“ছাঁ” ৰ দৰেই
বনজিত দাস
ৰিহাবাৰী, বজালী ।
তেওঁ মোক লগ ধৰে সন্তৰ্পণে
যেতিয়া নিসঙ্গতাই নেৰে,
আচলতে তেওঁ সুবিধাবাদীত ওস্তাদ
বিপদে যেতিয়া পিছত লাগে ।
পথ এৰি অবাটে গ’ল বুলি তেওঁ হাঁহে
তথাপি তেওঁ পথ নেদেখুৱায়,
তেওঁ বাৰু কেনে ধৰনৰ ধুৰন্ধৰ হ’ব
সময়ৰ শৰ মাৰিবও জানে ।
যেতিয়াই উপায়হীন দিশহাৰাত বন্দী
সংগোপণে সোমাই কোঠালিত,
বুকুখন বিষায় ভাৰাক্ৰান্ত নিঠৰুৱাত
তেওঁৰ অতপালিত হওঁ অতিষ্ঠ ।
সঁচাকৈ তেওঁ কেনেধৰণৰ হ’ব দগাবাজ
তেওঁক অনুমতিৰ নাই প্ৰয়োজন,
এতিয়া তেওঁৰ উপস্থিতিত সজাগ হমেই হম
তেওঁ মোৰেই বন্ধু “দুখ” ।