এগৰাকী সতীৰ্থ ডাক্তৰৰ স্মৃতিত -সমাজ সেৱাৰ লগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক গঢ়ি তুলিছিল প্ৰয়াত ডাঃ নাৰায়ণ উপাধ্যায়
এম হাছিম আলী,ৰঙিলী বাৰ্ত্তাসেৱা- অধ্যাপক নাৰায়ণ. উপাধ্যায় আছিল সঁচা অৰ্থত এগৰাকী ‘শিক্ষক, চিকিৎসক আৰু প্ৰতিষ্ঠানৰ নিৰ্মাতা’ অধ্যাপক। ড° নাৰায়ণ উপাধ্যায়, এম.বি.বি.এছ., এম.ডি., ডি.এম. নিউৰ’লজী (এমছ), অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, ডিব্ৰুগড়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ। গভীৰ শ্ৰদ্ধা আৰু প্ৰেমাস্পদ স্মৃতিৰে—অধ্যাপক এন. উপাধ্যায়ৰ বিষয়ে অতীত কালত লিখাটো অত্যন্ত কঠিন। উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰথমখন চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়—অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, ডিব্ৰুগড়ৰ কেইবাটাও প্ৰজন্মৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে তেওঁ কেৱল এজন অধ্যাপকেই নাছিল, তেওঁ নিজেই আছিল এক স্বয়ংসম্পূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান। এক অনবদ্য পটুতাৰ চিকিৎসক: নতুন দিল্লীৰ এমছৰ পৰা ডি.এম. নিউৰ’লজীৰে সামৰা এক উজ্জ্বল শৈক্ষিক কেৰিয়াৰ আৰু ৫৯ বছৰতকৈও অধিক সময়ৰ অভিজ্ঞতাৰে, ছাৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকালৈ আধুনিক স্নায়ুৰোগ চিকিৎসা লৈ আনিছিল—যিসময়ত এই চিকিৎসা শাখা অঞ্চলটোত নিচেই শৈশৱ অৱস্থাতে আছিল। এ.এম.চি.এইচ. ডিব্ৰুগড়ৰ নিজৰ অ’পিডি ত তেওঁ দুৰ-দূৰণিৰ পৰা অহা প্ৰতিজন ৰোগীৰ কথা মনোযোগেৰে শুনিছিল, যিসকলে সৰল অসমীয়া আৰু অন্যান্য স্থানীয় দোৱানত নিজৰ ৰোগৰ কথা বুজাই কৈছিল। তেওঁৰ সূক্ষ্ম চিকিৎসাকুশলতাই এম.আৰ.আই. নকৰাকৈয়ে ষ্ট্ৰ’ক, এপিলেপ্সী ছিনড্ৰ’ম বা মায়’পেথী ধৰা পেলাব পাৰিছিল; তেওঁ আমাক শিখাইছিল যে কেৱল সূক্ষ্ম চিকিৎসীয় পৰ্যবেক্ষণেৰে শ্ৰেষ্ঠ নিদান লাভ কৰিব পাৰি।আমাক চিন্তা কৰিবলৈ শিকাওঁতা এজন শিক্ষক: নিউৰ’লজী বিভাগৰ অধ্যাপক আৰু মুৰব্বী হিচাপে, তেওঁৰ ৱাৰ্ড ৰাউণ্ডসমূহ আছিল কিংবদন্তিস্বৰূপ। তেওঁ কেতিয়াও গালি-গালাজ কৰা নাছিল, তেওঁ প্ৰশ্ন সুধিছিল— “এই দুৰ্বলতা অপাৰ ম’টৰ নিউৰ’ন কিয়? আঘাতৰ স্তৰ কি?” তেওঁ আমাক ৰোগীক শ্ৰদ্ধা কৰিবলৈ, পৰীক্ষা- নিৰীক্ষাৰ নিৰ্দেশ দিয়াৰ পূৰ্বে নিজৰ হাতেৰে পৰীক্ষা কৰিবলৈ আৰু সত্যতাৰে কেছ-শ্বীট লিখিবলৈ শিকাইছিল। তেওঁৰ সেৱা পঞ্জীত উল্লেখ থকাৰ দৰে এ.এম.চি.এইচ.ৰ ওপৰত তেওঁৰ অপ্ৰাণচিহ্ন সদায় স্মৰণীয় হৈ থাকিব—ৱাৰ্ডসমূহ শৃংখলাবদ্ধ কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গৱেষণা আৰু নীতি-নৈতিকতাক লালন-পালন কৰালৈকে। সৎ চৰিত্ৰৰ এজন প্ৰশাসক: যেতিয়া এ.এম.চি.এইচ.ক এক দৃঢ় হাতৰ প্ৰয়োজন হৈছিল, চৰকাৰে তেওঁৰ ওপৰতে অধ্যক্ষ হিচাপে বিশ্বাস ন্যস্ত কৰিছিল। তেওঁ শান্ত পৰিবেশত, শৈক্ষিক সততাৰে আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰী তথা কৰ্মচাৰীসকলৰ প্ৰতি এক পিতৃত্বৰ মৰমেৰে নেতৃত্ব দিছিল। এজন মহান মানৱ: তেওঁৰ ৰোগীসকলৰ বাবে তেওঁ আছিল আশা। ছাত্ৰ- ছাত্ৰীসকলৰ বাবে তেওঁ আছিল এজন কৰ্তব্যপৰায়ণ অথচ মৰমীয়াল অভিভাৱক। সতীৰ্থসকলৰ বাবে তেওঁ আছিল এজন নম্ৰ জ্যেষ্ঠ, যিয়ে কেতিয়াও নিজৰ এমছৰ ডিগ্ৰীক লৈ অহংকাৰ কৰা নাছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে চিকিৎসাক এক বৃত্তি হিচাপে লোৱাৰ পূৰ্বে ই এক সেৱা। আমি যেতিয়া তেওঁক বিদায় জনাইছোঁ, আমি কেৱল তেওঁৰ অৰ্হতাসমূহ—এম ডি, ডি এম, ফার্মচ—মনত ৰখা নাই, আমি মনত ৰাখিছোঁ তেওঁৰ মহান আদৰ্শসমূহ:”ৰোগীক ভগৱান বুলি ভাবিবা, কিতাপক বন্ধু বুলি ধৰিবা আৰু জুৰিয়ৰক নিজৰ ভাই বুলি গণ্য কৰিবা”। অধ্যাপক এন. উপাধ্যায়ৰ উত্তৰাধিকাৰ তেওঁ শিক্ষা দিয়া প্ৰতিজন ছাত্ৰ, তেওঁ আৰোগ্য কৰা প্ৰতিজন ৰোগী আৰু তেওঁৰ পৰা স্নায়ুৰোগ বিজ্ঞান কেৱল স্নায়ুৰ বিষয় নহয়, বৰঞ্চ মানৱতাৰ হে বিষয় বুলি শিকা প্ৰতিজন ডাক্তৰৰ জৰিয়তে জীয়াই থাকিব। তেওঁৰ আত্মাই সদগতি লাভ কৰক, আৰু তেওঁৰ শিক্ষা সমূহে এ.এম.চি.এইচ.ৰ চৌহদ আৰু তাৰ বাহিৰতো পথ প্ৰদৰ্শন কৰি থাকক। এই কথাকে ব্যক্ত কৰিছে অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ মেডিচিন বিভাগৰ অধ্যাপক, ডাঃ ৰিমা মণি দলে।