উৎসৱৰ প্ৰকৃত অৰ্থ আৰু বৰ্তমান সমাজৰ প্ৰত্যাহ্বান
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
মানুহ সামাজিক জীৱ। অকলে জীয়াই থকাতকৈ সমূহীয়া জীৱনতহে মানুহে জীৱনৰ পূৰ্ণতা অনুভৱ কৰে। এই সমূহীয়া জীৱনৰ আটাইতকৈ উজ্জ্বল, ৰঙীন আৰু জীৱন্ত প্ৰকাশ হ’ল উৎসৱ। উৎসৱ শব্দটো শুনিলেই আমাৰ মনলৈ আহে ৰং, আনন্দ, মিলন, গীত-মাত আৰু উছাহ। সৰুৰ পৰা ডাঙৰলৈ সকলোৱে উৎসৱ ভাল পায়। কিন্তু উৎসৱৰ অৰ্থ কেৱল এদিনৰ আনন্দ, নতুন কাপোৰ বা ভোজ-ভাততে সীমাবদ্ধ নহয়। ইয়াৰ গভীৰত এক দাৰ্শনিক, সাংস্কৃতিক, নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক ভেটি আছে। প্ৰতিটো উৎসৱে একোটা জাতিৰ ইতিহাস, বিশ্বাস, কৃষি, ঋতু আৰু জীৱনবোধক কঢ়িয়াই আনে। অসমৰ দৰে বহু জাতি-জনগোষ্ঠীৰে গঠিত ৰাজ্যত উৎসৱৰ তাৎপৰ্য আৰু অধিক গভীৰ। বৰ্তমানৰ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনশীল, যান্ত্ৰিক আৰু প্ৰযুক্তি নিৰ্ভৰ সমাজত উৎসৱৰ ৰূপ সলনি হৈছে আৰু ইয়াৰ সন্মুখত বহু নতুন প্ৰত্যাহ্বান আহি পৰিছে। এই প্ৰত্যাহ্বানসমূহে আমাক ভাবিবলৈ বাধ্য কৰাইছে – আমি উৎসৱক কেনেদৰে উদযাপন কৰিছোঁ? ইয়াৰ মূল আত্মাটো আমাৰ পৰা আঁতৰি গৈছে নেকি? এই পৰ্যালোচনাত সেই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ বিচাৰি উৎসৱৰ প্ৰকৃত তাৎপৰ্য আৰু আজিৰ সমাজত ইয়াৰ প্ৰাসংগিকতা আলোচনা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে।
উৎসৱৰ উৎপত্তি আৰু মানৱীয় ভেটি:- মানৱ সভ্যতাৰ উষালগ্নৰে পৰা উৎসৱৰ বীজ নিহিত হৈ আছে। আদিম মানুহে যেতিয়া প্ৰকৃতিৰ বিচিত্ৰ ৰূপ দেখি বিস্ময় মানিছিল – আকাশত বিজুলীৰ চমক, বৰষুণৰ পাছত ৰামধেনুৰ সাতো ৰং, পথাৰত নতুন শস্যৰ সেউজীয়া হাঁহি – তেতিয়া তেওঁৰ অন্তৰত এক অবুজ আনন্দৰ জোৱাৰ উঠিছিল। সেই আনন্দক অকলে উপভোগ নকৰি আনৰ সৈতে ভাগ-বতৰা কৰাৰ হেঁপাহৰ পৰাই উৎসৱৰ জন্ম। আদিম গুহাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আজিৰ অট্টালিকালৈকে মানুহে আনন্দ ভাগ কৰিবলৈ বিচাৰিছে। সেয়ে উৎসৱক কেৱল এটা দিনৰ আনন্দ বুলি আৱদ্ধ কৰি ৰখাৰ অৱকাশ নাই। ই এক সুদীৰ্ঘ সাংস্কৃতিক যাত্ৰাৰ পৰিণতি, ই জাতিৰ আত্মাৰ দাপোণ। পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো জাতিৰে নিজস্ব উৎসৱ আছে আৰু সেই উৎসৱসমূহে সেই জাতিটোৰ পৰিচয়, ইতিহাস আৰু দৰ্শনক বহন কৰে। মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পলসুৱা পাৰত যুগ যুগ ধৰি গঢ় লৈ উঠা মানৱীয় মূল্যবোধৰ প্ৰতিফলন ঘটে আমাৰ উৎসৱসমূহৰ মাজেৰে। উৎসৱ মানেই হৈছে মানুহে নিজৰ ব্যক্তিগত জগতৰ পৰা ওলাই আহি সামূহিক জীৱনৰ সৈতে একাত্ম হোৱাৰ এক পবিত্ৰ ক্ষণ। এই ক্ষণত মানুহে নিজৰ দুখ-কষ্ট পাহৰি আনৰ সৈতে একাত্ম হৈ পৰে। ইয়েই মানুহক পশুৰ পৰা পৃথক কৰা এক বিশেষ গুণ।
উৎসৱৰ আধ্যাত্মিক আৰু নৈতিক তাৎপৰ্য:- উৎসৱৰ আটাইতকৈ গভীৰ অৰ্থ লুকাই থাকে ত্যাগ আৰু সহমৰ্মিতাৰ মাজত। উৎসৱ মানে হ’ল এক আধ্যাত্মিক মিলনৰ থলী, য’ত মানুহে নিজৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থ, হিংসা-বিদ্বেষ, খং-অভিমান পাহৰি সামূহিক কল্যাণৰ কথা চিন্তা কৰে। যি উৎসৱে মানুহক আনৰ দুখত সমভাগী হ’বলৈ, আনৰ সুখত হাঁহিবলৈ শিকায়, সেই উৎসৱেই প্ৰকৃততে সাৰ্থক। আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে উৎসৱক কেতিয়াও কেৱল আনন্দৰ অনুষ্ঠান হিচাপে থৈ যোৱা নাই, ইয়াক এক সামাজিক দায়বদ্ধতা আৰু নৈতিক শিক্ষাৰ সৈতে জড়িত কৰি থৈ গৈছে। সেই বাবেই উৎসৱৰ সময়ত আমি শিপাৰ উমান পাওঁ, সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যৰ প্ৰতি অধিক শ্ৰদ্ধাশীল হৈ উঠোঁ। নতুন প্ৰজন্মই ইয়াৰ মাজেৰেই নিজৰ পৰিচয় বিচাৰি পায়। বৰ্তমানৰ যান্ত্ৰিক, প্ৰতিযোগিতামূলক আৰু আত্মকেন্দ্ৰিক পৃথিৱীত যেতিয়া মানুহৰ মনবোৰ ক্ৰমান্বয়ে সংকুচিত হৈ আহিছে, পৰিয়ালবোৰ সৰু হৈ আহিছে, তেনে সময়ত উৎসৱৰ প্ৰাসংগিকতা মৰুভূমিৰ মাজৰ মৰুদ্যানৰ দৰে। ই আমাক শিকায় কেনেকৈ সকলোৰে সৈতে মিলি এক শান্তিপূৰ্ণ, সহনশীল সমাজ গঢ়িব পাৰি। ই দয়া, ক্ষমা, পৰোপকাৰৰ দৰে গুণবোৰ বিকশিত কৰে। ই কেৱল বাহ্যিক আনন্দ নহয়, মানসিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ মাধ্যম। এই উৎকৰ্ষই মানুহক ভিতৰৰ পৰা পৰিশুদ্ধ কৰে আৰু জীৱনক অধিক অৰ্থৱহ কৰি তোলে।
সম্প্ৰীতিৰ সেতু হিচাপে অসমৰ উৎসৱ:- অসমীয়া সমাজৰ গাঁথনিলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে ইয়াত উৎসৱ সম্প্ৰীতিৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী মাধ্যম। শংকৰ-আজানৰ আদৰ্শৰে পৰিপুষ্ট এই ভূখণ্ডত এজনৰ উৎসৱত আনজনে আনন্দ কৰাটো এক অঘোষিত নিয়ম। এই নিয়ম কোনো সংবিধানে লিখি দিয়া নাই, ই মানুহৰ হৃদয়ে হৃদয়ে লিখা এক চুক্তি। ঈদৰ দিনা হিন্দু চুবুৰীয়াই মুছলমান ভাতৃৰ ঘৰত চেৱৈ খোৱা, বিহুৰ সময়ত হিন্দু-মুছলমান-খ্ৰীষ্টান সকলোৱে মিলি হুঁচৰি গোৱা, দুৰ্গা পূজাত সকলো ধৰ্মৰ মানুহে মিলি প্ৰতিমাৰ সন্মুখত সেৱা জনোৱা, বৰদিনত সকলোৱে মিলি কেক কাটি আনন্দ কৰা – এই দৃশ্যবোৰেই আমাৰ জাতীয় সংহতিৰ আচল ছবি। উৎসৱৰ সময়ত মানুহৰ মাজত থকা তুচ্ছ বিভেদ, ঈৰ্ষা, অহংকাৰবোৰ দূৰ হৈ যায়। মানুহে বুজি পায় যে আনন্দ ভগাই ল’লে বাঢ়ে আৰু দুখ ভগাই ল’লে কমে। অসমৰ এই বৈশিষ্ট্যই ভাৰতৰ বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত ঐক্যৰ আদৰ্শক অধিক শক্তিশালী কৰিছে। বাহিৰৰ পৰা অহা মানুহে এই সম্প্ৰীতি দেখি আচৰিত হয়। ইয়াক ধৰি ৰখাটো আমাৰ নৈতিক দায়িত্ব।
বিশেষকৈ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ উৎসৱত এই আন্তৰিকতা আৰু স্পষ্ট। তাত কৃত্ৰিমতাৰ কোনো চিন-মোকাম নাথাকে। মানুহে পাৰস্পৰিক সহায়েৰে উৎসৱ পাতে। এঘৰত বিয়া-সবাহ হ’লে গোটেই গাঁৱে খাটে। চাহ বাগিচা অঞ্চলত কৰম পূজা বা টুছু পূজাৰ দৰে উৎসৱবোৰে বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত ঐক্যৰ শিক্ষা দিয়ে। বড়ো সমাজৰ বাইখো পূজা, মিচিং সমাজৰ আলি-আঃয়ে-লৃগাং, কাৰ্বি সমাজৰ ৰংকেৰ – এই সকলো উৎসৱে আমাক একেখন মাটিৰ সন্তান বুলি ভাবিবলৈ শিকায়। উৎসৱৰ সময়ত হোৱা সামূহিক ভোজৰ এক বিশেষ তাৎপৰ্য আছে। তাত ধনী-দুখীয়াৰ প্ৰভেদ নাথাকে। সকলোৱে একেখন মজিয়াতে বহি একে সাজ আহাৰ গ্ৰহণ কৰে। এই প্ৰথাই সমতাৰ শিক্ষা দিয়ে আৰু সমাজৰ পৰা শ্ৰেণী বিভাজনৰ দেৱাল ভাঙি পেলায়। এই পৰম্পৰাই গাঁৱৰ মানুহৰ মাজত আত্মীয়তাৰ বান্ধোন অধিক দৃঢ় কৰে। চহৰত হেৰাই যোৱা এই আন্তৰিকতাক পুনৰ বিচাৰি অনাটো জৰুৰী।
প্ৰকৃতি আৰু উৎসৱৰ সম্পৰ্ক:- আমাৰ বেছিভাগ উৎসৱেই প্ৰকৃতিৰ লগত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত। বিশেষকৈ কৃষিভিত্তিক অসমীয়া সমাজত ঋতুৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে উৎসৱৰ ৰূপ সলনি হয়। বিহুৰ তিনিটা ৰূপেই ইয়াৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰমাণ। ৰঙালী বিহুৱে বসন্তৰ আগমনক আদৰণি জনাই প্ৰকৃতিৰ ন-ৰূপৰ জয়গান গায়। গছৰ নতুন কুঁহিপাত আৰু কুলিৰ মাতৰ মাজেৰে আমি জীৱনৰ নতুন সম্ভাৱনা বিচাৰি পাওঁ। কঙালী বিহুৰ সময়ত তুলসী তলত চাকি জ্বলাই শস্য ৰক্ষাৰ বাবে কৰা প্ৰাৰ্থনাই আমাক প্ৰকৃতিৰ ওপৰত আমাৰ নিৰ্ভৰশীলতাৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে। ভোগালী বিহু হ’ল ধৰিত্ৰী আইৰ দানৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰাৰ মাহেন্দ্ৰ ক্ষণ। এই উৎসৱবোৰে আমাক প্ৰকৃতিক ভাল পাবলৈ আৰু সংৰক্ষণ কৰিবলৈ শিকায়। প্ৰকৃতিৰ সৈতে এই আত্মীয়তাই অসমীয়া সংস্কৃতিক এক সুকীয়া পৰিচয় দিছে। ইয়াত প্ৰকৃতিক দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হয়, ভোগৰ সামগ্ৰী হিচাপে নহয়। এই দৃষ্টিভংগী আজিৰ পৰিৱেশ সংকটৰ সময়ত অধিক প্ৰাসংগিক।
কিন্তু বৰ্তমান সময়ত উৎসৱ উদযাপন কৰোঁতে পৰিৱেশৰ কথা চিন্তা কৰাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে। উৎসৱৰ নামত হোৱা কিছুমান কাৰ্যই প্ৰকৃতিৰ বিৰাট ক্ষতি কৰিছে। অতিমাত্ৰা শব্দ প্ৰদূষণে পক্ষী আৰু জীৱ-জন্তুৰ ক্ষতি কৰে, ৰাসায়নিক ৰঙেৰে ৰঙীন প্ৰতিমা নদীত বিসৰ্জনে জলজ পৰিৱেশ নষ্ট কৰে, য’তে ত’তে প্লাষ্টিকৰ বটল, থাৰ্মকলৰ থাল পেলোৱাই মাটি আৰু পানী দূষিত কৰে। সেয়ে পৰিৱেশ অনুকূল উৎসৱৰ ধাৰণা আহিছে। মাটিৰে বনোৱা প্ৰতিমা, শালপাতৰ দোণা, বাঁহৰ সামগ্ৰী, শব্দৰ সীমিত ব্যৱহাৰেৰে আমি ধৰিত্ৰী আইক সুৰক্ষিত ৰাখিব পাৰোঁ। কৃত্ৰিমতা ত্যাগ কৰি পুনৰ প্ৰকৃতিৰ কোলালৈ উভতি যোৱাটোহে আচল উৎসৱৰ লক্ষ্য হোৱা উচিত। প্ৰকৃতি সুৰক্ষিত থাকিলেহে মানৱ সভ্যতাৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা পৰিব। উৎসৱৰ পোহৰত আমি প্ৰতিজ্ঞা কৰিব লাগে যে আমি আমাৰ প্ৰকৃতিক কোনো ধৰণৰ আঘাত নকৰোঁ। এই প্ৰতিজ্ঞা কেৱল কথাতে সীমাবদ্ধ থাকিলে নহ’ব, কামত প্ৰয়োগ কৰিব লাগিব।
বৰ্তমানৰ প্ৰত্যাহ্বান: বজাৰকেন্দ্ৰিকতা আৰু প্ৰদৰ্শনৰ সংস্কৃতি:- গোলকীকৰণৰ যুগত উৎসৱৰ ধাৰণাটোৱে আন এক গভীৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে। উৎসৱসমূহ ক্ৰমান্বয়ে একো একোটা ডাঙৰ বজাৰলৈ ৰূপান্তৰিত হ’বলৈ ধৰিছে। বিজ্ঞাপন আৰু ব্যৱসায়ৰ প্ৰভাৱত উৎসৱৰ আচল আধ্যাত্মিকতা ম্লান পৰিছে। আগতে উৎসৱ মানে আছিল ঘৰৰ মানুহ লগ হোৱা, আইতাৰ সাধু শুনা, পৰিয়ালৰ সৈতে সময় কটোৱা। এতিয়া উৎসৱ মানে হৈছে নতুন কাপোৰৰ ফটো তুলি সামাজিক মাধ্যমত দিয়া, লাইক আৰু কমেণ্ট গণনা কৰা। মানুহে উৎসৱ উদযাপনতকৈ উৎসৱৰ প্ৰদৰ্শনত বেছি গুৰুত্ব দিছে। ইয়াৰ ফলত উৎসৱৰ যি নিভৃত, আন্তৰিক আনন্দ আছিল, সেয়া হেৰাই যাবলৈ ধৰিছে। বজাৰে আমাক শিকাইছে যে দামী কাপোৰ নিপিন্ধিলে, দামী উপহাৰ নিদিলে উৎসৱ অসম্পূৰ্ণ। এই মানসিকতাই মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ ওপৰত অযথা হেঁচা সৃষ্টি কৰিছে।
উৎসৱৰ নামত হোৱা অৰ্থৰ অপব্যয় আৰু অসুস্থ প্ৰতিযোগিতাই সমাজত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাইছে। কোনে কিমান ডাঙৰ পূজা পাতিলে, কাৰ পেণ্ডেল বেছি ওখ, কাৰ লাইট বেছি – তাৰ প্ৰতিযোগিতাত পৰি বহু পৰিয়ালে আৰু পূজা সমিতিয়ে ধাৰ-ঋণ ল’বলগীয়া হয়। আমি পাহৰি যাওঁ যে উৎসৱৰ প্ৰকৃত অৰ্থ হ’ল অন্তৰৰ পৰা অহা স্বতঃস্ফূৰ্ত উছাহ। ইয়াক টকাৰ জোৰেৰে কিনিব নোৱাৰি। এটা সৰু চাকিৰ পোহৰতো যদি আন্তৰিকতা থাকে, সেয়াই হেজাৰটা বাল্বতকৈ বেছি পোহৰ দিয়ে। বাহ্যিক জাকজমকতাতকৈ আন্তৰিকতাহে উৎসৱৰ প্ৰাণ। এই পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিয়ে আমাৰ চহকী সংস্কৃতিক বিকৃত কৰিব খুজিছে। সৰলতাৰ ঠাইত আড়ম্বৰ আহিছে, আৰু আন্তৰিকতাৰ ঠাইত লৈছে দেখাৱনীয়ে।
ডিজিটেল যুগ আৰু শিশুৰ ওপৰত প্ৰভাৱ:- আজিৰ ডিজিটেল যুগত উৎসৱৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ বাঢ়িছে যদিও ইয়াৰ আত্মিক সংযোগ কমি আহিছে। ভিডিঅ’ কলত বিহুৰ শুভেচ্ছা জনোৱা হয়, কিন্তু কাষৰ ঘৰৰ বুঢ়ী আইতাগৰাকীক গৈ মাত এষাৰ দিয়া নহয়। সামাজিক মাধ্যমে দূৰত থকা আপোনজনক ওচৰ চপাই আনিছে, কিন্তু ওচৰত থকা মানুহক আঁতৰাই নিছে। উৎসৱৰ দিনা আমি মোবাইলৰ স্ক্ৰীণত ব্যস্ত থাকোঁ, পৰিয়ালৰ সৈতে কথা পতাৰ সময় নাথাকে। এই বিচ্ছিন্নতাই উৎসৱৰ মূল উদ্দেশ্যকে ব্যাহত কৰিছে। প্ৰযুক্তিক আমি আহিলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, লক্ষ্য হিচাপে নহয়। প্ৰযুক্তিৰ সঠিক ব্যৱহাৰে উৎসৱক অধিক অন্তৰ্ভুক্তিমূলক কৰিব পাৰে, যদিহে আমি সচেতন হওঁ।
শিশুৰ মানসিক বিকাশত উৎসৱৰ ভূমিকা অপৰিসীম। উৎসৱৰ মাজেৰেই শিশুৱে ভাগ-বতৰা, সহযোগিতা, শ্ৰদ্ধা আৰু কৃতজ্ঞতা শিকে। যেতিয়া শিশুৱে নিজ হাতেৰে চাকি বনায়, পিঠা বনোৱাত মাকক সহায় কৰে, তেতিয়া তাৰ মাজত শ্ৰমৰ মূল্য আৰু সৃষ্টিৰ আনন্দ জাগে। কিন্তু যদি আমি শিশুক কেৱল দামী উপহাৰ আৰু বজাৰৰ সামগ্ৰীৰে উৎসৱ চিনাকি কৰাওঁ, তেতিয়া সি ত্যাগৰ শিক্ষা নাপাব। গতিকে শিশুক উৎসৱৰ কাহিনী, গীত, লোককথা শুনাব লাগে। শিশুৱে যেতিয়া নিজৰ হাতেৰে কলপাত কাটি দোণা বনাবলৈ শিকিব, তেতিয়া সি পৰিৱেশৰ মূল্যও বুজিব।
উত্তৰণৰ পথ আৰু আমাৰ দায়িত্ব:- এই প্ৰত্যাহ্বানৰ পৰা উত্তৰণৰ বাবে সচেতন প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰয়োজন। নতুন প্ৰজন্মক উৎসৱৰ আঁৰৰ কাহিনী, দৰ্শন আৰু বিজ্ঞান বুজোৱাটো জৰুৰী। তেওঁলোকক বুজাব লাগিব যে বিহু কেৱল নাচ-গান নহয়, ই কৃষকৰ ঘাম, শ্ৰম আৰু আশাৰ উৎসৱ। ঈদ কেৱল নতুন কাপোৰ নহয়, ই ত্যাগ আৰু সংযমৰ প্ৰতীক। দুৰ্গা পূজা কেৱল মণ্ডপ নহয়, ই শক্তিৰ আৰাধনা আৰু নাৰীৰ সন্মান। উৎসৱ হ’ব লাগে সকলোৰে বাবে আনন্দৰ ঠাই, য’ত হিংসা-বিদ্বেষৰ স্থান নাই। এই শিক্ষা কিতাপৰ পৰা নহয়, পৰিয়ালৰ পৰা আহিব লাগে। পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ আচৰণেৰে এই শিক্ষা দিব পাৰে।
ইয়াৰ বাবে সমাজৰ সচেতন শ্ৰেণীটোৱে আগভাগ ল’ব লাগিব। বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ত উৎসৱৰ প্ৰকৃত অৰ্থৰ বিষয়ে আলোচনা, বিতৰ্ক, ৰচনা প্ৰতিযোগিতা হ’ব লাগে। যুৱক-যুৱতীসকলক পৰিৱেশ বন্ধু উৎসৱৰ বাবে উৎসাহিত কৰিব লাগে। পৰম্পৰাৰ সৈতে আধুনিকতাৰ সংমিশ্ৰণ এনেদৰে কৰিব লাগে যাতে মূল আত্মাটো নষ্ট নহয়। ডিজেৰ সলনি ঢোল, পেঁপা, গগনাৰ শব্দ, প্লাষ্টিকৰ সলনি কলপাত, মাটিৰ চাকিৰ ব্যৱহাৰে উৎসৱক আকৌ আপোন কৰি তুলিব। চৰকাৰ আৰু সামাজিক সংগঠনেও এই ক্ষেত্ৰত সজাগতা সৃষ্টি কৰিব লাগিব। উৎসৱৰ আয়োজনত যাতে কোনো লোকে নিজকে অকলশৰীয়া, উপেক্ষিত অনুভৱ নকৰে, সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহে সমভাগী হ’ব পাৰে, তাৰ বাবে আমি চিন্তা কৰিব লাগিব। অন্তৰ্ভুক্তিমূলক উৎসৱহে প্ৰকৃত উৎসৱ। এই চিন্তাই সমাজত সমতাৰ ভাৱনা অধিক দৃঢ় কৰিব।
সামৰণিত ক’ব পাৰি, উৎসৱ হৈছে আমাৰ অস্তিত্বৰ আন এক নাম। ই আমাক অতীতৰ সৈতে সংযোগ কৰি বৰ্তমানক সুন্দৰ কৰি ভৱিষ্যতৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা এক নিৰৱিচ্ছিন্ন সাংস্কৃতিক প্ৰবাহ। প্ৰতিটো উৎসৱেই আমাৰ বাবে এক নতুন আৰম্ভণি, এক নতুন আশা। এই আৰম্ভণিয়ে যাতে আমাক এক সুন্দৰ, শান্তিপূৰ্ণ আৰু মানৱীয় সমাজ উপহাৰ দিয়ে, তাৰ বাবে আমি সকলোৱে মিলি কাম কৰিব লাগিব। উৎসৱক কেৱল ফটো তোলাৰ উপলক্ষ, দেখুওৱাৰ মাধ্যম নকৰি হৃদয়েৰে অনুভৱ কৰিবলৈ শিকোঁ আহক। পৰিৱেশক আঘাত নিদিয়াকৈ, আড়ম্বৰ বৰ্জন কৰি, আন্তৰিকতাৰে পালন কৰা উৎসৱেহে সমাজৰ সকলো আন্ধাৰ দূৰ কৰি শান্তি আৰু প্ৰেমৰ বাৰ্তা বিলাব পাৰে। মানুহে মানুহৰ বাবে ভাবিবলৈ শিকাওক, তেতিয়াহে উৎসৱ সাৰ্থক হ’ব। উৎসৱ থাকক, উৎসৱৰ আত্মাও জীয়াই থাকক – এয়াই হওক আমাৰ সকলোৰে প্ৰাৰ্থনা। এই প্ৰাৰ্থনা যেতিয়া আমাৰ কৰ্মত প্ৰতিফলিত হ’ব, তেতিয়াহে এখন সুন্দৰ সমাজ গঢ়ি উঠিব।
