(বৰ্তমান অসমৰ বান পৰিস্থিতিৰ প্ৰেক্ষাপটত)
‘প্ৰকৃতিৰ তাণ্ডৱ’ এক মৰ্মান্তিক ৰূপ
শংকৰ দেৱ, দেৰগাঁও
প্ৰকৃতি হৈছে প্ৰাণীৰ প্ৰাণ , সৌন্দৰ্যৰ আধাৰ আৰু মানৱ সভ্যতাৰ চিৰদিনৰ সংগী। নদ-নদী, পাহাৰ-পৰ্বত, বনাঞ্চল আৰু সেউজীয়া প্ৰকৃতিয়ে আমাৰ জীৱন সমৃদ্ধ কৰি তোলে। কিন্তু একেই প্ৰকৃতিয়ে যেতিয়া ৰুদ্ৰ আৰু সংহাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰে, তেতিয়া মুহূৰ্ততে সুখ-শান্তিৰে থকা এই সেউজী পৃথিৱীখন ধ্বংসস্তূপলৈ পৰিণত হয়। শেহতীয়াকৈ অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত হোৱা অবিৰত বৰষুণ, আকস্মিক বান, ডাৱৰ বিস্ফোৰণ আৰু ভূমিস্খলনে পুনৰ এবাৰ সেই কঠোৰ বাস্তৱতাৰ সন্মুখীন কৰাই দিছে।
শেহতীয়া বানপানীয়ে বিশেষকৈ শিৱসাগৰ, চৰাইদেউ, ডিব্ৰুগড়, যোৰহাট, গোলাঘাটকে ধৰি বহু জিলা জুৰি জনজীৱন স্তব্ধ কৰি পেলাইছে। বহু অঞ্চলত ঘৰ-দুৱাৰ, পথ-দলং, দোকান-বজাৰ , বিদ্যালয়, কাৰ্য্যলয়, কৃষিভূমি আৰু অত্যাৱশ্যকীয় আন্তঃগাঁথনি পানীৰ তলত ডুব গৈছে। হাজাৰ হাজাৰ পৰিয়াল গৃহহীন হৈ আশ্ৰয় শিবিৰত আশ্ৰয় ল’বলৈ বাধ্য হৈছে। বহু পৰিয়ালে জীৱন-জীৱিকা, পশুধন আৰু সঞ্চিত সম্পদ হেৰুৱাই অনিশ্চয়তাৰ মাজলৈ যাবলগীয়া হৈছে ।
সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশিত মৰ্মান্তিক আলোকচিত্ৰসমূহে এই দুৰ্যোগৰ ভয়াবহতা অধিক স্পষ্ট কৰি তুলিছে। বুকুত সন্তানক আঁকোৱালি লৈ ওখ ঠাইলৈ খোজ কঢ়া মাতৃ, ভঙা ঘৰৰ সন্মুখত অসহায়ভাৱে বহি থকা বৃদ্ধ, নাওত উদ্ধাৰৰ অপেক্ষাত থকা শিশু, পানীৰ মাজত খাদ্য আৰু বিশুদ্ধ খোৱা পানীৰ বাবে হাহাকাৰ কৰা মানুহ—এইবোৰ কেৱল ছবি নহয়, ই একো একোটা সময়ৰ এক জীৱন্ত ইতিহাস। এখন আলোকচিত্ৰই বহু সময়ত হাজাৰ শব্দতকৈও অধিক শক্তিশালীভাৱে মানৱীয় বেদনা প্ৰকাশ কৰি দৃষ্টান্ত থৈ যায়।
বৰ্তমানৰ বান পৰিস্থিতিত ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত SDRF, NDRF, অসম আৰক্ষী, অগ্নিনিৰ্বাপক বাহিনী, সেনাবাহিনী, স্থানীয় প্ৰশাসন আৰু অসংখ্য স্বেচ্ছাসেৱী দ’ল-সংগঠনে উদ্ধাৰ আৰু সাহায্য অভিযান অব্যাহত ৰাখিছে। বহু স্বেচ্ছাসেৱী আৰু সাধাৰণ নাগৰিকেও নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি খাদ্য, ঔষধ, কাপোৰ আৰু অন্যান্য প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী আগবঢ়াই মানৱতাৰ এক উজ্জ্বল নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে।
বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি, জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, বনাঞ্চল ধ্বংস, নদীৰ স্বাভাৱিক প্ৰবাহ ব্যাহত হোৱা, অবৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে গৃহ নিৰ্মাণ আদি ব্যৱস্থাৰ দুৰ্বলতাই এনে প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ অধিক ভয়ংকৰ কৰি তুলিছে। প্ৰকৃতিৰ ওপৰত অবিবেচক হস্তক্ষেপৰ ফল ভুগিবলগীয়া হৈছে সমগ্ৰ মানৱ সমাজে।
এই পৰিস্থিতিত কেৱল চৰকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিলেই নহ’ব। পৰিৱেশ সংৰক্ষণ, বৃক্ষৰোপণ, জলাশয় সুৰক্ষা, নদী-পাহাৰৰ প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য অক্ষুণ্ণ ৰখা আৰু বিজ্ঞানসম্মত উন্নয়ন নীতি গ্ৰহণ কৰাটো আজিৰ সময়ৰ অন্যতম প্ৰয়োজন। লগতে দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা সম্পৰ্কে জনসচেতনতা বৃদ্ধি, আগতীয়াকৈ সতৰ্কীকৰণ ব্যৱস্থা শক্তিশালী কৰা আৰু স্থানীয় পৰ্যায়ত প্ৰস্তুতি গঢ়ি তোলাটোও সমানেই জৰুৰী।
প্ৰকৃতিৰ তাণ্ডৱৰ প্ৰতিখন মৰ্মান্তিক আলোকচিত্ৰ আমালৈ কেৱল দুখৰ কাহিনীয়েই নকয়, ই এক শক্তিশালী সতৰ্কবাণীও কঢ়িয়াই আনে। যদি আমি আজিও প্ৰকৃতিক সন্মান কৰিবলৈ, পৰিৱেশ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ আৰু উন্নয়ন আৰু প্ৰকৃতিৰ মাজত ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিবলৈ শিকিব নোৱাৰোঁ, তেন্তে এনে মৰ্মান্তিক দৃশ্য ভৱিষ্যতে আৰু অধিক বৃদ্ধি পাব।
সেয়েহে আহক, আমি সকলোৱে এক সুস্থ, সেউজীয়া আৰু দুৰ্যোগ-সহনশীল সমাজ গঢ়ি তোলাৰ সংকল্প লওঁ। প্ৰকৃতিক জয় কৰাৰ চেষ্টা নহয়, প্ৰকৃতিৰ সৈতে সহাৱস্থানৰ শিক্ষাইহে মানৱ সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ সুৰক্ষিত কৰিব। আজিৰ সজাগতাই কাইলৈৰ বহু জীৱন, বহু ঘৰ আৰু বহু সপোন ৰক্ষা কৰিব পাৰে।