সুৰত বিলিন স্বপ্নাতুৰ নিশা
বনজিত দাস
সিদিনাই মাতিছিল
শব্দবোৰ অস্পষ্টাত ডুবি ককবকাই
সন্তৰ্পণে বৈ গৈছিল আবেগত
শিতানৰ গাৰু তিতা এটোপাল লোতক
বাৰে বাৰে কাণত বাজিছিল
অনুভৱ হৈছিল বুকুৰ ছাঁত গুজি
চৰাই এজাক কান্দিছিল ।
তেওঁ কথা ক’ব জানিছিল
সমস্ত জগতৰ মানুহ বিচাৰি
দেখুৱাই কিদৰে বুলাই চেনেহৰ সঁফুৰা
হৃদয় কাঢ়িবলৈ হৃদয়ত সোমাই
কেঁচা মাটিৰ সপোনৰ সেউজ সংকেত বিচাৰি
যাব পাৰে কিমান দূৰ
মানুহৰ বেদনা হৃদয়ঙ্গম নদীত উটি
কৈ দিব পাৰে তপৰাই
যন্ত্ৰণাৰ কাতৰ বিননি শব্দ হৈ জ্বলে
আঁতৰি গৈছিল কিদৰে মুক্ত আকাশ
বেলিটো ডুবিছিল সাগৰত ।
খেপিয়াই ফুৰা শিপাৰ সন্ধান
জানোছা পাব পাৰো কোনোৱেই নুশুনা মাত
অনুভৱ কৰো কিদৰে চুই চাব পাৰি
নদীৰ কল্লোলত তাৰ আলিঙ্গন
উপায়তো নাই
ক’ৰবাত ৰৈ গ’ল নেকি পৰশৰ মাধুৰ্য্যতা
থাকিব পাৰে বন-বননিৰ সুৰীয়া বাঁহীত
মানুহ থাকিলেও নুশুনা মানুহ
নিলাঞ্জনা আকাশত মেঘমোল্লাৰ মাজত লুকাই
সেই একেই শব্দৰ লয়লাস ভংগী
স্পৰ্শকাতৰ নিৰস ওঁঠৰ দাগ !
শিতানত তিতা সেমেকা শেতেলীত লুকুৱাব
কাৰোবাৰ সুৰত বিলীন এটি স্বপ্নাতুৰ নিশা
প্ৰাচীন এটুকুৰা ঘা
চুই চাব খুজো এখন আকাশ ।