প্ৰকৃতি প্ৰেমী জুবিন গাৰ্গ:গীত, চিন্তা আৰু পৰিৱেশ সজাগতা
ৰাজলক্ষ্মী বৰঠাকুৰ
আৰম্ভণি
অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ এক ব্যতিক্ৰমী আৰু প্ৰভাৱশালী নাম হ’ল জুবিন গাৰ্গ। কেৱল কণ্ঠৰ যাদুৰে লাখ লাখ শ্ৰোতাৰ হৃদয় জয় কৰাই নহয়, এগৰাকী সচেতন নাগৰিক হিচাপেও সমাজৰ বিভিন্ন দিশত তেওঁৰ ভূমিকা দেখিবলৈ পোৱা যায়। সংগীত, অভিনয়, সুৰসৃষ্টি আৰু অন্যান্য সৃষ্টিশীল কৰ্মৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতিক এক সুকীয়া পৰিচয় প্ৰদান কৰিছে। কিন্তু জুবিন গাৰ্গৰ ব্যক্তিত্বৰ এনে এটা সংবেদনশীল দিশ আছে, যিটোৱে তেওঁৰ শিল্পীসত্তাক আৰু অধিক মানৱীয় আৰু অৰ্থপূৰ্ণ কৰি তোলে—সেয়া হ’ল প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি তেওঁৰ গভীৰ প্ৰেম আৰু মমতা।
অসমৰ সেউজীয়া প্ৰকৃতি, নদ-নদী, পাহাৰ-পৰ্বত, বৰষুণ, মুকলি আকাশ, গছ-গছনি আৰু জীৱ-জন্তুৰ সৈতে জুবিন গাৰ্গৰ এক আন্তৰিক সম্পৰ্ক অনুভৱ কৰিব পাৰি। তেওঁৰ সৃষ্টিশীল মনটো যেন প্ৰকৃতিৰ বিশালতা, সৌন্দৰ্য আৰু বৈচিত্ৰ্যৰ সৈতে একাত্ম হৈ আছে। তেওঁৰ গীতৰ কথা আৰু সুৰত বহু সময়ত প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন ৰূপ, অসমৰ মাটি আৰু মানুহৰ জীৱনৰ প্ৰতিচ্ছবি অনুভৱ কৰা যায়। প্ৰকৃতি তেওঁৰ বাবে কেৱল সৌন্দৰ্য উপভোগৰ বিষয় নহয়; ই জীৱন, অনুভূতি, স্মৃতি, স্বাধীনতা আৰু অস্তিত্বৰ সৈতে জড়িত এক গভীৰ অনুভৱ।
আনহাতে, প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰাৰ লগতে ইয়াক সংৰক্ষণ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতিও তেওঁৰ চিন্তা প্ৰকাশ পাইছিল। বনাঞ্চল ধ্বংস, গছ-গছনি কটা, প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য নষ্ট হোৱা আৰু পৰিৱেশ সংকটৰ দৰে বিষয়ত তেওঁৰ সজাগ মনোভাৱৰ প্ৰতিফলন দেখা যায়। এগৰাকী জনপ্ৰিয় শিল্পী হিচাপে তেওঁৰ কণ্ঠত পৰিৱেশৰ কথা উচ্চাৰিত হোৱাটোৱে সমাজৰ বৃহৎ অংশৰ মাজত সজাগতা সৃষ্টি কৰাৰ সম্ভাৱনা বহন কৰে। বিশেষকৈ যুৱ প্ৰজন্মৰ ওপৰত তেওঁৰ ব্যাপক প্ৰভাৱৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰকৃতি-চেতনা এক ইতিবাচক সামাজিক বাৰ্তালৈ পৰিণত হ’ব পাৰে।
আজিৰ সময়ত যেতিয়া জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, বনাঞ্চল হ্ৰাস, নদী প্ৰদূষণ আৰু জীৱ-বৈচিত্ৰ্যৰ সংকটে প্ৰকৃতি আৰু মানৱ সমাজৰ ভৱিষ্যতক প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন কৰাইছে, তেনে সময়ত প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা মমতা আৰু পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ চিন্তা বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ। জুবিন গাৰ্গৰ গীত, চিন্তা আৰু সামাজিক কৰ্মৰাজিত প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা এই গভীৰ টান আৰু পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ আকুলতা বিভিন্ন ৰূপত প্ৰতিফলিত হয়।
গীতত প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য
জুবিন গাৰ্গৰ গীত আৰু সৃষ্টিত অসমৰ অপৰূপ প্ৰকৃতি, সেউজীয়া আৰু মাটিৰ সৈতে থকা গভীৰ আত্মিক সম্পৰ্কৰ জীৱন্ত প্ৰতিফলন অনুভৱ কৰিব পাৰি। তেওঁৰ সৃষ্টিত অসমৰ নদ-নদী, বৰষুণ, বতাহ, সেউজীয়া পথাৰ, নীলাভ আকাশ, পাহাৰ-পৰ্বত আৰু গাঁৱলীয়া জীৱনৰ মনোমোহা ছবি বিভিন্ন ৰূপত প্ৰতিফলিত হোৱা দেখা যায়। তেওঁৰ গীতৰ সুৰ আৰু কথাৰ মাজেৰে যেন অসমৰ প্ৰকৃতিৰ এক জীৱন্ত ছবি আমাৰ মনত ভাহি উঠে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বিশাল বুকু, লুইতৰ কলকলনি, বতাহৰ স্নিগ্ধতা আৰু আকাশৰ অসীম বিস্তৃতিয়ে তেওঁৰ সৃষ্টিত এক বিশেষ আবেগ আৰু নান্দনিকতা সৃষ্টি কৰে।
জুবিনৰ সংগীতত প্ৰকৃতি কেৱল সৌন্দৰ্য উপভোগৰ এক বিষয় নহয়; ই মানৱ জীৱনৰ অনুভৱ, আশা, স্বাধীনতা, প্ৰেম আৰু স্মৃতিৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত। নদীৰ সোঁতত যেন জীৱনৰ গতি, বৰষুণৰ টোপালত যেন আবেগৰ স্পন্দন আৰু মুকলি আকাশত যেন স্বাধীনতাৰ আকাংক্ষা অনুভৱ কৰিব পাৰি। প্ৰকৃতিৰ এই উপাদানসমূহৰ জৰিয়তে তেওঁ মানুহৰ অন্তৰৰ বিভিন্ন অনুভূতিক সহজ আৰু হৃদয়স্পৰ্শী ৰূপত প্ৰকাশ কৰে।
তেওঁৰ গীত শুনিলে বহু সময়ত এনে অনুভৱ হয় যেন প্ৰকৃতি নিজেই এক নীৰৱ ভাষাৰে মানুহৰ সৈতে কথা পাতিছে। সেউজীয়া পথাৰৰ দৃশ্য, নদীৰ সোঁত, বতাহৰ মৃদু পৰশ অথবা বৰষুণৰ শব্দ—এই সকলোবোৰে তেওঁৰ সংগীতত এক জীৱন্ত অনুভূতি লাভ কৰে। ফলত শ্ৰোতাই কেৱল গীত শুনাই নহয়, নিজৰ চৌপাশৰ প্ৰকৃতিক নতুন দৃষ্টিৰে চাবলৈ আৰু অনুভৱ কৰিবলৈও অনুপ্ৰাণিত হয়।
এইদৰে জুবিন গাৰ্গৰ গীতত প্ৰকৃতি সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতীক হোৱাৰ লগতে মানুহৰ জীৱন আৰু মনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হিচাপে প্ৰকাশিত হৈছে। প্ৰকৃতিৰ ৰূপ-ৰসক মানুহৰ অনুভূতিৰ সৈতে সংযোগ কৰি তেওঁৰ সংগীতে অসমীয়া জীৱন আৰু প্ৰকৃতিৰ মাজত থকা গভীৰ আত্মীয়তাক অধিক স্পষ্ট কৰি তুলিছে। এই কাৰণেই তেওঁৰ গীতত প্ৰতিফলিত প্ৰকৃতি কেৱল চকুৰে দেখা দৃশ্য নহয়, ই হৃদয়েৰে অনুভৱ কৰিব পৰা এক জীৱন্ত সুৰ।
পৰিৱেশ সজাগতা আৰু চিন্তা
জুবিন গাৰ্গৰ প্ৰকৃতি-প্ৰেম কেৱল গীত বা কথাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাছিল; তেওঁৰ জীৱনধাৰা আৰু চিন্তাধাৰাতো প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা গভীৰ মমতাৰ প্ৰতিফলন দেখা যায়। গামোচা বা ফুলৰ থোপাৰ সলনি কাৰোবাৰ পৰা এজোপা গছ উপহাৰ হিচাপে পাবলৈ তেওঁ অধিক ভাল পাইছিল বুলি উল্লেখ কৰা হয়। এই কথাই প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি তেওঁৰ আন্তৰিক ভালপোৱা আৰু গছ-গছনিৰ প্ৰতি থকা বিশেষ মূল্যবোধৰ এক সুন্দৰ ছবি দাঙি ধৰে। তেওঁৰ দৃষ্টিত এজোপা গছ কেৱল এটা উপহাৰ নহয়; ই জীৱন, সেউজীয়া আৰু ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি আশাৰ প্ৰতীক।
গোলকীয় উষ্ণতা, বনাঞ্চল ধ্বংস আৰু নিৰ্বনানীকৰণৰ ফলত পৰিৱেশৰ ওপৰত পৰা নেতিবাচক প্ৰভাৱৰ প্ৰতিও তেওঁৰ চিন্তা প্ৰকাশ পাইছিল। গছ-গছনি সংৰক্ষণ, সেউজীয়া পৰিৱেশ ৰক্ষা আৰু প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল হোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বিষয়ে তেওঁ বিভিন্ন সময়ত জনসাধাৰণক সজাগ কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। এগৰাকী জনপ্ৰিয় শিল্পীৰ এনে পৰিৱেশ-সচেতন বাৰ্তাই সমাজৰ বৃহৎ অংশৰ মাজত সহজে প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। বিশেষকৈ যুৱ প্ৰজন্মৰ মাজত তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা এই দায়বদ্ধতাৰ ভাবনাই বহুজনক নিজৰ চৌপাশৰ পৰিৱেশৰ বিষয়ে নতুনকৈ চিন্তা কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিব পাৰে।
প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি ভালপোৱা আৰু প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ—এই দুয়োটা বিষয়ৰ মাজত এক গভীৰ সম্পৰ্ক আছে। কেৱল সেউজীয়া পাহাৰ, নদী, বনাঞ্চল বা মুকলি আকাশৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিলেই প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি আমাৰ দায়িত্ব সম্পূৰ্ণ নহয়। গছ কটা ৰোধ কৰা, অধিক গছপুলি ৰোপণ কৰা, নদী-পুখুৰী পৰিষ্কাৰ ৰখা, প্ৰদূষণ হ্ৰাস কৰা আৰু জীৱ-বৈচিত্ৰ্য সংৰক্ষণৰ প্ৰতি সচেতন হোৱাও সমানেই প্ৰয়োজনীয়। এই দৃষ্টিভংগীৰ পৰাই জুবিন গাৰ্গৰ প্ৰকৃতি-চেতনাক কেৱল ব্যক্তিগত অনুভূতি হিচাপে নহয়, এক সামাজিক মূল্যবোধ হিচাপেও বিবেচনা কৰিব পাৰি।
আজিৰ সময়ত বনাঞ্চল হ্ৰাস, জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, বায়ু-পানী প্ৰদূষণ আৰু জীৱ-বৈচিত্ৰ্যৰ সংকটে সমগ্ৰ বিশ্বক চিন্তিত কৰি তুলিছে। এনে এক সংকটপূৰ্ণ সময়ত প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা মমতা আৰু ইয়াক সংৰক্ষণ কৰাৰ চিন্তা বিশেষভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। জুবিন গাৰ্গৰ প্ৰকৃতি-প্ৰেমে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে প্ৰকৃতি আমাৰ জীৱনৰ পৰা পৃথক কোনো বস্তু নহয়; প্ৰকৃতিৰ সুস্থতাৰ সৈতেই মানুহৰ ভৱিষ্যৎ জড়িত।
কৰ্ম আৰু সামাজিক সজাগতা
জুবিন গাৰ্গৰ প্ৰকৃতি-প্ৰেম কেৱল ব্যক্তিগত অনুভূতি বা গীতৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাছিল; সমাজ আৰু পৰিৱেশৰ স্বাৰ্থত তেওঁ বিভিন্ন সময়ত নিজৰ মতামত প্ৰকাশ কৰিছিল। গুৱাহাটীৰ দীঘলীপুখুৰীৰ গছ কটাৰ বিৰোধিতাৰে তেওঁ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰি প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ প্ৰতি নিজৰ দায়বদ্ধতাৰ পৰিচয় দিছিল। গছ-গছনি কেৱল নগৰৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰা উপাদান নহয়; বৰং ই পৰিৱেশৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা, বায়ু বিশুদ্ধকৰণ আৰু মানুহৰ সুস্থ জীৱনৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। সেয়েহে উন্নয়নৰ নামত গছ-গছনি ধ্বংস কৰাৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰকৃতিৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখি আগবাঢ়ি যোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা তেওঁৰ প্ৰতিবাদী মনোভাৱৰ মাজেৰে উপলব্ধি কৰিব পাৰি।
পৰিৱেশ সংকটৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ সৰৱ ভূমিকা মানুহৰ মাজত এক সামাজিক সজাগতা সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষেত্ৰতো তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। এগৰাকী জনপ্ৰিয় শিল্পীৰ কণ্ঠত পৰিৱেশৰ কথা উচ্চাৰিত হ’লে সেই বাৰ্তা সমাজৰ বৃহৎ অংশলৈ সহজে বিয়পি পৰে। বিশেষকৈ যুৱ প্ৰজন্মৰ ওপৰত তেওঁৰ গভীৰ প্ৰভাৱ থকাৰ বাবে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ দৰে বিষয়ত তেওঁৰ মতামতে বহু লোকক নিজৰ চৌপাশৰ পৰিৱেশৰ বিষয়ে নতুনকৈ ভাবিবলৈ উৎসাহিত কৰিব পাৰে।
তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ ‘কাঞ্চনজঙ্ঘা’ (২০১৯)-তো প্ৰকৃতি আৰু পৰিৱেশৰ প্ৰসংগ গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে উত্থাপিত হোৱা দেখা যায়। চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনী আৰু দৃশ্যপটৰ মাজেৰে অসমৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, পাহাৰ-পৰ্বত আৰু মানুহৰ জীৱনৰ সৈতে প্ৰকৃতিৰ সম্পৰ্ক প্ৰকাশ পোৱাৰ লগতে উন্নয়নৰ নামত প্ৰকৃতিৰ ওপৰত পৰা চাপৰ বিষয়টোও চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য কৰে। এইদৰে সংগীতৰ বাহিৰেও চলচ্চিত্ৰৰ দৰে শক্তিশালী মাধ্যমৰ জৰিয়তে সমাজ আৰু পৰিৱেশ সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন প্ৰশ্নক জনসাধাৰণৰ সন্মুখলৈ অনাৰ প্ৰয়াস দেখা যায়।
সেয়েহে জুবিন গাৰ্গৰ সামাজিক সজাগতা কেৱল কোনো এটা ঘটনা বা প্ৰতিবাদতে সীমাবদ্ধ বুলি ক’ব নোৱাৰি। প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি তেওঁৰ মমতা, পৰিৱেশ সংকটৰ প্ৰতি সজাগতা আৰু জনসাধাৰণৰ মাজত এই বিষয়ে চিন্তা সৃষ্টি কৰাৰ প্ৰয়াসে তেওঁৰ শিল্পীসত্তাক এক সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ ৰূপ দিছিল। তেওঁৰ বাবে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ কেৱল পৰিৱেশৰ কথা নহয়; ই আছিল মানুহ, সমাজ আৰু ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ সুৰক্ষাৰ সৈতে জড়িত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব।
সামৰণি
ক’ব পাৰি যে, জুবিন গাৰ্গ কেৱল আধুনিক অসমীয়া সংগীত জগতৰ এজন জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰভাৱশালী শিল্পীয়েই নহয়, বৰঞ্চ প্ৰকৃতি আৰু পৰিৱেশৰ প্ৰতিও গভীৰভাৱে সংবেদনশীল এগৰাকী সৃষ্টিশীল ব্যক্তিত্ব। তেওঁৰ গীত আৰু সৃষ্টিৰ মাজত অসমৰ মাটি, নদ-নদী, পাহাৰ-পৰ্বত, বৰষুণ, বতাহ আৰু সেউজীয়া প্ৰকৃতিৰ যি জীৱন্ত প্ৰতিচ্ছবি অনুভৱ কৰিব পাৰি, সেয়াই প্ৰকৃতিৰ সৈতে তেওঁৰ গভীৰ আত্মিক সম্পৰ্কৰ পৰিচয় বহন কৰে। তেওঁৰ সংগীতত লুইতৰ সোঁত, পাহাৰৰ নীৰৱতা, বৰষুণৰ স্নিগ্ধতা আৰু সেউজীয়াৰ সৌন্দৰ্য যেন মানুহৰ অনুভূতিৰ সৈতে একাত্ম হৈ পৰে।
জুবিন গাৰ্গৰ প্ৰকৃতি-প্ৰেম কেৱল প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাছিল। গছ-গছনি, সেউজীয়া পৰিৱেশ আৰু প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য ৰক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতিও তেওঁৰ চিন্তাত সজাগতা প্ৰকাশ পাইছিল। গছ কটাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰা, প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষাৰ বাবে জনসাধাৰণৰ মাজত সচেতনতা সৃষ্টি কৰা আৰু গছপুলিক মূল্যৱান উপহাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ দৰে মনোভাৱৰ মাজেৰে তেওঁৰ প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা মমতা আৰু মূল্যবোধৰ এক সুন্দৰ প্ৰকাশ ঘটিছিল। এইবোৰৰ মাজত কেৱল বৰ্তমানৰ বাবে নহয়, ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবেও এখন সেউজীয়া আৰু সুস্থ পৃথিৱী সংৰক্ষণ কৰাৰ এক গভীৰ চিন্তা নিহিত হৈ আছে।
এগৰাকী শিল্পীৰ প্ৰভাৱ কেৱল গীত, অভিনয় বা সৃষ্টিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাথাকে। তেওঁৰ চিন্তা, মূল্যবোধ আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাও সমাজৰ বহু মানুহৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস হৈ উঠিব পাৰে। বিশেষকৈ জুবিন গাৰ্গৰ দৰে জনপ্ৰিয় শিল্পীৰ পৰিৱেশ-সচেতন বাৰ্তাই যুৱ প্ৰজন্মক নিজৰ চৌপাশৰ প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি অধিক দায়িত্বশীল হ’বলৈ উৎসাহিত কৰিব পাৰে। এজোপা গছ ৰোপণ কৰা, গছ-গছনি সংৰক্ষণ কৰা, নদী-পুখুৰী পৰিষ্কাৰ ৰখা, প্ৰদূষণ কমোৱা আৰু প্ৰকৃতিৰ ক্ষতি নকৰাকৈ জীৱনযাপন কৰাৰ দৰে সৰু সৰু পদক্ষেপেই বৃহৎ পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ ভেটি গঢ়িব পাৰে।
আজিৰ পৃথিৱী জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, বনাঞ্চল ধ্বংস, নদী আৰু জলাশয়ৰ অৱক্ষয়, বায়ু প্ৰদূষণ আৰু জীৱ-বৈচিত্ৰ্য হ্ৰাসৰ দৰে বহু গুৰুতৰ সংকটৰ সন্মুখীন হৈছে। এনে সময়ত জুবিন গাৰ্গৰ প্ৰকৃতি-চেতনা আমাৰ বাবে বিশেষভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ।তেওঁৰ শিল্পীসত্তাৰ পৰা আমি উপলব্ধি কৰিব পাৰোঁ যে প্ৰকৃতি আমাৰ জীৱনৰ পৰা পৃথক কোনো বস্তু নহয়; প্ৰকৃতিৰ সুস্থতাৰ সৈতেই মানুহৰ জীৱন আৰু ভৱিষ্যৎ গভীৰভাৱে জড়িত। প্ৰকৃতিক ভালপোৱা মানে কেৱল সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰা নহয়, ইয়াক সুৰক্ষিত ৰখাও আমাৰ দায়িত্ব।সেয়েহে জুবিন গাৰ্গৰ প্ৰকৃতি-প্ৰেমক কেৱল এগৰাকী শিল্পীৰ ব্যক্তিগত অনুভূতি হিচাপে চালে ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ তাৎপৰ্য উপলব্ধি কৰা নহ’ব। তেওঁৰ গীত, চিন্তা আৰু সামাজিক সজাগতাই আমাক নিজৰ মাটি আৰু প্ৰকৃতিৰ সৈতে থকা সম্পৰ্ক নতুনকৈ অনুভৱ কৰিবলৈ শিকায়। তেওঁৰ প্ৰকৃতি-চেতনাৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লৈ যদি প্ৰতিজন মানুহে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি প্ৰকৃতিৰ বাবে এটিকৈ সৰু পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে, তেন্তে সেই সৰু সৰু পদক্ষেপেই এদিন এখন সেউজীয়া আৰু সুস্থ পৃথিৱী গঢ়াৰ পথ মুকলি কৰিব।
শেষত ক’ব পাৰি—প্ৰকৃতি থাকিলেহে জীৱন থাকিব, আৰু জীৱন থাকিলেহে সৃষ্টি, সংগীত আৰু সংস্কৃতিৰ সুৰ অনুৰণিত হৈ থাকিব। জুবিন গাৰ্গৰ গীতৰ সুৰৰ দৰে তেওঁৰ প্ৰকৃতি-প্ৰেম আৰু সেউজীয়া পৃথিৱীৰ প্ৰতি থকা বাৰ্তাও মানুহৰ মনত দীঘলীয়া সময়লৈ অনুৰণিত হৈ থাকক—এইয়াই হওক আমাৰ সংকল্প।এজোপা গছ ৰোপণৰ পৰা আৰম্ভ হওক সেউজীয়া ভৱিষ্যতৰ সপোন, নদী-পাহাৰ-বনাঞ্চল ৰক্ষাৰ মাজতেই জীয়াই থাকক অসমৰ প্ৰাণ। প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি মৰম হওক আমাৰ কৰ্মৰ প্ৰতিটো খোজৰ চিন, সেউজীয়া পৃথিৱী গঢ়াৰ সংকল্পই হওক আমাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ অঙ্গীকাৰ।