাৰ্যকলাপৰ মূল ইন্ধন হৈছে মাৰাত্মক সুৰা আৰু ড্ৰাগছ। এই সামগ্ৰীসমূহৰ যোগান শৃংখল সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস কৰিবলৈ প্ৰশাসনে কোনো আপোচ নকৰাকৈ শূন্য সহনশীল নীতিৰে কাম কৰিব লাগিব।
৫. নাগৰিক সমাজৰ সজাগ দৃষ্টি: সমাজৰ প্ৰতিজন সচেতন নাগৰিক, গাঁও বা চহৰৰ উন্নয়ন সমিতি আৰু যুৱ সমাজে নিজৰ অঞ্চলৰ পৰিৱেশৰ ওপৰত সজাগ দৃষ্টি ৰাখিব লাগিব। ক’ৰবাত কোনো সন্দেহজনক বা অসামাজিক কাৰ্যকলাপ চকুত পৰিলে ভয় বা সংকোচ নকৰি প্ৰশাসনক অৱগত কৰাৰ সৎ সাহস গঢ়ি তুলিব লাগিব।
অসম কেৱল এখন সাধাৰণ ভৌগোলিক মাটিৰ টুকুৰা নহয়, অসম হৈছে এক প্ৰাচীন সাংস্কৃতিক নদী, এক শান্তিময় চেতনা আৰু আমাৰ পূৰ্বপুৰুষৰ পৱিত্ৰ আত্মত্যাগৰ জীৱন্ত প্ৰতীক। কেইটামান স্বাৰ্থান্বেষী ব্যৱসায়ী আৰু কদৰ্য মানসিকতাৰ মানুহৰ হাতত আমি আমাৰ এই স্বাভিমানী সমাজখনক ধ্বংসৰ দিশে গতি কৰিবলৈ এৰি দিব নোৱাৰোঁ। আতিথ্যৰ নামত চলা এই অসামাজিক ব্যৱসায় আৰু নৈতিক স্খলন আমাৰ সামূহিক অস্তিত্বৰ বাবে এক ডাঙৰ বিপদঘণ্টা। যদি আমি আজিও নীৰৱ দৰ্শক হৈ শুই থাকোঁ, তেন্তে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই আমাক কেতিয়াও ক্ষমা নকৰিব।
আজি সময় আহি পৰিছে ৰাজ্যৰ সকলো সচেতন নাগৰিক একগোট হৈ এই সামাজিক ব্যাধিৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়াৰ। চৰকাৰৰ কঠোৰ প্ৰশাসনিক পদক্ষেপ, সমাজৰ নিৰন্তৰ সজাগ প্ৰহৰা আৰু পৰিয়ালৰ সুস্থ নৈতিক শিক্ষাইহে এই অন্ধকাৰ নাশ কৰি পুনৰ এক পৱিত্ৰ পৰিৱেশ ঘূৰাই আনিব পাৰিব। আমাৰ সংকল্প হওক যাতে এই পৱিত্ৰ ভূমি কোনো অনৈতিক ব্যৱসায়ৰ ঘাটি নহয়, প্ৰকৃত সৌন্দৰ্য, সংস্কৃতি আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ এক নিৰাপদ তীৰ্থস্থান হৈ বিশ্বৰ বুকুত চিৰকাল গৌৰৱেৰে জিলিকি থাকে।