নিস্বাৰ্থ সেৱাৰ ৰঙেৰে ‘জীৱনৰ ৰং’
লক্ষীনন্দন কলিতা
এখন সমাজ কেৱল ঘৰ-দুৱাৰ, বাট-পথ আৰু উন্নয়নৰ পৰিসংখ্যাৰে গঢ় নলয়, সমাজ গঢ় লয় মানুহৰ প্ৰতি মানুহৰ মৰম, সহমৰ্মিতা আৰু দায়িত্ববোধেৰে। যেতিয়া কোনোবাই নিজৰ স্বাৰ্থৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি আনৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাবলৈ অহৰহ চেষ্টা কৰে, তেতিয়াই মানৱতাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ প্ৰকাশ পায়। শিৱসাগৰৰ মাটিত তেনে এক নিস্বাৰ্থ সেৱাৰ চিনাকি হৈ উঠিছে জীৱনৰ ৰং খ্যাত প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়া।
দিন হওক বা নিশা, সুখ হওক বা সংকট,মানুহৰ প্ৰয়োজনৰ সময়ত কাষত থিয় দিয়াটোৱেই যেন তেওঁৰ জীৱনৰ এক নীৰৱ ব্ৰত। কোনো প্ৰচাৰৰ আকাংক্ষা নথকাকৈ, কোনো বাহ্যিক স্বীকৃতিৰ আশাত নথকাকৈ সমাজৰ বিভিন্ন স্তৰৰ মানুহৰ বাবে কাম কৰি যোৱাটোৱেই তেওঁৰ সেৱাৰ মূল সুৰ। মানৱ জীৱনত কেতিয়াবা এনে সময় আহে, যেতিয়া এজাক সহায়ৰ হাত, এষাৰ আশ্বাসৰ মাত অথবা কোনোবাই কাষত থিয় দিয়াটোৱেই হৈ পৰে আটাইতকৈ ডাঙৰ সম্বল। প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়াৰ কামৰ মাজত এই সৰু সৰু মানৱীয় অনুভূতিবোৰেই যেন বৃহৎ ৰূপ লাভ কৰিছে। অসহায় মানুহৰ কাষত থিয় দিয়া, প্ৰয়োজনৰ সময়ত সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা আৰু সমাজৰ প্ৰতি নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰা,এই সকলোবোৰ কামৰ মাজেৰে তেওঁ মানৱতাৰ এক উজ্জ্বল ছবি আঁকি আহিছে।
‘জীৱনৰ ৰং’ নামটোৰ মাজতো যেন এক গভীৰ তাৎপৰ্য লুকাই আছে। জীৱন যদি এখন কেনভাছ হয়, তেন্তে মানুহৰ প্ৰতি কৰা প্ৰতিটো ভাল কামেই তাৰ একোটা উজ্জ্বল ৰং। কাৰোবাৰ চকুৰ পানী মচি দিয়া, কাৰোবাৰ দুখৰ সময়ত সাহস দিয়া, কাৰোবাৰ অসহায়তাৰ সময়ত সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা-এইবোৰেই জীৱনক প্ৰকৃত অৰ্থত ৰঙীন কৰি তোলে। শিৱসাগৰৰ ঐতিহ্য আৰু ইতিহাসেৰে সমৃদ্ধ মাটিত প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়াৰ দৰে যুৱকৰ সামাজিক প্ৰচেষ্টা আশাব্যঞ্জক। আজিৰ সময়ত মানুহে যেতিয়া নিজৰ ব্যস্ততা আৰু ব্যক্তিগত স্বাৰ্থক লৈ ব্যস্ত, তেনে সময়ত আনৰ বাবে সময় উলিয়াই কাম কৰি যোৱাটো সহজ কথা নহয়। কিন্তু প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়াই যেন প্ৰমাণ কৰিছে—মানৱতাৰ বাবে কৰা কামৰ কোনো সময়সীমা নাথাকে, কোনো সীমাৰেখাও নাথাকে।
তেওঁৰ পথচলাত হয়তো অসংখ্য প্ৰত্যাহ্বান আহিছে, হয়তো সকলো কাম সকলো সময়তে সফল হোৱা নাই,তথাপি থমকি নৰৈ আগুৱাই যোৱাৰ মানসিকতাই তেওঁৰ সেৱাৰ শক্তি। কাৰণ নিস্বাৰ্থ সেৱাৰ মূল্য সদায় সংখ্যাৰে জুখিব নোৱাৰি। কেতিয়াবা এটি সহায়ে কাৰোবাৰ দিন সলনি কৰে, কেতিয়াবা এষাৰ আশ্বাসে মানুহক নতুনকৈ সাহসী কৰি তোলে।প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়াৰ এই যাত্ৰা কেৱল এজন ব্যক্তিৰ যাত্ৰা নহয়, ই সমাজৰ প্ৰতি আমাৰ সামূহিক দায়িত্বৰ কথাও সোঁৱৰাই দিয়ে। তেওঁ দেখুৱাইছে যে সমাজ সলনি কৰিবলৈ সদায় বৃহৎ পদ বা ক্ষমতাৰ প্ৰয়োজন নহয়—প্ৰয়োজন মাথোঁ এখন সংবেদনশীল হৃদয়, কিছু সাহস আৰু আনৰ বাবে কিবা এটা কৰাৰ আন্তৰিক ইচ্ছা।আজিৰ প্ৰজন্মৰ বাবে তেওঁৰ কৰ্মযাত্ৰা এক সুন্দৰ অনুপ্ৰেৰণা। নিজৰ সাফল্যৰ লগতে সমাজৰ সাফল্যৰ কথাও ভাবিব পৰা মানসিকতাইহে এখন সুস্থ আৰু মানৱীয় সমাজ নিৰ্মাণ কৰিব পাৰে। এজন মানুহৰ সৰু এটি ভাল কামে আন এজনক অনুপ্ৰাণিত কৰে, সেই অনুপ্ৰেৰণা আকৌ আন এজনৰ মাজলৈ বিয়পি পৰে। এনেদৰেই মানৱতাৰ পোহৰ এজাকৰ পৰা আন এজাকলৈ বিয়পি যায়।
শেষত ক’ব পাৰি জীৱনৰ ৰং খ্যাত প্ৰণৱজ্যোতি চেতিয়া কেৱল এটি নাম নহয়, ই এক মানসিকতা,মানুহৰ দুখত কাষত থিয় দিয়াৰ, মানুহৰ সুখত আনন্দিত হোৱাৰ আৰু সমাজৰ বাবে নিজকে উৎসৰ্গা কৰাৰ এক সুন্দৰ মানসিকতা।
শিৱসাগৰৰ আকাশত যেতিয়া সন্ধিয়াৰ ৰঙা বেলিয়ে দিনটোৰ অন্ত পেলায়, তেতিয়া যেন সেই ৰঙৰ মাজতো এটি সৰু আশা জিলিকি থাকে।মানুহে মানুহৰ বাবে থাকিব, সহায়ৰ হাত আগবঢ়াব আৰু মানৱতাৰ পোহৰ জ্বলাই ৰাখিব।
কাৰণ, জীৱন তেতিয়াহে সঁচাকৈ ৰঙীন হয়-যেতিয়া সেই ৰঙত আন এজন মানুহৰ হাঁহিৰো অংশ থাকে।