জীৱনৰ অৰ্ধশতকত ক্ষন্তেক ৰৈ: সশ্ৰদ্ধ কৃতজ্ঞতা আৰু অন্তৰৰ অনুভৱ
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
সময়ৰ অনন্ত সোঁতত এটি ক্ষণিকৰ তৰংগৰ দৰে উটি-ভাঁহি আহি আজি জীৱন নামৰ সুদীৰ্ঘ নদীখনৰ এক বিশেষ ঘাটত উপস্থিত হ’লোঁহি। আজি ২১ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২৬। আজিৰ পৰা ঠিক পঞ্চাশটা বছৰ পূৰ্বে, অৰ্থাৎ ১৯৭৬ চনৰ ঠিক এই পৱিত্ৰ দিনটোতেই প্ৰকৃতিৰ বুকুলৈ এটি নিৰীহ সন্তান হিচাপে মোৰ আগমন ঘটিছিল। ক্ৰমান্বয়ে এটি এটি দিন, মাহ আৰু বছৰৰ পদধ্বনিৰে কালৰ সোঁত অবিৰাম গতিত বৈ গ’ল। আজি মই মোৰ জীৱনৰ পঞ্চাশটা বহুমূলীয়া বসন্ত অতিক্ৰম কৰি ৫১ সংখ্যক বছৰৰ সোণালী দুৱাৰদলিত সশ্ৰদ্ধ খোজেৰে ভৰি দিলোঁ। আজি মোৰ জীৱনৰ অৰ্ধশতিকাৰ জন্মদিন।
জীৱন নদীৰ এই শান্ত ঘাটত ক্ষন্তেক ৰৈ যেতিয়া অতীতৰ ধূলিয়ৰি বাটটোলৈ উভতি চাওঁ, তেতিয়া অলেখ স্মৃতিৰ কোলাহলে হৃদয়ৰ দুৱাৰত টোকৰ মাৰে। শৈশৱৰ সেই ধূলি-বালিৰ নিষ্পাপ দিনবোৰ, যৌৱনৰ স্বপ্নময় আবেলি আৰু সংসাৰৰ বিচিত্ৰ অভিজ্ঞতাই মোক আজিৰ এই পৰিপক্ক মানুহজন হিচাপে গঢ়ি তুলিলে। জীৱনৰ এই সুদীৰ্ঘ বাটছোৱাত বহু ধুমুহা-বতাহ, সুখ-দুখৰ সংঘাত, প্ৰাপ্তি-অপ্ৰাপ্তিৰ দোমোজা আৰু হাঁহি-কান্দোনৰ সাক্ষী হ’লোঁ। কিন্তু আধ্যাত্মিক দৃষ্টিৰে চালে স্পষ্ট হৈ পৰে যে সংসাৰৰ এই লাভ-লোকচান, যশ-মান কিংবা সফলতা-বিফলতাৰ পাৰ্থিৱ জোখ-মাখবোৰ ক্ষণভঙ্গুৰ মায়াহে মাথোঁ। এই বিশাল মহাজাগতিক নাটঘৰত আমি সকলোৱেই একো একোজন ক্ষণস্থায়ী বাটৰুৱা, নিৰ্দিষ্ট কৰ্ম সমাপন কৰি এদিন অনন্ত ঠিকনালৈ উভতি যাবলগীয়া পথিক।
জন্ম আৰু মৃত্যু দৰাচলতে একেটা মুদ্ৰাৰেই দুটা পিঠি। আমি প্ৰতিটো জন্মদিনত যেনেকৈ একোটাকৈ নতুন বসন্তক আদৰি লওঁ, ঠিক তেনেকৈয়ে প্ৰতিটো খোজতে সেই চিৰন্তন পৰম সত্যৰ দিশেও অলপ অলপকৈ আগবাঢ়ি যাওঁ। শ্ৰীমদ্ভগৱদ্গীতাত কোৱাৰ দৰে, মানুহে যেনেকৈ পুৰণি বস্ত্ৰ ত্যাগ কৰি নতুন বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে, ঠিক তেনেকৈয়ে আত্মায়ো পুৰণি জৰাজীৰ্ণ দেহা সলাই পৰমাত্মাৰ বুকুত বিলীন হৈ পৰে। জন্ম যদি পৰমপিতা ভগৱন্তৰ অপাৰ আশীৰ্বাদ, মৃত্যু তেন্তে পৰম সত্য আৰু পৰমাত্মাৰ অনন্ত কোলাৰ এক চিৰ প্ৰশান্তিময় বিশ্ৰাম। এই জন্ম আৰু মৃত্যুৰ দুই সাঁকোৰ মাজৰ সময়ছোৱাই হ’ল আমাৰ সাধনাৰ পৱিত্ৰ থাপনা, আমাৰ কৰ্তব্যৰ পুণ্য ক্ষেত্ৰ।
জীৱনৰ অৰ্ধশতিকাৰ এই পৱিত্ৰ সন্ধিক্ষণত প্ৰথমেই সশ্ৰদ্ধ প্ৰণিপাত জনাইছোঁ মোৰ পৰমপূজ্য জন্মদাতা পিতৃ আৰু গৰ্ভধাৰিণী মাতৃৰ শ্ৰীচৰণ কমলত। যাৰ নিঃস্বাৰ্থ ত্যাগ, অপৰিসীম মমতা আৰু পৱিত্ৰ চকুলোৰ আশীৰ্বাদৰ ফলত এই ধৰাৰ বুকুত মোৰ অস্তিত্ব সম্ভৱ হ’ল, যাৰ আঙুলিত ধৰি সততা আৰু মানৱতাৰ প্ৰথম পাঠ শিকিলোঁ, তেখেতসকলৰ চৰণত মোৰ জনম জনমৰ কোটি কোটি সেৱা জনালোঁ। তেখেতসকলৰ পৱিত্ৰ আশীৰ্বাদেই মোৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো বিপদ-সংকুল পথত অভয় বৰদান হৈ মোক সদায় ৰক্ষা কৰি আহিছে।
মই অতি সাধাৰণ এজন মানুহ। ব্লেকব’ৰ্ড, চক আৰু ডাষ্টাৰৰ ধূলিৰ মাজতেই মই মোৰ জীৱনৰ অৰ্থ বিচাৰি পালোঁ। বিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠাত কণ কণ নিষ্পাপ শিশুহঁতৰ মুখৰ নিভাঁজ হাঁহি আৰু সিহঁতৰ কলকাকলিত মই প্ৰতিদিনে ভগৱানৰ জ্যোতি অনুভৱ কৰোঁ। শিক্ষকতা মোৰ বাবে কেৱল জীৱিকা নিৰ্বাহৰ উপায় নহয়, ই মোৰ জীৱনৰ এক পৱিত্ৰ সাধনা, দেৱালয়ৰ পূজাৰ দৰেই এক মহান দায়িত্ব। শিশুসকলক মানুহ হিচাপে গঢ় দিয়াৰ এই সংগ্ৰামখনেই মোক প্ৰতিটো পুৱা নতুনকৈ জীয়াই থকাৰ প্ৰেৰণা যোগায়।
ঠিক তেনেকৈয়ে, কলমৰ চিয়াঁহীৰে অন্তৰৰ নিভৃত কোণৰ অব্যক্ত অনুভৱবোৰ কাগজৰ বুকুত উজাৰি দিয়া সাহিত্য সাধনাই মোৰ আত্মাক দিয়ে অপাৰ মুক্তি আৰু আনন্দ। নিশাৰ নিস্তব্ধতাত যেতিয়া শব্দবোৰেৰে হৃদয়ৰ সুবাস বিচাৰি ফুৰোঁ, তেতিয়া মোৰ মনৰ দস্তাবেজখন কবিতা আৰু চিন্তাৰ পোহৰেৰে উজলি উঠে। মোৰ ৰচিত প্ৰতিটো শব্দ, প্ৰতিখন গ্ৰন্থ মোৰ অন্তৰৰ গভীৰৰ পৰা নিগৰি অহা একো একোটি নীৰৱ প্ৰাৰ্থনা মাথোঁ। সৃষ্টিৰ এই আনন্দই মোৰ জীৱনৰ সকলো ক্লান্তি আৰু অৱসাদক মুহূৰ্ততে মচি পেলায়।
সংসাৰৰ এই বহুমুখী খেলপথাৰখনত নিজৰ কৰ্তব্য সম্পাদন কৰি মই সমাজক কিমানখিনি দিব পাৰিলোঁ নাইবা কি নোৱাৰিলোঁ, সেই কথা কোনো হিচাপৰ বহী মেলি ক’ব নোৱাৰোঁ। কিন্তু বিগত ৫০ টা বছৰৰ অভিজ্ঞতাই মোক এটা পৰম সত্য গভীৰভাৱে শিকালে যে মানুহৰ মাজতেই পৰমপুৰুষ বিৰাজমান। নিঃস্বাৰ্থ সেৱা, সহমৰ্মিতা আৰু নিভাঁজ প্ৰেমেই হৈছে মানৱ জীৱনৰ প্ৰকৃত ধৰ্ম। জীয়াই থকাৰ এই ক্ষণস্থায়ী সময়ছোৱাত যদি কোনোবা দুখীয়াৰ চকুপানী এটুপি মচি দিব পৰা যায়, কাৰোবাৰ অন্ধকাৰ জীৱনলৈ জ্ঞানৰ এগছি চাকি আগবঢ়াব পৰা যায়, তেন্তে জীৱন আৰু মৃত্যু দুয়োটাই সাৰ্থক হৈ পৰে।
মোৰ এই সুদীৰ্ঘ যাত্ৰাপথত মোৰ পৰিয়ালৰ প্ৰতিগৰাকী সদস্য, মোৰ সুখ-দুখৰ সমভাগী সহধৰ্মিণী, মোৰ স্নেহাভাজন সন্তান, মোৰ শ্ৰদ্ধাৰ শিক্ষাগুৰুসকল, সতীৰ্থ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকল, সাহিত্যৰ সহযাত্ৰী আৰু অলেখ মৰমৰ শুভাকাংক্ষীসকলেই হৈছে মোৰ মূল শক্তি আৰু সম্বল। আপোনালোকৰ নিঃস্বাৰ্থ মৰম, আন্তৰিক সমবেদনা আৰু সাহচৰ্য অবিহনে আজিৰ এই স্থানত উপনীত হোৱাটো কেতিয়াও সম্ভৱ নহ’লহেঁতেন। আপোনালোকে দিয়া মৰমবোৰেই মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সম্পত্তি।
জীৱনৰ মঞ্চত নিজৰ নিৰ্দিষ্ট ভূমিকা পালন কৰি এদিন মইও সকলোৰে অজ্ঞাতে নীৰৱে আঁতৰি যাম, মিলি যাম মহাজাগতিক অনন্ত শূন্যতাত। কিন্তু যেতিয়ালৈকে এই দেহত প্ৰাণৰ অন্তিম স্পন্দন অব্যাহত থাকিব, তেতিয়ালৈকে যেন সমাজ, শিক্ষা, সাহিত্য আৰু জ্ঞানৰ পোহৰ বিলাই অহংকাৰমুক্ত হৈ নিজকে সমৰ্পণ কৰি ৰাখিব পাৰোঁ। জীৱন সঁচাকৈয়ে বৰ সুন্দৰ, আৰু তাতোকৈয়ো সুন্দৰ হ’ল এই জীৱনক আনৰ কল্যাণত বিলীন কৰি দিব পৰাটো।
অনাগত দিনবোৰো যাতে মায়ামোহ আৰু অহংকাৰৰ পৰা মুক্ত হৈ এনেদৰেই শান্ত, নিৰ্মল আৰু ভক্তিভাৱেৰে পাৰ কৰিব পাৰোঁ, তাৰ বাবে ভগৱন্তৰ শ্ৰীচৰণত শৰণাপন্ন হোৱাৰ লগতে আপোনালোক সকলোৰে সস্নেহ আশীৰ্বাদ শিৰোধাৰ্য কৰিলোঁ। আপোনালোক সকলোৰে জীৱনলৈ অনাবিল সুখ, শান্তি, সুস্বাস্থ্য আৰু সমৃদ্ধি নামি আহক। সকলোৰে প্ৰতি মোৰ অন্তৰৰ অন্তস্থলৰ পৰা যাচিলোঁ সশ্ৰদ্ধ প্ৰণাম, অপৰিসীম মৰম আৰু চিৰকৃতজ্ঞতা। জীৱন জিন্দাৱাদ।