আজি কালিৰ মানুহবোৰ ইমান কিয় স্বাৰ্থপৰ?
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অসমীয়া বিভাগ
বৰপেটা, হাউলী
মানুহ সমাজবদ্ধ জীৱ। মানুহে অকলে জীৱন অতিবাহিত কৰিব নোৱাৰে, সেয়েহে সমাজ, পৰিয়াল, বন্ধু-বান্ধৱ আৰু আত্মীয়-স্বজনৰ সৈতে মিলি জীৱন গঢ়ি তোলে। আগৰ দিনত মানুহৰ মাজত আন্তৰিকতা, সহানুভূতি, বিশ্বাস আৰু মৰমৰ সম্পৰ্ক অধিক গভীৰ আছিল। কিন্তু সময় সলনি হোৱাৰ লগে লগে মানুহৰ চিন্তাধাৰা, আচৰণ আৰু স্বভাৱতো বহু পৰিবর্তন আহিছে। বৰ্তমান যুগত বহু মানুহক অত্যন্ত স্বাৰ্থপৰ বুলি অনুভৱ হয়। মানুহে নিজৰ লাভ-লোকচানৰ কথাকহে বেছি গুৰুত্ব দিয়ে, আনৰ অনুভূতি বা কষ্টৰ মূল্য ধীৰে ধীৰে কমি গৈছে। এইকাৰণে বহুতে প্ৰশ্ন কৰে—“আজি কালিৰ মানুহবোৰ ইমান কিয় স্বাৰ্থপৰ?”
এই স্বাৰ্থপৰ মানসিকতাৰ এটা ডাঙৰ কাৰণ হৈছে আধুনিক জীৱনৰ তীব্র প্ৰতিযোগিতা। আজিৰ যুগত সকলোৱে সফলতা, ধন-সম্পত্তি, নাম-যশ আৰু উচ্চ স্থান লাভ কৰিবলৈ দৌৰি আছে। এই প্ৰতিযোগিতাৰ মাজত মানুহে নিজৰ স্বাৰ্থ পূৰণকেই মুখ্য লক্ষ্য হিচাপে লৈছে। ফলত বহুতে আনৰ সুখ-দুখৰ কথা চিন্তা কৰাৰ সময়েই নাপায়। নিজৰ উন্নতিৰ বাবে আনক ব্যৱহাৰ কৰা বা বিশ্বাস ভঙাও এতিয়া সাধাৰণ কথা হৈ পৰিছে।
অন্য এটা গুৰুত্বপূর্ণ কাৰণ হৈছে ধনৰ প্ৰতি অত্যাধিক আসক্তি। আগতে মানুহে সম্পৰ্ক আৰু মানৱীয় মূল্যবোধক বেছি গুৰুত্ব দিছিল, কিন্তু এতিয়া বহু ক্ষেত্ৰত ধনেই সকলো নিৰ্ধাৰণ কৰে। মানুহে ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে যে ধন থাকিলেহে সম্মান, সুখ আৰু শক্তি পোৱা যায়। সেইকাৰণে বহু মানুহে সম্পৰ্কৰ সলনি লাভ-লোকচানৰ হিচাপ বেছি কৰে। য’ত স্বাৰ্থ পূৰণ হয়, তাতেই মানুহে সম্পৰ্ক বজাই ৰাখে; কিন্তু লাভ নাথাকিলে ধীৰে ধীৰে দূৰত্ব সৃষ্টি হয়।
সামাজিক মাধ্যম আৰু আধুনিক প্রযুক্তিয়েও মানুহৰ মনোভাৱত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। আজিৰ যুগত বহু মানুহে বাস্তৱ জীৱনতকৈ কৃত্ৰিম জীৱন বেছি দেখুৱাব বিচাৰে। সামাজিক মাধ্যমত সুখ, সফলতা আৰু বিলাসিতাৰ ছবি দেখুৱাবলৈ মানুহ ব্যস্ত হৈ পৰিছে। ফলত তুলনা, ঈর্ষা আৰু আত্মকেন্দ্ৰিকতা বৃদ্ধি পাইছে। মানুহে নিজৰ সুখ আৰু স্বাৰ্থকহে মুখ্য বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
পৰিয়ালিক আৰু সামাজিক মূল্যবোধৰ অৱক্ষয়ো স্বাৰ্থপৰতা বৃদ্ধি পোৱাৰ অন্যতম কাৰণ। আগতে যৌথ পৰিয়ালত ডাঙৰ-সৰু সকলোৱে একেলগে থাকি মৰম, সহানুভূতি আৰু মানৱতাৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল। কিন্তু এতিয়া একক পৰিয়াল আৰু ব্যস্ত জীৱনশৈলীৰ বাবে সেই মূল্যবোধবোৰ ধীৰে ধীৰে কমি আহিছে। শিশুসকলেও বাস্তৱ জীৱনৰ পৰা বেছি মোবাইল আৰু ইণ্টাৰনেটৰ পৰা শিক্ষা ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ফলত আন্তৰিকতা আৰু সহানুভূতিৰ সলনি আত্মকেন্দ্ৰিকতা বৃদ্ধি পাইছে।
স্বাৰ্থপৰতাৰ ফল সমাজৰ বাবে অতি ক্ষতিকাৰক। মানুহে মানুহৰ ওপৰত বিশ্বাস হেৰুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। সম্পৰ্কবোৰ কৃত্ৰিম হৈ পৰিছে আৰু আন্তৰিক মৰম কমি গৈছে। বহু মানুহে নিজৰ দুখ-কষ্ট ভাগ কৰিবলৈ সঁচা মানুহ বিচাৰি নাপায়। ফলত একাকীত্ব, হতাশা আৰু মানসিক দূৰত্ব বৃদ্ধি পাইছে। যি সমাজত বিশ্বাস আৰু সহানুভূতি নাথাকে, সেই সমাজ কেতিয়াও সুস্থ আৰু শান্তিপূর্ণ হ’ব নোৱাৰে।
তথাপিও সকলো মানুহ একে নহয়। আজিও সমাজত বহু ভাল হৃদয়ৰ মানুহ আছে, যিসকলে নিঃস্বাৰ্থভাৱে আনক সহায় কৰে। এনে মানুহৰ বাবেই আজিও মানবতা জীয়াই আছে। সেয়েহে আমিও চেষ্টা কৰা উচিত যাতে কেৱল নিজৰ লাভৰ কথাই নাভাবি আনৰ সুখ-দুখৰ কথাও অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ। জীৱনত ধন-সম্পত্তি বা সফলতাতকৈ মানুহৰ মৰম, বিশ্বাস আৰু আন্তৰিকতাই অধিক মূল্যবান।
আজিৰ যুগত মানুহ স্বাৰ্থপৰ হোৱাৰ বহু কাৰণ থাকিলেও, মানৱতা আৰু সহানুভূতি কেতিয়াও হেৰাই যোৱা উচিত নহয়। যদি মানুহে কেৱল নিজৰ স্বাৰ্থৰ কথাই চিন্তা কৰে, তেন্তে সমাজখন ধীৰে ধীৰে মৰমহীন আৰু অমানৱীয় হৈ পৰিব। সেয়েহে প্ৰতিজন মানুহে নিজৰ অন্তৰত মানৱতা, বিশ্বাস আৰু আন্তৰিকতা জীয়াই ৰখাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।মানুহৰ স্বাৰ্থপৰ স্বভাৱৰ প্ৰভাৱ আজিৰ সমাজৰ প্ৰায় প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতেই দেখা যায়। বন্ধুত্ব, আত্মীয়তা, চাকৰি, ব্যৱসায়—সকলো ঠাইতেই বহু সময়ত আন্তৰিকতাৰ সলনি লাভৰ চিন্তাই আগস্থান দখল কৰিছে। আগতে বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক হৃদয়ৰ পৰা গঢ় লৈ উঠিছিল, কিন্তু আজিকালি অনেকেই নিজৰ সুবিধা অনুসৰি মানুহ বাছি লয়। যেতিয়ালৈকে কোনোবাৰ পৰা লাভ হয়, তেতিয়ালৈকে সম্পৰ্ক অটুট থাকে; কিন্তু সময় সলনি হ’লেই বহু সম্পৰ্কো শেষ হৈ যায়। এই বাস্তৱতাই বহু সংবেদনশীল মানুহক মানসিকভাৱে আঘাত দিয়ে।
চাকৰি আৰু ব্যৱসায়ৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰতিযোগিতা আৰু স্বাৰ্থপৰতা বৃদ্ধি পাইছে। বহু মানুহে নিজৰ উন্নতিৰ বাবে আনৰ ক্ষতি কৰিবলৈও কুণ্ঠাবোধ নকৰে। কোনোবাৰ সফলতাত আনন্দ পোৱাৰ সলনি ঈর্ষা আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ মনোভাৱ বেছি দেখা যায়। সমাজত ধন আৰু ক্ষমতাৰ মূল্য বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে সৎতা আৰু নৈতিকতাৰ মূল্য কিছু ক্ষেত্ৰত কমি গৈছে। ফলত মানুহৰ মাজত বিশ্বাসৰ সংকট সৃষ্টি হৈছে।
স্বাৰ্থপৰতাৰ আন এটা কাৰণ হৈছে মানুহৰ ভিতৰত বৃদ্ধি পোৱা অসুৰক্ষা বোধ। আজিৰ যুগত বহুতে ভাবি থাকে যে যদি তেওঁ নিজৰ কথাহে নাভাবে, তেন্তে হয়তো আন কোনোবাই তেওঁৰ কথা নাভাবিব। এই চিন্তাধাৰাই মানুহক ধীৰে ধীৰে আত্মকেন্দ্ৰিক কৰি তোলে। বহু সময়ত জীৱনৰ কঠিন অভিজ্ঞতা, প্ৰতাৰণা বা বিশ্বাসঘাতকতাইও মানুহৰ মন কঠোৰ কৰি তোলে। ফলত তেওঁলোকে আনৰ ওপৰত সহজে বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰে আৰু নিজৰ স্বাৰ্থকেই অধিক সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে।
তথাপিও মানুহৰ জীৱনত নিঃস্বাৰ্থতা আৰু সহানুভূতিৰ মূল্য আজিও অপৰিসীম। এজন মানুহৰ মিঠা ব্যৱহাৰ, আন্তৰিক সহায় আৰু সঁচা মৰমে আন এজনৰ জীৱন সলনি কৰি দিব পাৰে। সমাজখন সুন্দৰ হ’বলৈ কেৱল উন্নত প্রযুক্তি বা ধন-সম্পত্তিয়েই যথেষ্ট নহয়; প্ৰয়োজন ভাল মন, মানৱতা আৰু পাৰস্পৰিক বিশ্বাস। যদি প্ৰতিজন মানুহে আনৰ অনুভূতিক সন্মান কৰিবলৈ শিকে, তেন্তে সমাজত পুনৰ আন্তৰিকতা আৰু সম্প্ৰীতি ঘূৰি আহিব।
আমি সকলোৱে মনত ৰাখিব লাগিব যে জীৱনত সকলো বস্তু অস্থায়ী। ধন-সম্পত্তি, ক্ষমতা বা সফলতা একদিন শেষ হৈ যাব পাৰে, কিন্তু ভাল ব্যৱহাৰ আৰু মানৱতা সদায় মানুহৰ মনত জীয়াই থাকে। সেইকাৰণে নিজৰ স্বাৰ্থৰ লগতে আনৰ সুখ-দুখৰ কথাও চিন্তা কৰা উচিত। কাৰণ মানুহে মানুহৰ বাবেই পৃথিৱীখন এতিয়াও বাসযোগ্য আৰু সুন্দৰ হৈ আছে।