আধুনিক অসমীয়া সমাজ: স্বাধীনতা, সামাজিক অৱক্ষয় আৰু যুৱ প্ৰজন্মৰ প্ৰত্যাহ্বান
শচীন্দ্ৰ কুমাৰ দাস,পলাশবাৰী
ভূমিকা:
বৰ্তমান সময়ত আমাৰ অসমীয়া সমাজখন এক দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনৰ মাজেৰে গতি কৰিছে। গোলকীকৰণ, ইণ্টাৰনেট আৰু ছচিয়েল মিডিয়াৰ প্ৰসাৰে মানুহৰ জীৱনশৈলী আৰু দৃষ্টিভংগী সম্পূৰ্ণ সলাই পেলাইছে। কিন্তু এই আধুনিকতাৰ সমান্তৰালভাৱে সমাজত বৃদ্ধি পোৱা নাৰী নিৰ্যাতন, দলবদ্ধ ধৰ্ষণ, হত্যা, ড্ৰাগছৰ ভয়াৱহ প্ৰচলন আৰু প্ৰেম-যৌনতাৰ নামত চলি থকা বিশৃংখলতাই সমাজৰ এক অন্ধকাৰ দিশহে উন্মোচিত কৰিছে। এনে পৰিস্থিতিত প্ৰশ্ন হয়— আমি প্ৰকৃত আধুনিকতাৰ দিশে আগবাঢ়িছোঁ নে এক গভীৰ সামাজিক অৱক্ষয়ৰ গৰাহত হেৰাই যাবলৈ ধৰিছোঁ?
১/ উচ্ছৃংখল যুৱ সমাজ আৰু সুৰক্ষাৰ সংকট:
আজিকালি প্ৰায়েই বাতৰি কাকত বা সংবাদ মাধ্যমত ছোৱালী বা মহিলাৰ ওপৰত হোৱা জঘন্য আক্ৰমণৰ খবৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়। যিকোনো সভ্য সমাজৰ বাবে ই এক চৰম লজ্জাজনক বিষয়। এনে অপৰাধৰ মূল কাৰণ হ’ল একাংশ যুৱকৰ বিকৃত মানসিকতা, নৈতিক শিক্ষাৰ অভাৱ আৰু মাদক দ্ৰব্যৰ অপপ্ৰয়োগ। জৈৱিকভাৱে মহিলা আৰু পুৰুষৰ মাজত শাৰীৰিক শক্তিৰ তাৰতম্য থকাটো প্ৰাকৃতিক বাস্তৱতা। গতিকে আধুনিকতাৰ নামত সমাজৰ এই সুৰক্ষাহীনতাৰ বাস্তৱতাক আওকাণ কৰিব নোৱাৰি। নাৰীয়ে মানসিকভাৱে যিমানেই দৃঢ়তা বা বুদ্ধিমত্তাৰ পৰিচয় নিদিওক কিয়, সমাজত সুৰক্ষিত পৰিৱেশ এটা গঢ়ি নোতোলালৈকে এই সংকট দূৰ নহয়।
২/ নিচাগ্ৰস্ততাৰ নতুন গ্ৰাস: পুৰুষৰ সমান্তৰালভাৱে নাৰী
সমাজৰ আন এক ভয়াৱহ দিশ হ’ল ড্ৰাগছ আৰু সুৰাৰ দৰে সৰ্বনাশী নিচাত যুৱকৰ সমান্তৰালভাৱে একাংশ যুৱতী আৰু মহিলাও আক্ৰান্ত হৈ পৰাটো। বহু সময়ত ‘ফেশ্বন’ বা ‘ষ্টাইল’ৰ নামত কিংবা বন্ধু-বান্ধৱীৰ হেঁচাত (Peer Pressure) পৰি ধেমালিতে আৰম্ভ কৰা এই অভ্যাসে পিছলৈ জীৱন ধবংস কৰে। নিচাগ্ৰস্ততাই কেৱল স্বাস্থ্যৰ অৱনতি ঘটোৱাই নহয়, ই এগৰাকী মহিলাক অতি সহজে অপৰাধী চক্ৰৰ লক্ষ্য (Target) কৰি তোলে, যাৰ ফলত তেওঁলোক অনৈতিক শোষণ আৰু নিৰাপত্তাহীনতাৰ চিকাৰ হয়।
৩/ প্ৰেম, যৌনতা আৰু সংস্কাৰহীনতা:
আজিকালি প্ৰেম আৰু শাৰীৰিক সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰত পৰম্পৰাগত সামাজিক লাজ-সংকোচ বা জাতি-ধৰ্মৰ প্ৰাচীৰবোৰ বহু পৰিমাণে ভাঙি পৰা দেখা গৈছে। ব্যক্তিবাদী চিন্তা আৰু ছচিয়েল মিডিয়াৰ ডেটিং সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱত যুৱ প্ৰজন্মই সম্পৰ্কক এক ব্যক্তিগত স্বাধীনতা হিচাপে লৈছে। জাতিভেদ প্ৰথাৰ দৰে সংকীৰ্ণতা দূৰ হোৱাটো ইতিবাচক হ’ব পাৰে, কিন্তু যেতিয়া এই মুক্ত মনোভাৱত নৈতিকতা আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতি থকা দায়িত্ববোধ হেৰাই যায়, তেতিয়া ই সমাজত বিশৃংখলতাহে মাতি আনে।
৪/ লাভ জেহাদ আৰু প্ৰতাৰণাৰ জাল:
প্ৰেম আৰু আধুনিকতাৰ এই মুকলি পৰিৱেশৰ সুযোগ লৈ সমাজত এক নতুন বিপদৰ সৃষ্টি হৈছে, যাক সাধাৰণতে “লাভ জেহাদ” বুলি কোৱা হয়। বহু সময়ত পৰিকল্পিতভাৱে নিজৰ প্ৰকৃত ধৰ্ম বা পৰিচয় লুকুৱাই একাংশ যুৱতী লগত প্ৰেমৰ অভিনয় কৰা আৰু পিছত ধৰ্মান্তৰকৰণৰ বাবে হেঁচা প্ৰয়োগ কৰাৰ দৰে ঘটনা পোহৰলৈ আহিছে। ছচিয়েল মিডিয়াৰ অন্ধ আকৰ্ষণত পৰি ল’ৰা এজনৰ পটভূমি নজনাকৈয়ে ঘৰ-দুৱাৰ এৰি ওলাই যোৱা অসচেতন মানসিকতাই বহু ছোৱালীৰ জীৱনলৈ চৰম বিপৰ্যয় মাতি আনিছে। বৰ্তমান চৰকাৰেও এনে প্ৰতাৰণামূলক ধৰ্মান্তৰকৰণ ৰোধ কৰিবলৈ কঠোৰ আইনী পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হৈছে।
সমাধানৰ পথ:
এই সামগ্ৰিক সামাজিক ব্যাধিবোৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ হ’লে কেৱল কাৰোবাক দোষাৰোপ কৰিলে নহ’ব। ইয়াৰ বাবে ত্ৰিমুখী পদক্ষেপৰ প্ৰয়োজন:
পৰিয়ালৰ ভূমিকা: প্ৰতিখন ঘৰতে ল’ৰা আৰু ছোৱালী সন্তানক সৰুৰে পৰা নৈতিক শিক্ষা, আত্মনিয়ন্ত্ৰণ আৰু আনৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰাৰ শিক্ষা দিব লাগিব।
বাস্তৱমুখী শিক্ষা: ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কেৱল কিতাপৰ শিক্ষাই নহয়, ডিজিটেল জগতৰ বিপদসমূহ, ড্ৰাগছৰ ভয়াৱহতা আৰু আত্মৰক্ষাৰ ব্যৱহাৰিক কৌশল শিকাব লাগিব।
আইনৰ কঠোৰ প্ৰয়োগ: নাৰী নিৰ্যাতন, ড্ৰাগছ সৰবৰাহ আৰু পৰিচয় লুকুৱাই কৰা প্ৰতাৰণামূলক অপৰাধৰ বিৰুদ্ধে প্ৰশাসনে দৃষ্টান্তমূলক আৰু ক্ষিপ্ৰ শাস্তিৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব।
সামৰণি:
আধুনিকতাৰ অৰ্থ পৰম্পৰাক অন্ধভাৱে ধ্বংস কৰা বা উচ্ছৃংখলতাক আকোৱালি লোৱাটো নহয়। প্ৰকৃত আধুনিক সমাজ এখন তেতিয়াহে সম্ভৱ, যেতিয়া পুৰুষ আৰু মহিলা দুয়োৰে মাজত পাৰস্পৰিক সন্মান, দায়িত্ববোধ আৰু এক সুস্থ সুৰক্ষিত পৰিৱেশ বৰ্তি থাকিব। যুৱ প্ৰজন্মই স্বাধীনতাৰ সমান্তৰালভাৱে বিবেক আৰু সচেতনতাক সজাগ ৰাখিলেহে আমাৰ সমাজখন ধ্বংসৰ গৰাহৰ পৰা ৰক্ষা পৰিব।