শব্দ নহয়, পোহৰেৰে উদযাপন কৰোঁ দীপাৱলী
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
দীপাৱলী আহিলেই আমাৰ ঘৰ-দুৱাৰ, চোতাল, পদূলি পোহৰেৰে ভৰি পৰে। সৰুতে আমি মাটিৰ চাকিৰ শাৰী দেখি বিস্ময়ত মুগ্ধ হৈছিলোঁ। আইতাই কৈছিল, ‘আন্ধাৰক খেদিবলৈ পোহৰ জ্বলাব লাগে, শব্দৰ প্ৰয়োজন নাই।’ কিন্তু সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে দীপাৱলী উদযাপনৰ ছবিখনো সলনি হৈছে। পোহৰৰ উৎসৱত যেন পোহৰতকৈ শব্দৰ প্ৰাধান্যহে বাঢ়িবলৈ ধৰিছে। সন্ধিয়া লগাৰ লগে লগে আকাশত ৰঙা-নীলা আতচবাজীৰ পোহৰ আৰু কাণ তাল মাৰি ধৰা ফটকাৰ শব্দই চৌদিশ মুখৰিত কৰি তোলে।
কিন্তু এই আনন্দৰ আঁৰত লুকাই থাকে আন এক কৰুণ ছবি। কাৰোবাৰ ঘৰত থকা হৃদৰোগী পিতৃজনে হঠাৎ ফটকাৰ শব্দত বুকুত হাত দি বহি পৰে, বাহত জিৰণি লৈ থকা চৰাইবোৰ ভয়ত উৰি যায়, কোলাত থকা কেঁচুৱাটোৱে উচপ খাই কান্দি উঠে। কোনো বৃদ্ধই শান্তিৰে শুব নোৱাৰে, কোনো ৰোগীয়ে স্বাভাৱিকভাৱে জিৰণি ল’ব নোৱাৰে। তেতিয়া মনত প্ৰশ্ন জাগে – আমি প্ৰকৃততে পোহৰৰ উৎসৱ উদযাপন কৰিছোঁ নে শব্দৰ প্ৰতিযোগিতাত নামিছোঁ?
পোহৰে নীৰৱে সকলোৰে মনত আশা আৰু আনন্দৰ সঞ্চাৰ কৰে। আনহাতে, অত্যধিক শব্দই বহুজনৰ বাবে আতংক আৰু যন্ত্ৰণাৰ সৃষ্টি কৰে। সেয়ে এইবাৰৰ দীপাৱলীত আমি সকলোৱে এটা সৰু প্ৰতিজ্ঞা কৰিব নোৱাৰোঁনে – শব্দ নহয়, কেৱল পোহৰেৰে উদযাপন কৰিম দীপাৱলী? থলুৱা মৃৎশিল্পীৰ হাতেৰে নিৰ্মিত মাটিৰ চাকিৰে ঘৰ-দুৱাৰ জিলিকাই তুলিম আৰু পৰিৱেশ তথা মানুহৰ ক্ষতি কৰিব পৰা আতচবাজীৰ পৰা আঁতৰি থাকিম।
দীপাৱলী মানেই দীপৰ শাৰী, পোহৰৰ উৎসৱ। প্ৰচলিত আখ্যান অনুসৰি, চৈধ্য বছৰীয়া বনবাসৰ অন্তত ভগৱান ৰামচন্দ্ৰ অযোধ্যালৈ উভতি অহাৰ আনন্দত অযোধ্যাবাসীয়ে ঘিউৰ চাকি জ্বলাই নগৰী পোহৰাই তুলিছিল। সেই পোহৰৰ মাজত আছিল আনন্দ, আশা, ভক্তি আৰু শান্তিৰ এক অনন্য সমাহাৰ। মাটিৰ চাকি জ্বলোৱাটো কেৱল এক পৰম্পৰা নহয়, ই আমাৰ সংস্কৃতি, ঐতিহ্য আৰু আধ্যাত্মিক চেতনাৰো প্ৰতীক। মাটিৰ চাকি প্ৰকৃতিৰ সৈতে মানুহৰ নিবিড় সম্পৰ্কৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন। মাটিৰে গঢ়া চাকি, তেল, শলিতা আৰু জুই – এই উপাদানসমূহৰ সমন্বয়ত সৃষ্টি হয় কোমল আৰু মনোমোহা পোহৰ। মাটিৰ চাকিৰ পোহৰ চকুত পৰা ধৰণে তীব্ৰ নহয়; বৰং ই চৌপাশে এক শান্ত, স্নিগ্ধ আৰু আধ্যাত্মিক অনুভূতিৰ সৃষ্টি কৰে। ইয়াৰ পোহৰত যেন লুকাই থাকে মৰম, মমতা আৰু মানৱীয়তাৰ এক নীৰৱ বাৰ্তা।
ইয়াৰ বিপৰীতে ফটকাৰ শব্দ হঠাৎ আহি মানুহৰ স্বাভাৱিক জীৱনযাত্ৰাত ব্যাঘাত জন্মায়। উচ্চ শব্দই শিশুক ভয় খুৱায়, ৰোগীক অস্বস্তিত পেলায় আৰু জীৱ-জন্তুৰ স্বাভাৱিক আচৰণত প্ৰভাৱ পেলায়। আমি যেতিয়া এশটা মাটিৰ চাকি একেলগে জ্বলাওঁ, তেতিয়া আমাৰ চোতালখন এক অপূৰ্ব সৌন্দৰ্যৰে ভৰি পৰে। কিন্তু এটা ডাঙৰ ফটকা ফুটোৱাৰ পিছত ক্ষণিকৰ পোহৰৰ লগতে চৌদিশ ধোঁৱা আৰু শব্দই আৱৰি ধৰে। কেইছেকেণ্ডমানৰ আনন্দৰ বাবে আমি কিয় এটা সন্ধিয়াৰ শান্তি বিঘ্নিত কৰিম?
সেয়ে পোহৰৰ উৎসৱক পোহৰৰ মাজতে থাকিবলৈ দিয়া উচিত। উৎসৱৰ নামত আনৰ শান্তি, স্বাস্থ্য আৰু প্ৰকৃতিৰ ভাৰসাম্য নষ্ট কৰাটো কেতিয়াও প্ৰকৃত আনন্দৰ পৰিচায়ক হ’ব নোৱাৰে।
অসমৰ বিভিন্ন গাঁৱত আজিও বহু মৃৎশিল্পীয়ে নিজৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি জীয়াই ৰাখিছে। তেওঁলোকৰ জীৱন আৰু জীৱিকা মাটিৰ সৈতে নিবিড়ভাৱে জড়িত। দীপাৱলীৰ প্ৰায় এমাহ আগৰ পৰাই তেওঁলোকে মাটিৰ চাকি প্ৰস্তুত কৰাত ব্যস্ত হৈ পৰে। নদীৰ পাৰৰ পৰা উপযুক্ত মাটি সংগ্ৰহ কৰি আনে, সেই মাটি ভালদৰে মথি আৰু পৰিষ্কাৰ কৰি চাকত ঘূৰাই বিভিন্ন আকাৰৰ চাকি তৈয়াৰ কৰে। তাৰ পিছত ৰ’দত শুকুৱাই জুইত পুৰি বজাৰত বিক্ৰীৰ বাবে সাজু কৰে।
এটা মাটিৰ চাকিৰ আঁৰত কেৱল এজন শিল্পীৰ পৰিশ্ৰমেই নহয়, এটা পৰিয়ালৰ আশা-আকাংক্ষা আৰু জীৱন সংগ্ৰামো জড়িত হৈ থাকে। পিতাকে চাকি সাজে, মাকে সেইবোৰ ৰ’দত শুকুৱায় আৰু পৰিয়ালৰ সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়েও গণি গণি চাকিবোৰ সজাই থয়। তেওঁলোকৰ বাবে দীপাৱলী কেৱল এটা উৎসৱ নহয়, ই বছৰটোৰ ভিতৰত উপাৰ্জনৰ এক বিশেষ সুযোগ।
এটা চাকিৰ দাম হয়তো দহ টকা বা তাতোকৈ কম-বেছি হ’ব পাৰে। কিন্তু সেই সামান্য উপাৰ্জনেই তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ খাদ্য, সন্তানৰ পঢ়া-শুনা আৰু দৈনন্দিন প্ৰয়োজন পূৰণৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰে। বিদেশত নিৰ্মিত সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিলে সেই সামগ্ৰীৰ উৎপাদনস্থলীৰ অৰ্থনীতিলৈ ধন প্ৰবাহিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। ইয়াৰ বিপৰীতে স্থানীয়ভাৱে নিৰ্মিত সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিলে স্থানীয় উদ্যোগী আৰু শিল্পীসকল উপকৃত হয়। ইয়াৰ ফলত এজন শিল্পীয়ে আৰ্থিকভাৱে উপকৃত হোৱাৰ লগতে তেওঁৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তিটোও জীয়াই থকাৰ সুযোগ পায়।
আমি যেতিয়া এশটা মাটিৰ চাকি কিনো, তেতিয়া আমি কেৱল চাকি ক্ৰয় নকৰোঁ; বৰং এজন শিল্পীৰ পৰিশ্ৰমক সন্মান জনাওঁ আৰু এটা পৰিয়ালৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাবলৈ সহায় কৰোঁ। ৰাসায়নিক ৰং বা প্লাষ্টিকৰ প্ৰলেপ নথকা সাধাৰণ মাটিৰ চাকি সহজে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ সৈতে মিলি যাব পাৰে। সেয়েহে এনে চাকিৰ ব্যৱহাৰ পৰিৱেশৰ বাবে তুলনামূলকভাৱে অধিক অনুকূল। ইয়াৰ বিপৰীতে প্লাষ্টিকৰ চাকিৰ আৱৰ্জনা বহুদিনলৈ পৰিৱেশত থাকিব পাৰে। সেয়ে স্থানীয়ভাৱে নিৰ্মিত মাটিৰ চাকি ব্যৱহাৰ কৰাটো পৰিৱেশৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে থলুৱা শিল্প-সংস্কৃতি সংৰক্ষণৰো এক উত্তম উপায়।
ফটকাৰ শব্দ কেৱল কাণত পৰা একোটা শব্দ নহয়; ই বহুজনৰ বাবে শাৰীৰিক আৰু মানসিক যন্ত্ৰণাৰ কাৰণ। আমি যি শব্দক ক্ষণিকৰ আনন্দ বুলি ভাবোঁ, সেই একেটা শব্দই আন কাৰোবাৰ বাবে আতংক, অস্বস্তি আৰু বিপদ কঢ়িয়াই আনিব পাৰে।
প্ৰথমতে, ৰোগী আৰু বৃদ্ধ লোকসকল। আমাৰ ঘৰত থকা হৃদৰোগী পিতৃজন, উচ্চ ৰক্তচাপত ভোগা মাতৃগৰাকী অথবা চিকিৎসালয়ৰ বিচনাত শুই থকা ৰোগীজনৰ বাবে হঠাৎ হোৱা প্ৰচণ্ড শব্দ অত্যন্ত অস্বস্তিকৰ হ’ব পাৰে। উচ্চ শব্দত তেওঁলোকৰ মানসিক চাপ বৃদ্ধি পাব পাৰে, হৃদস্পন্দন বাঢ়িব পাৰে আৰু শাৰীৰিক অস্বস্তিৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। বিশেষকৈ যিসকল লোক ইতিমধ্যে অসুস্থ, তেওঁলোকৰ বাবে শান্ত পৰিৱেশ আৰু নিৰৱিচ্ছিন্ন জিৰণি অতি প্ৰয়োজনীয়। গতিকে নিজৰ আনন্দৰ বাবে তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্য আৰু মানসিক শান্তিৰ কথা আমি কেতিয়াও পাহৰি যোৱা উচিত নহয়।
দ্বিতীয়তে, কেঁচুৱা আৰু শিশুসকল। কোলাত থকা কেঁচুৱাটোৱে হঠাৎ ফটকাৰ শব্দ শুনি উচপ খাই কান্দি উঠে। সৰু শিশুসকলৰ মনত এনে শব্দই ভয় আৰু নিৰাপত্তাহীনতাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। কিছুমান অটিজম থকা অথবা শব্দৰ প্ৰতি অত্যধিক সংবেদনশীল শিশুৰ বাবে ফটকাৰ প্ৰচণ্ড শব্দ অসহনীয় হৈ পৰিব পাৰে। এনে শব্দই তেওঁলোকৰ মাজত ভয়, অস্থিৰতা আৰু মানসিক অস্বস্তিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। আনহাতে, পৰীক্ষাৰ বাবে পঢ়ি থকা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনোযোগ ভাঙি যায়। তেওঁলোকৰ অধ্যয়নৰ পৰিৱেশ বিনষ্ট হয়। সেয়েহে শিশুৰ আনন্দৰ কথা চিন্তা কৰাৰ লগতে তেওঁলোকৰ মানসিক শান্তিৰ প্ৰতিও আমি সমানেই সচেতন হোৱা উচিত।
তৃতীয়তে, গৰ্ভৱতী মাতৃসকল। গৰ্ভাৱস্থাত মাতৃৰ স্বাস্থ্য আৰু মানসিক শান্তিৰ বিশেষ গুৰুত্ব আছে। অত্যধিক শব্দ আৰু মানসিক চাপৰ পৰা গৰ্ভৱতী মহিলাসকলক অত্যধিক শব্দৰ সংস্পৰ্শৰ পৰা আঁতৰাই ৰখাটো প্ৰয়োজনীয়। দীৰ্ঘসময় ধৰি তীব্ৰ শব্দৰ সংস্পৰ্শত থাকিলে স্বাস্থ্যৰ ওপৰত বেয়া প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। সেয়ে গৰ্ভৱতী মাতৃৰ লগতে গৰ্ভস্থ শিশুটিৰ সুৰক্ষাৰ কথাও আমি মনত ৰখা উচিত।
চতুৰ্থতে, আমাৰ নিৰীহ জীৱ-জন্তু আৰু চৰাই-চিৰিকতিবোৰ। ফটকাৰ শব্দত আটাইতকৈ বেছি আতংকিত হোৱা জীৱসমূহৰ ভিতৰত চৰাই-চিৰিকতিও অন্যতম। সন্ধিয়া বাহলৈ উভতি অহা চৰাইবোৰ হঠাৎ হোৱা প্ৰচণ্ড শব্দত ভয় খাই দিশহাৰা হৈ পৰিব পাৰে। কিছুমান চৰাই বাহ এৰি উৰি যায় ।কুকুৰ-মেকুৰীয়ে ভয়ত কঁপি কঁপি বিচনাৰ তলত বা ঘৰৰ কোনো নিৰাপদ ঠাইত আশ্ৰয় লয়। গৰু-ছাগলীকে ধৰি পোহনীয়া জীৱ-জন্তুও উচ্চ শব্দত আতংকিত হয়। বনৰীয়া জীৱ-জন্তুৰ ক্ষেত্ৰতো এনে শব্দই স্বাভাৱিক চলাচল আৰু আচৰণত ব্যাঘাত জন্মাব পাৰে। বিশেষকৈ বনাঞ্চলৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলত আতচবাজীৰ শব্দই বন্যপ্ৰাণীৰ মাজত আতংকৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। সিহঁতে নিজৰ যন্ত্ৰণাৰ কথা ভাষাৰে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে, কিন্তু সিহঁতৰ কষ্ট অনুভৱ কৰাটো আমাৰ নৈতিক দায়িত্ব।
পঞ্চমতে, শাৰীৰিক দুৰ্ঘটনা আৰু অগ্নিকাণ্ডৰ আশংকা। প্ৰতি বছৰে দীপাৱলীৰ সময়ত অসাৱধানতাৰে ফটকা ফুটোৱাৰ ফলত বহু লোক, বিশেষকৈ শিশুসকল, আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়। কাৰোবাৰ হাতৰ আঙুলি জ্বলি যায়, কাৰোবাৰ চকুৰ ক্ষতি হয় আৰু কেতিয়াবা গুৰুতৰভাৱে অগ্নিদগ্ধ হোৱাৰ ঘটনাও ঘটে। আতচবাজীৰ স্ফুলিংগই ঘৰৰ পৰ্দা, কাপোৰ, খেৰ বা অন্যান্য দাহ্য সামগ্ৰীত জুই লগাব পাৰে। এটা মুহূৰ্তৰ অসাৱধানতাই এখন ঘৰলৈ বিপদ মাতি আনিব পাৰে। উৎসৱৰ আনন্দ যাতে কাৰো জীৱনৰ বাবে বিপদৰ কাৰণ হৈ নপৰে, তাৰ প্ৰতি আমি সজাগ হোৱা উচিত।
ষষ্ঠতে, আমাৰ পৰিৱেশৰ ক্ষতি। আতচবাজী প্ৰস্তুত কৰোঁতে আৰু ফুটাওঁতে বিভিন্ন ৰাসায়নিক পদাৰ্থ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত বায়ুমণ্ডলত ধোঁৱা, ধূলিকণা আৰু বিভিন্ন ক্ষতিকাৰক গেছ বিয়পি পৰে। দীপাৱলীৰ পিছদিনা বহু ঠাইত বায়ুৰ গুণগত মান হ্ৰাস পায়। ফলত কিছুমান লোকৰ চকু জ্বলা, কাহ, উশাহ-নিশাহৰ অসুবিধা আদি সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। বিশেষকৈ হাঁপানী আৰু শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত সমস্যাত ভোগা লোকসকল অধিক অসুবিধাৰ সন্মুখীন হয়। ইয়াৰ উপৰি ফটকাৰ অৱশিষ্ট আৰু প্লাষ্টিকৰ আৱৰ্জনাই পথ-ঘাট, নলা-নৰ্দমা আৰু চৌপাশৰ পৰিৱেশ লেতেৰা কৰে। সঠিকভাৱে নিষ্কাশন নকৰিলে কিছুমান ৰাসায়নিক অৱশিষ্টই মাটি আৰু পানীৰো ক্ষতি কৰিব পাৰে।
এতিয়া আমি এবাৰ ভাবি চোৱা উচিত – ইমানবোৰ মানুহ, জীৱ-জন্তু আৰু প্ৰকৃতিৰ কষ্টৰ বিনিময়ত আমি আচলতে কি পাওঁ? মাত্ৰ কেইছেকেণ্ডমানৰ শব্দ আৰু ক্ষণিকৰ উত্তেজনা। এই সামান্য আনন্দৰ বাবে আনৰ স্বাস্থ্য, জীৱন আৰু পৰিৱেশক বিপদত পেলোৱাটো কিমানদূৰ যুক্তিসংগত?
আহক, আমি সকলোৱে পোহৰেৰে দীপাৱলী পাতোঁ । সময়ৰ আহ্বান হৈছে নিজকে সলনি কৰাৰ। উৎসৱৰ আনন্দ উপভোগ কৰাৰ অধিকাৰ আমাৰ সকলোৰে আছে, কিন্তু সেই আনন্দৰ বাবে আনৰ অধিকাৰ আৰু শান্তি বিঘ্নিত কৰাৰ অধিকাৰ কাৰো নাই। সেয়ে পোহৰৰ উৎসৱক প্ৰকৃতাৰ্থত পোহৰৰ উৎসৱ হিচাপে উদযাপন কৰিবলৈ আমি সকলোৱে কিছু ইতিবাচক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব লাগিব।
প্ৰথমতে, এইবাৰৰ দীপাৱলীত শব্দ সৃষ্টি কৰা ফটকা আৰু আতচবাজীৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰোঁ। ফটকা ক্ৰয়ৰ নামত ব্যয় কৰিবলগীয়া ধনখিনি নিজৰ অঞ্চলৰ মৃৎশিল্পীৰ পৰা মাটিৰ চাকি কিনিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰোঁ। এশটা মাটিৰ চাকিৰে ঘৰ, চোতাল আৰু পদূলি পোহৰাই তুলি থলুৱা শিল্পীৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাই তোলোঁ। ইয়াৰ ফলত আমাৰ উৎসৱো সুন্দৰ হ’ব আৰু স্থানীয় শিল্পীৰ জীৱিকাৰ প্ৰতিও সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা হ’ব।
দ্বিতীয়তে, আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীক সৰুৰে পৰাই উৎসৱৰ প্ৰকৃত অৰ্থ বুজাই দিব লাগিব। আনন্দ মানে কেৱল নিজৰ সুখ নহয়; আনক কষ্ট নিদিয়াকৈ সকলোৱে মিলি সুখ উপভোগ কৰাটোহে প্ৰকৃত আনন্দ। শিশুসকলক মাটিৰ চাকি কেনেকৈ প্ৰস্তুত কৰা হয়, মৃৎশিল্পীসকলে কিমান কষ্টৰে সেইবোৰ তৈয়াৰ কৰে, সেই বিষয়ে দেখুৱাব লাগে। তেওঁলোকক নিজৰ হাতেৰে চাকি সজোৱা আৰু নিৰাপদভাৱে চাকি জ্বলোৱাৰ আনন্দ অনুভৱ কৰিবলৈ দিব লাগে। এনে শিক্ষাই শিশুৰ মনত থলুৱা সংস্কৃতি, পৰিৱেশ সচেতনতা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ বীজ ৰোপণ কৰিব।
তৃতীয়তে, কেৱল নিজৰ ঘৰখনতে সীমাবদ্ধ নাথাকি চুবুৰীয়া আৰু সমাজৰ লোকসকলকো এই সচেতনতা বিয়পাই দিব লাগে। আমাৰ কাষতে হয়তো কোনো ৰোগী আছে, কোনো বৃদ্ধ লোক আছে, কোনো কেঁচুৱা আছে অথবা শব্দৰ প্ৰতি সংবেদনশীল কোনো ব্যক্তি আছে। তেওঁলোকৰ অসুবিধাৰ কথা ভাবি আমি উচ্চ শব্দ সৃষ্টি কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে। চুবুৰীৰ সকলো পৰিয়ালে মিলি যদি শব্দমুক্ত দীপাৱলী উদযাপনৰ সিদ্ধান্ত লওঁ, তেন্তে উৎসৱৰ নিশাটো সকলোৰে বাবে অধিক আনন্দদায়ক আৰু শান্তিময় হৈ উঠিব।
চতুৰ্থতে, বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় আৰু বিভিন্ন সামাজিক অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে পৰিৱেশ-অনুকূল দীপাৱলীৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰিব লাগে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মাজত চিত্ৰাংকন, ৰচনা প্ৰতিযোগিতা, আলোচনা-চক্ৰ আৰু মাটিৰ চাকি সজোৱা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিব পাৰি। ইয়াৰ ফলত নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ মনোভাৱ গঢ় লৈ উঠিব। চৰকাৰ আৰু প্ৰশাসনৰ নিৰ্দেশনাসমূহো সকলোৱে মানি চলা উচিত। বিশেষকৈ আতচবাজী ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ নিৰ্দেশনা আৰু স্থানীয় প্ৰশাসনে নিৰ্ধাৰণ কৰা সময়সীমা তথা নিয়মসমূহৰ প্ৰতি সন্মান জনোৱা আমাৰ দায়িত্ব।
ইয়াৰ লগতে আমি নিজৰ ঘৰৰ সজ্জাৰ ক্ষেত্ৰতো পৰিৱেশৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ হ’ব পাৰোঁ। অপ্ৰয়োজনীয় প্লাষ্টিকৰ সজ্জা আৰু এবাৰ ব্যৱহাৰ কৰি পেলাই দিয়া সামগ্ৰীৰ সলনি পুনৰ ব্যৱহাৰযোগ্য সামগ্ৰী, ফুল, কলপাত আৰু থলুৱা সামগ্ৰীৰে ঘৰ সজাব পাৰোঁ। বৈদ্যুতিক লাইট ব্যৱহাৰ কৰিলেও শক্তি-সঞ্চয়ী লাইট বাছনি কৰিব পাৰোঁ। উৎসৱৰ আনন্দৰ লগতে পৰিৱেশৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰাটোও আমাৰ কৰ্তব্য।
শেষত এটাই কথা ক’ব বিচাৰোঁ – দীপাৱলী কেৱল পোহৰৰ উৎসৱ নহয়, ই অন্ধকাৰৰ পৰা পোহৰলৈ, নিৰাশাৰ পৰা আশালৈ আৰু অজ্ঞানতাৰ পৰা জ্ঞানলৈ যোৱাৰ এক প্ৰতীকী যাত্ৰা। পোহৰে মানুহৰ মনত আশাৰ সঞ্চাৰ কৰে, নতুন সম্ভাৱনাৰ বাট দেখুৱায় আৰু জীৱনলৈ ইতিবাচকতা কঢ়িয়াই আনে। আনহাতে, উচ্চ শব্দই বহুজনৰ বাবে ভয়, অস্বস্তি আৰু যন্ত্ৰণাৰ সৃষ্টি কৰে। গতিকে এই পৱিত্ৰ উৎসৱৰ আনন্দ উপভোগ কৰোঁতে আনৰ সুখ-শান্তিৰ কথাও আমি সমানে চিন্তা কৰা উচিত।
আহক, এইবাৰ আমি শব্দ নহয়, পোহৰেৰে উদযাপন কৰোঁ দীপাৱলী। আমাৰ থলুৱা মৃৎশিল্পীৰ পৰিশ্ৰম আৰু সৃষ্টিশীলতাৰে নিৰ্মিত মাটিৰ চাকিৰ কোমল পোহৰেৰে ঘৰ, চোতাল, পদূলি আৰু নিজৰ মন পোহৰাই তোলোঁ। এনে এক দীপাৱলী উদযাপন কৰোঁ, য’ত কোনো ৰোগীয়ে উচ্চ শব্দৰ বাবে কষ্ট নাপায়, কোনো চৰাইয়ে ভয়ত বাহ এৰি উৰি যাবলগীয়া নহয়, কোনো কেঁচুৱাই আতংকিত হৈ কান্দি উঠিবলগীয়া নহয় আৰু কোনো জীৱ-জন্তুৱে নিৰাপত্তাহীনতাত ভুগিবলগীয়া নহয়।
যি পোহৰে কেৱল আনন্দ, শান্তি আৰু সম্প্ৰীতিৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনে, সেই পোহৰেই হওক আমাৰ দীপাৱলীৰ প্ৰকৃত পৰিচয়। এনে দীপাৱলীহে হ’ব পৰিৱেশ-অনুকূল, মানৱীয় আৰু আমাৰ থলুৱা সংস্কৃতিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল। আমি যদি নিজৰ সৰু সৰু অভ্যাসবোৰ সলনি কৰিব পাৰোঁ, তেন্তে সমাজতো এক ডাঙৰ ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন সম্ভৱ।
সেয়ে এইবাৰৰ দীপাৱলীত আমি সকলোৱে একেলগে প্ৰতিজ্ঞা কৰোঁ – আনক কষ্ট দি নহয়, আনৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাই উৎসৱ উদযাপন কৰিম। শব্দ প্ৰদূষণৰ পৰিৱৰ্তে পোহৰৰ সৌন্দৰ্যৰে পৃথিৱীখন উজলাই তুলিম। শব্দ নহয়, পোহৰেৰে দীপাৱলী উদযাপন কৰোঁ – এয়াই হওক এইবাৰৰ আমাৰ সকলোৰে সংকল্প।