পুৰুষৰ জীৱনত নাৰীৰ অস্তিত্ব
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী, বিশ্বনাথ
পুৰুষক পৃথিৱীয়ে চিৰদিন শক্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰি আহিছে। তেওঁৰ মুখত চিৰস্থায়ী হাঁহি, বুকুত অদম্য সাহস আৰু কান্ধত থাকে দায়িত্বৰ এক গধুৰ পাহাৰ। সমাজে পুৰুষক শৈশৱৰ পৰাই যি শিক্ষা দি আহিছে, সেই অনুসৰি তেওঁ যিকোনো ধৰণৰ আঘাত সহ্য কৰিব পাৰে, কিন্তু কান্দিব নোৱাৰে। এই সামাজিক শিক্ষাৰ ফলত বহু পুৰুষৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ জটিল সংগ্ৰামখন বাহিৰৰ পৃথিৱীখনৰ সৈতে আৰু তেওঁলোকৰ নিজৰ অন্তৰৰ সৈতে আৰম্ভ হয়। পুৰুষৰ অন্তৰৰ এই গোপন সংগ্ৰামখনৰ কথা কোনেও নাজানে। তেওঁলোকৰ নিস্তব্ধতাৰ আঁৰত কিমান কি যে লুকাই থাকে, সেয়া বুজিবলৈ কোনোবা এগৰাকী সংবেদনশীল সঙ্গীৰ প্ৰয়োজন হয়। যি গৰাকী নাৰীয়ে সেই নীৰৱতাৰ ভাষা পঢ়িব পাৰে, তেৱেঁই পুৰুষৰ জীৱনৰ আচল ভেটি।
এই অন্তৰৰ যুঁজখনত যদি কোনোবাই হাতখন আলফুলকৈ ধৰি ৰাখে, সেইগৰাকী হৈছে নাৰী। নাৰী এক বিশেষ সত্তা। তাই পুৰুষৰ জীৱনৰ আশ্ৰয়স্বৰূপ। বিশ্বাস, সাহস আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ এক সংমিশ্ৰিত ৰূপ হৈছে নাৰী। গোটেই পৃথিৱীখন যেতিয়া কোনো পুৰুষৰ বিপৰীতে থিয় হয়, তেতিয়া এগৰাকী নাৰীৰ মাত্ৰ এটা সৰু বাক্যই তেওঁৰ বাবে হাজাৰটা জয়ৰ সমান শক্তি কঢ়িয়াই আনে। এই শক্তিয়ে পুৰুষক পুনৰাই থিয় হ’বলৈ প্ৰেৰণা যোগায়। নাৰীৰ উপস্থিতিয়ে পুৰুষৰ জীৱনত এক সুৰক্ষা কবচৰ দৰে কাম কৰে। সংসাৰৰ সকলো যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি বিচাৰি পুৰুষে নাৰীৰ শৰণ লয়। উদাহৰণস্বৰূপে, ইতিহাসৰ পাতত থকা বহু মহান পুৰুষৰ জীৱনলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁলোকৰ সংগ্ৰামৰ দিনবোৰত পত্নী বা মাতৃৰ পৰা পোৱা মাত্ৰ কেইটামান প্ৰেৰণাদায়ক শব্দই তেওঁলোকৰ জীৱনৰ গতিপথ সলনি কৰি দিছিল। ইয়াৰ পৰাই প্ৰমাণিত হয় যে নাৰীৰ উপস্থিতি কোনো পুৰুষৰ বাবে সাধাৰণ নহয়, এয়া এক ঐশ্বৰিক শক্তি বুলি ক’ব পাৰি।
প্ৰেমৰ সংজ্ঞা বৰ বিশাল। প্ৰেম মানে সদায় একেলগে হাঁহি থকাটো নহয়। প্ৰেমৰ আচল অৰ্থ বুজা যায় তেতিয়া, যেতিয়া ইজনে সিজনৰ ভঙা পৰা মুহূৰ্তবোৰ নিজৰ বুকুত জাপি লয়। অথচ আজিৰ প্ৰযুক্তি নিৰ্ভৰ সমাজত সৰু সৰু অভিমান, অহংকাৰ, আৰু ভুল বুজাবুজিৰ ফলত বহু গভীৰ সম্পৰ্ক নীৰৱে শেষ হৈ গৈছে। দীঘলীয়া মৌনতাই এতিয়া প্ৰেমৰ আৱেগবোৰক হত্যা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কেতিয়াবা এটা কঠোৰ শব্দই সম্পৰ্কৰ মাজত এনে গভীৰ ক্ষত সৃষ্টি কৰে, যিটো ক্ষত সময়েও সহজে ভাল কৰিব নোৱাৰে। এনে পৰিস্থিতিত পুৰুষজন সম্পূৰ্ণ অকলশৰীয়া হৈ পৰে। বাহিৰৰ পৰা চালে এজন পুৰুষক বৰ স্বাভাৱিক যেন লাগে। তেওঁ নিয়মিত কাম কৰিব, লোকৰ আগত হাঁহিব, আনৰ সৈতে অনৰ্গল কথা পাতিব। কিন্তু তেওঁৰ ভিতৰত কি চলি আছে, সেই কথা কোনেও অনুধাৱন কৰিব নোৱাৰে। কিছুমান মৃত্যু কেতিয়াও শ্মশানত নঘটে। সেইবোৰ হৃদয়ৰ গভীৰ নিস্তব্ধতাত নিঃশব্দে ঘটে। পুৰুষৰ জীৱনত এনে এটা সময় আহে, যেতিয়া তেওঁ নিজকে শূন্য বুলি অনুভৱ কৰে। নাৰীৰ অবিহনে সেই শূন্যতা পূৰণ কৰাটো কোনো পুৰুষৰ বাবেই সহজ নহয়।
সমাজৰ ভুল ধাৰণা হৈছে যে পুৰুষে কান্দিব নালাগে। কিন্তু সত্যটো হ’ল, যিজনে হৃদয়ৰে ভাল পাব জানে, তেওঁ নিশ্চয় কান্দিবও জানে। কান্দোন কেতিয়াও পৰাজয়ৰ ভাষা নহয়। এয়া বুকুত সাঁচি ৰখা অগণন অব্যক্ত অনুভৱৰ এক মুক্তিৰ পথ। যেতিয়া এজন পুৰুষ কান্দে, তেতিয়া তেওঁ দুৰ্বল হৈ নপৰে, আচলতে নিজৰ আত্মাক পুনৰাই জীয়াই তুলিবলৈ চেষ্টাহে কৰে। কান্দোনৰ জৰিয়তে পুৰুষে নিজৰ ভিতৰত জমা হোৱা বিষবোৰ উলিয়াই দিয়ে। এই সময়ছোৱাত নাৰীৰ মৰম আৰু সহানুভূতিৰ অতি প্ৰয়োজন হয়। যদি সেই মৰ্মান্তিক সময়ত কাষৰ মানুহজনীয়ে হাতখন এৰি দিয়ে, কান্ধৰ পৰা মূৰটো আঁতৰাই নিয়ে, তেন্তে সেই আঘাত কোনো অস্ত্ৰই দিব নোৱাৰে। সংকট কালত নাৰীৰ কান্ধত পুৰুষে কেৱল মূৰ থয়, আৰু তেওঁ নিজৰ সমস্ত বিশ্বাস, নিজৰ নিৰাপত্তা আৰু গোটেই ক্লান্তি বুকুত লৈ তাৰ আশ্ৰয় লয়। নাৰীৰ সান্নিধ্যই পুৰুষক আচল জীয়াই থকাৰ অৰ্থ প্ৰদান কৰে। নাৰীৰ ওপৰত কৰা এই বিশ্বাসৰ ওপৰতেই পুৰুষৰ সমগ্ৰ জীৱন নিৰ্ভৰশীল হৈ থাকে। নাৰী অবিহনে পুৰুষৰ জগতখন এক নিৰস মৰুভূমিৰ দৰে হৈ পৰে।
নাৰীৰ মৰমে পুৰুষক নতুন প্ৰাণ দিয়ে। জীৱনৰ প্ৰতিটো খোজত নাৰীৰ পৰামৰ্শ আৰু অৱদান অবিস্মৰণীয়। পুৰুষৰ জীৱনত নাৰী কেৱল সংগী নহয়, তাই প্ৰতিটো কামৰ প্ৰেৰণাৰ উৎস। ঘৰখন ধৰি ৰখাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পুৰুষৰ কেৰিয়াৰৰ সফলতালৈকে প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰত নাৰীৰ ভূমিকা অপৰিসীম। পুৰুষৰ জীৱনৰ স্তম্ভ হিচাপে নাৰীয়ে প্ৰতিটো বিপদৰ সময়ত ঢাল হৈ থিয় দিয়ে। যি পুৰুষৰ জীৱনত এগৰাকী বুজি পোৱা নাৰী থাকে, তেওঁৰ জীৱন অৰ্ধেক সফল বুলি গণ্য কৰিব পাৰি। জীৱনৰ অৰণ্যত নাৰী এক শীতল ছাঁ। পুৰুষৰ কঠোৰ জীৱনটোৰ মাজত নাৰীৰ কোমল মাতটোৱে সকলো ক্লান্তিক মচি দিয়ে। দিনটোৰ কামৰ অন্তত ঘৰলৈ উভতি অহা পুৰুষজনে নাৰীৰ মুখৰ মাতষাৰ শুনিলে সকলো মানসিক চাপ পাহৰি যায়। এই শান্তি নাৰীৰ বাবেই সম্ভৱ হৈ পৰে। পুৰুষৰ বাবে নাৰীৰ উপস্থিতিয়ে এক সুৰক্ষিত আশ্ৰয়স্থল গঢ়ি তোলে। যিমান ডাঙৰ বিপদেই নহওক, নাৰীৰ সন্মতি আৰু মৰমে পুৰুষক সকলো জয় কৰিবলৈ সাহস দিয়ে।
এইখিনিতে প্ৰশ্ন উঠে, কিয় আজিৰ প্ৰজন্মৰ মাজত সম্পৰ্কবোৰ ইমান ঠুনুকা হৈ পৰিছে? ইয়াৰ কাৰণ হ’ল ধৈৰ্যৰ অভাৱ। ইজনে সিজনৰ প্ৰতি থকা সন্মানবোধ কমি গৈছে। পুৰুষে নাৰীক সন্মান কৰিবলৈ শিকিব লাগে, আৰু নাৰীয়ে পুৰুষৰ মৰ্যাদা বুজিবলৈ যত্ন কৰিব লাগে। এই দুয়োটা দিশৰ সমতা নাথাকিলে সংসাৰৰ ভেটি লৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। নাৰী হ’ল ঘৰৰ মূল চালিকাশক্তি। তেওঁৰ চকুৰ আগত ঘৰৰ সকলো কাম সুচাৰুৰূপে সম্পন্ন হয়। পুৰুষে বাহিৰৰ জগতৰ সৈতে যুঁজ দিয়াৰ সাহস নাৰীৰ পৰাই আহৰণ কৰে। এগৰাকী নাৰীৰ প্ৰেমত ইমান শক্তি আছে যে তেওঁ ইচ্ছা কৰিলে মৃতপ্ৰায় হৃদয়কো পুনৰাই জীয়াই তুলিব পাৰে। পুৰুষৰ জীৱনত নাৰীৰ স্থান কোনো শব্দৰে বৰ্ণনা কৰা সম্ভৱ নহয়। তেওঁলোক যেন ইজনে সিজনৰ পৰিপূৰক। পুৰুষৰ জীৱনৰ স্তম্ভ হিচাপে নাৰী চিৰদিন থাকিব। প্ৰতিটো পুৰুষৰ সফলতাৰ আঁৰত এগৰাকী নাৰীৰ অৱদান নিশ্চিত থাকে। সেয়া মাতৃ হওক, ভগ্নী হওক বা পত্নী হওক। তেওঁলোকৰ অবিহনে পুৰুষৰ অস্তিত্ব অসম্পূৰ্ণ। পুৰুষৰ অন্তৰৰ গভীৰতাত লুকাই থকা আৱেগবোৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ কেৱল নাৰীৰ সাহসৰ প্ৰয়োজন। যিখন সমাজত নাৰীক সন্মান কৰা হয়, সেই সমাজৰ পুৰুষ সকল শক্তিশালী হৈ থাকে। পুৰুষৰ জীৱনক সুশৃংখল কৰাত নাৰীৰ ভূমিকা সৰ্বোচ্চ। তেওঁলোকৰ মাজৰ বুজাবুজি আৰু মৰমে জীৱনক সজীৱ কৰি ৰাখে। পুৰুষৰ জীৱনৰ স্তম্ভ ৰূপে নাৰীয়ে যুগে যুগে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰি আহিছে। এয়া এক চিৰন্তন সত্য যি কোনোদিনে সলনি নহয়।
পুৰুষৰ জীৱনৰ যাত্ৰাত নাৰীৰ ভূমিকা আৱেগিক আশ্ৰয়দাতা আৰু এগৰাকী পথপ্ৰদৰ্শক হিচাপেও অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। কোনো পুৰুষৰ জীৱনৰ আৰম্ভণি হয় মাতৃৰ কোলাত, য’ত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে মমতাৰ পৰিচয় পায়। এই মমতাই তেওঁৰ অন্তৰত এটা কোমল চুক সৃষ্টি কৰে, যিটো জীৱনৰ শেষলৈকে অটুট থাকে। পৰৱৰ্তী সময়ত ভগ্নীৰ ৰূপত নাৰীয়ে পুৰুষৰ শৈশৱৰ সংগী হৈ পৰে আৰু জীৱনৰ প্ৰথমটো প্ৰতিযোগিতা আৰু ভাগ-বতৰাৰ শিক্ষা দিয়ে। অৱশেষত পত্নীৰ ৰূপত নাৰীয়ে তেওঁৰ জীৱনৰ দায়িত্বসমূহৰ ভাগীদাৰ হৈ পৰে। এই তিনিওটা ৰূপতে নাৰীয়ে পুৰুষৰ জীৱনৰ বিভিন্ন দিশক পৰিপূৰ্ণ কৰি তোলে। সংসাৰৰ প্ৰতিটো গলি-উপগলিত নাৰীৰ অৱদান অবিহনে পুৰুষৰ যাত্ৰা অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰয়।
প্ৰেম আৰু বিশ্বাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ়ি উঠা সম্পৰ্কবোৰত পুৰুষে প্ৰায়ে কিছুমান অদৃশ্য সীমাবদ্ধতাৰ সন্মুখীন হয়। এই সীমাবদ্ধতাবোৰ ভাঙি পেলাবলৈ নাৰীৰ সাহসৰ প্ৰয়োজন হয়। পুৰুষে বাহিৰৰ পৃথিৱীত যিমান শক্তিশালী হৈ থিয় দিয়ে, ভিতৰি তেওঁ সিমানেই অসহায় হৈ পৰিব পাৰে। এই অসহায় অৱস্থাত নাৰীৰ হাতৰ স্পৰ্শই তেওঁৰ স্নায়ুক শান্ত কৰে। বিজ্ঞানৰ দৃষ্টিত চালে দেখা যায় যে নাৰীৰ উপস্থিতিয়ে পুৰুষৰ মস্তিষ্কৰ অৱসাদ দূৰ কৰাত সহায় কৰে। এয়া কেৱল এটা ধাৰণা নহয়, ই এক জৈৱিক সত্য। পুৰুষৰ হৃৎস্পন্দনৰ ছন্দ নাৰীৰ সান্নিধ্যত অধিক সুস্থিৰ হৈ পৰে। নাৰীৰ এটা মিহি মাত বা এটা হাঁহি পুৰুষৰ বাবে ঔষধৰ দৰে কাম কৰে। জীৱনৰ কঠিন সময়ত যেতিয়া পুৰুষৰ সকলো পৰিকল্পনা বিফল হয়, তেতিয়া নাৰীয়েই হৈ পৰে তেওঁৰ আচল শক্তি। পুৰুষৰ ব্যৰ্থতাৰ সময়ত নাৰীৰ মৌন সমৰ্থন অধিক মূল্যবান হৈ পৰে। কোনো ধৰণৰ প্ৰশ্ন নকৰাকৈ নাৰীয়ে যেতিয়া পুৰুষৰ কাষত থিয় দিয়ে, তেতিয়া পুৰুষে নিজৰ ভুলবোৰক শুধৰণি কৰিবলৈ নতুন উদ্যম পায়। এই স্থিতিস্থাপকতা নাৰীৰ এটা বিশেষ গুণ। তাই জানে কেনেকৈ এটা ভাঙি পৰা মনক জোৰা লগাব পাৰি। পুৰুষৰ বাবে নাৰী হ’ল সেই শ্ৰেষ্ঠ দৰ্শক, যিয়ে তেওঁৰ প্ৰতিটো কামক সূক্ষ্মভাৱে লক্ষ্য কৰে আৰু প্ৰয়োজনত সঠিক পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। এই পৰামৰ্শবোৰ কেতিয়াবা অতি কঠোৰ হ’ব পাৰে, কিন্তু সেইবোৰৰ আঁৰত থাকে অকৃত্রিম মৰম।
সম্পৰ্কত মৰ্যাদাৰ স্থান অতি উচ্চ। পুৰুষ আৰু নাৰীৰ মাজৰ এই সম্পৰ্কটো কোনো বিনিময়ৰ বিষয় নহয়। ই এক উৎসৰ্গাৰ যাত্ৰা। পুৰুষে যেতিয়া নাৰীক নিজৰ সমান বুলি মানি লয়, তেতিয়া সংসাৰত এক সুন্দৰ ভাৰসাম্যৰ সৃষ্টি হয়। আজিৰ প্ৰজন্মৰ মাজত এই ভাৰসাম্যৰ অভাৱ দেখা যায়। পুৰুষে নাৰীক কেৱল এগৰাকী ঘৰুৱা সহায়কাৰী বুলি ভবাৰ ফলত বহু সম্পৰ্কৰ অকাল মৃত্যু ঘটে। নাৰীক যদি এক স্বাধীন সত্তা হিচাপে সন্মান দিয়া হয়, তেন্তে তেওঁ পুৰুষৰ বাবে এনে এক সাহসৰ উৎস হৈ পৰে, যিয়ে কোনো পৰ্বত জয় কৰিবলৈকো দ্বিধাবোধ নকৰে। পুৰুষৰ সফলতাৰ আঁৰত থকা নাৰীৰ সেই ত্যাগক সমাজত সঠিকভাৱে স্বীকৃতি দিব লাগে। পুৰুষৰ জীৱনৰ ক্লান্তিৰ সময়ত নাৰীৰ কোলাত মূৰ থৈ জিৰণি লোৱাটো হৈছে আটাইতকৈ ডাঙৰ নিৰাপত্তা। এই নিৰাপত্তা কোনো ধন-সম্পত্তিৰে কিনিব নোৱাৰে। পুৰুষে যিমান বিলাসিতা বিচাৰক, শেষত তেওঁৰ প্ৰয়োজন হয় এগৰাকী বুজি পোৱা সংগীৰ। নাৰীৰ হাতত থকা সেই যাদু, যিয়ে পুৰুষৰ সমস্ত চিন্তাক ধুই পেলাব পাৰে। পুৰুষৰ বাবে ঘৰখন হ’ল তেওঁৰ আচল পৰিচয়, আৰু সেই পৰিচয়ৰ গুৰিত থাকে নাৰীৰ যত্ন। ঘৰৰ পৰিৱেশটো সুস্থ কৰি ৰখাত নাৰীৰ অৱদান অনস্বীকার্য। পুৰুষে বাহিৰৰ পৃথিৱীৰ সৈতে যুঁজি যি কষ্ট লয়, তাৰ প্ৰতিদান নাৰীৰ মৰমৰ বাহিৰে আন একো হ’ব নোৱাৰে।
কিছুমান পুৰুষৰ স্বভাৱ প্ৰকৃতিগতভাৱেই লাজুক বা অৰ্থহীন হ’ব পাৰে। তেওঁলোকে নিজৰ মনৰ কথা খুলি ক’বলৈ সংকোচ কৰে। এনে পুৰুষৰ বাবে নাৰীৰ ধৈৰ্য এক ডাঙৰ আশীৰ্বাদ। নাৰীয়ে বুজি পায় যে পুৰুষৰ মৌনতাৰ আঁৰত কিমান কি আৱেগ লুকাই থাকে। এই বুজাবুজিটো গঢ়ি উঠিবলৈ বছৰৰ পিছত বছৰ সময় লাগে। প্ৰেম কেৱল যৌৱনৰ উন্মাদনা নহয়, প্ৰেম হ’ল বৃদ্ধ অৱস্থালৈকে বৰ্তি থকা এক প্ৰতিশ্ৰুতি। বৃদ্ধ বয়সত যেতিয়া পুৰুষৰ শৰীৰৰ শক্তি কমি আহে, তেতিয়া নাৰীৰ সহায়ে তেওঁক জীৱনৰ শেষৰ ফালে এক অনন্য শান্তি প্ৰদান কৰে। এই শান্তি পোৱা সকলো পুৰুষৰ ভাগ্যত নাথাকে। পৰিয়ালৰ পৰিধিৰ ভিতৰত নাৰী আৰু পুৰুষৰ সম্পৰ্কটো কেৱল জৈৱিক নহয়, ই আধ্যাত্মিক। দুয়োৰে মিলনত এক নতুন সৃষ্টিৰ জন্ম হয়, যিটো সমাজৰ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ বাবে আধাৰ হৈ পৰে। ল’ৰা-ছোৱালীৰ ওচৰত পিতৃ আৰু মাতৃৰ আদৰ্শই ভৱিষ্যতৰ বাট দেখুৱায়। পিতৃৰ গাম্ভীৰ্য আৰু মাতৃৰ মৰমে সংসাৰৰ ঘৰখনক এক সুৰক্ষিত স্থান কৰি তোলে। এই ক্ষেত্ৰত নাৰীৰ ধৈৰ্যই পুৰুষৰ বাবে এটা পাঠৰ দৰে। ল’ৰা-ছোৱালীৰ শিক্ষা-দীক্ষা আৰু নৈতিকতাৰ ক্ষেত্ৰত নাৰীয়ে যি সময় ব্যয় কৰে, সেয়া পুৰুষৰ বাবে গৌৰৱৰ বিষয়। পুৰুষৰ জীৱনৰ স্তম্ভ হিচাপে নাৰীয়ে প্ৰতিটো পদক্ষেপত সহযোগিতা আগবঢ়ায়। প্ৰতিটো পুৰুষৰ এটা গোপন সপোন থাকে। সেই সপোনটো বাস্তৱ কৰিবলৈ তেওঁক এগৰাকী বিশ্বাসী নাৰীৰ প্ৰয়োজন হয়। নাৰীয়ে জানে কেনেকৈ পুৰুষৰ সপোনক সাকাৰ কৰিব লাগে। তেওঁৰ উৎসাহ পুৰুষৰ বাবে ইন্ধন স্বৰূপ। এই সহযোগিতাই পুৰুষক উচ্চ শিখৰলৈ লৈ যায়। বহু বিখ্যাত ব্যক্তিৰ জীৱনৰ ইতিহাস পঢ়িলে দেখা যায় যে তেওঁলোকৰ সাহসৰ আঁৰত এগৰাকী নাৰীৰ প্ৰেৰণা আছিল। এই সত্যটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে পুৰুষ কেতিয়াও অকলশৰে সম্পূৰ্ণ হ’ব নোৱাৰে। নাৰীৰ সান্নিধ্য পুৰুষৰ বাবে কেৱল প্ৰয়োজন নহয়, এয়া এক আৱশ্যকীয় পূৰ্বচৰ্ত।
শেষত ক’ব পাৰি যে নাৰী হ’ল পুৰুষৰ জীৱনৰ অঘোষিত স্তম্ভ। নাৰীৰ অবিহনে পুৰুষৰ জীৱনৰ যিকোনো বিশাল অট্টালিকা তাসেৰে নিৰ্মিত ঘৰৰ দৰে লৰিবলৈ ধৰে। সেয়েহে, প্ৰতিটো পুৰুষে নিজৰ নাৰীৰ প্ৰতি সদায় অনুগত আৰু কৃতজ্ঞ হৈ থকা উচিত। প্ৰতিটো পুৰুষৰ জীৱনৰ এই স্তম্ভটো যিমানেই মজবুত হ’ব, সিমানেই তেওঁৰ সংসাৰ আৰু চৰিত্ৰ উন্নত হ’ব। এই স্তম্ভটো ভাঙি পৰিবলৈ নিদি অটলভাৱে ৰখাটোৱেই হৈছে পুৰুষৰ জীৱনৰ আচল সাফল্য। যি পুৰুষে নিজৰ সংগীৰ হাতখন জীৱনৰ শেষলৈকে ধৰি ৰাখিব পাৰে, তেওঁ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ভাগ্যবান ব্যক্তি। এগৰাকী নাৰীৰ বিশ্বাস এজন পুৰুষৰ সাহস হৈ উঠিব পাৰে, আৰু এজন পুৰুষৰ সন্মান এগৰাকী নাৰীৰ সুৰক্ষা। য’ত এই দুয়োটা একেলগে থাকে, তাতেই প্ৰেমে নিজৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ ৰূপ লাভ কৰে। এই প্ৰেম কোনো সাময়িক আৱেগ নহয়, এয়া এক চিৰস্থায়ী বন্ধন যি সময়ৰ সোঁততো কেতিয়াও ম্লান নপৰে। সেয়েহে আমি সকলোৱে নাৰী আৰু পুৰুষৰ এই পবিত্র সম্পৰ্কক লৈ গৌৰৱ কৰিব লাগে। এই পৃথিৱীখন তেতিয়াই সুন্দৰ হ’ব যেতিয়া নাৰী আৰু পুৰুষে ইজনে সিজনক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিব