যুৱকাল হৈছে মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়। এই সময়তেই মানুহে নিজৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰে, স্বপ্ন গঢ়ে আৰু আগন্তুক জীৱনৰ বাবে নিজকে প্ৰস্তুত কৰে। শিক্ষা, শ্ৰম, শৃঙ্খলা আৰু আত্মনিয়ন্ত্ৰণ—এইবোৰেই এজন মানুহক সফলতাৰ দিশে আগবঢ়ায়। কিন্তু এই সংবেদনশীল বয়সত কেতিয়াবা প্ৰেমৰ আবেগ, সামাজিক প্ৰভাৱ বা তৎক্ষণাৎ সুখৰ পিছত দৌৰাৰ ফলত বহুজনেই নিজৰ মূল উদ্দেশ্যৰ পৰা আঁতৰি যায়। সেয়েহে ক’ব পাৰি যে আগতে নিজৰ ভবিষ্যত গঢ়া আৰু জীৱনৰ অগ্ৰাধিকাৰসমূহ বুজি লোৱা অতি প্ৰয়োজনীয়, যাতে আবেগে আমাক ভুল দিশলৈ লৈ নাযায়।
ভৱিষ্যত গঢ়া মানে কেৱল পঢ়া-লেখাত ভাল কৰা নহয়; ই হৈছে নিজৰ চৰিত্ৰ, অভ্যাস, চিন্তাশক্তি আৰু দায়িত্ববোধ বিকশিত কৰা। শিক্ষাই মানুহক কেৱল চাকৰি পোৱাত সহায় নকৰে, ই মানসিক দৃঢ়তা, যুক্তিবোধ আৰু আত্মবিশ্বাসো গঢ়ি তোলে। যিসকল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজৰ অধ্যয়নত মনোযোগী থাকে, তেওঁলোকে জীৱনৰ বহু দুৱাৰ খুলি পেলায়। এই সময়ছোৱাত কষ্ট কৰি শিকা জ্ঞান আৰু দক্ষতাই ভৱিষ্যতে ফল দিব। প্ৰেম নিজেই বেয়া অনুভৱ নহয়। ই মানুহৰ জীৱনৰ এটা স্বাভাৱিক অংশ—মৰম, সন্মান আৰু সংযোগৰ অনুভৱে জীৱনক সুন্দৰ কৰি তোলে। কিন্তু সমস্যা তেতিয়াই আৰম্ভ হয় যেতিয়া এই অনুভৱে জীৱনৰ সকলো দিশ ঢাকি ধৰে আৰু মানুহে নিজৰ দায়িত্ব পাহৰি পেলায়। প্ৰেমৰ নামত যদি পঢ়া-লেখা, পৰিয়ালৰ দায়িত্ব বা ব্যক্তিগত উন্নতি অৱহেলা কৰা হয়, তেন্তে তাৰ পৰিণাম দীঘলীয়া সময়লৈ ক্ষতিকাৰক হ’ব পাৰে। আবেগিক সিদ্ধান্ত লোৱাটো সহজ, কিন্তু তাৰ ফল ভোগ কৰিব লগা হয় বহুদিন।
আজিৰ ডিজিটেল যুগত সামাজিক মাধ্যমেও এই আবেগক বহু গুণে বঢ়াই তোলে। ৰোমান্টিক ছবি, ভিডিঅ’, উদ্ধৃতি আৰু “পাৰফেক্ট কাপল”ৰ কাহিনীয়ে বহু যুৱক–যুৱতীৰ মনত অবাস্তৱ আশা সৃষ্টি কৰে। বাস্তৱ জীৱনত সম্পৰ্ক সদায় নিখুঁত নহয়—ইয়াত মতানৈক্য, ধৈৰ্য আৰু বুজাবুজিৰ প্ৰয়োজন থাকে। কিন্তু এই চকচকনি দেখি কিছুমানে নিজৰ জীৱনক তুলনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যাৰ ফলত হতাশা বা বিভ্ৰান্তি জন্ম ল’ব পাৰে। সেয়েহে এইবোৰক বিচক্ষণ দৃষ্টিৰে চাব শিকাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।
আত্মনিয়ন্ত্ৰণ হৈছে এই ক্ষেত্ৰত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ গুণ। নিজৰ অনুভৱক বুজা, সিহঁতৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ ৰাখা আৰু যুক্তিৰে সিদ্ধান্ত ল’ব পৰা ক্ষমতাই মানুহক পৰিপক্ক কৰে। জীৱনত সকলো কথাৰেই সময় থাকে—এই বোধ গঢ়ি তুলিলেই বহু সমস্যাৰ পৰা ৰক্ষা পাব পাৰি। আজিৰ তৎক্ষণাৎ আনন্দৰ লোভে যাতে ভৱিষ্যতৰ পথত বাধা নহয়, তাৰ বাবে সংযম অতি প্ৰয়োজনীয়। নিজৰ ভবিষ্যৎ সঠিকভাৱে গঢ়িবলৈ হ’লে স্পষ্ট লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰা উচিত। কোনটো ক্ষেত্ৰত আগবঢ়িব খোজোঁ, কি দক্ষতা গঢ়িব লাগিব, কিমান পৰিশ্ৰম কৰিব লাগিব—এইবোৰ আগতেই ভাৱি ল’লে পথ সহজ হয়। সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ, নিয়মিত অধ্যয়ন, স্বাস্থ্যৰ যত্ন আৰু ইতিবাচক সংগ—এই সকলোবোৰে মানুহক লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ সহায় কৰে। পৰিয়াল আৰু শিক্ষকসকলৰ ভূমিকা ইয়াত বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ। যেতিয়া অভিভাৱক আৰু শিক্ষকসকলে বন্ধুত্বসুলভভাৱে পৰামৰ্শ দিয়ে, তেতিয়া যুৱসন্তানসকলে নিজৰ দুশ্চিন্তা আৰু অনুভৱ মুকলিকৈ ক’ব পাৰে। কঠোৰ শাস্তি বা কেৱল নিষেধাজ্ঞাৰ সলনি যুক্তিসংগত আলোচনা আৰু বিশ্বাসৰ পৰিৱেশ গঢ়ি তুলিলেই ছাত্ৰ-ছাত্ৰী অধিক সচেতন হয়। জীৱনৰ সঠিক পথ দেখুৱাবলৈ এই দিশনির্দেশনা অতি প্ৰয়োজনীয়। আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হৈছে ইতিবাচক কাৰ্যকলাপত জড়িত হোৱা। খেলাধূলা, সংগীত, সাহিত্য, বিজ্ঞান, স্বেচ্ছাসেৱা বা সৃষ্টিশীল কামে মানুহক আত্মবিশ্বাসী কৰি তোলে আৰু মনক সুস্থ ৰাখে। এইবোৰে আবেগক গঠনমূলক ৰূপ দিবলৈ সহায় কৰে আৰু জীৱনৰ উদ্দেশ্য স্পষ্ট কৰে। যুৱসমাজে যিমানেই নিজৰ প্ৰতিভা বিকশিত কৰিব, সিমানেই বাহ্যিক মোহৰ প্ৰভাৱ কমিব।জীৱনত সফল হ’বলৈ হ’লে আবেগ আৰু বিচক্ষণতাৰ মাজত ভাৰসাম্য বজাই ৰাখাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। প্ৰেম বা অন্য অনুভৱ জীৱনৰ এটা অংশ হ’ব পাৰে, কিন্তু সিহঁত যেন জীৱনৰ লক্ষ্যৰ ঠাই নলয়। আগতে নিজৰ ভবিষ্যৎ গঢ়া, শিক্ষা লাভ কৰা আৰু চৰিত্ৰ উন্নত কৰা—এইবোৰেই যুৱকালৰ মুখ্য দায়িত্ব।
সেয়েহে স্পষ্টকৈ ক’ব পাৰি—যি যুৱকে নিজৰ লক্ষ্যৰ ওপৰত দৃঢ় থাকে, অধ্যয়নত মনোযোগ দিয়ে আৰু আবেগক সংযমেৰে পৰিচালনা কৰে, সেই যুৱেই উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ দিশে আগবঢ়ে। প্ৰেমৰ আবেগে যেন আমাক পথভ্ৰষ্ট নকৰে; তাৰ বাবে সচেতনতা, আত্মনিয়ন্ত্ৰণ আৰু দৃঢ় সংকল্পেই হৈছে সফল জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি।ভৱিষ্যৎ গঢ়াৰ পথটো দীঘল আৰু ধৈৰ্যৰ পৰীক্ষাৰে ভৰা। এই পথত যুৱসমাজে বহু ধৰণৰ প্ৰলোভন, বিভ্ৰান্তি আৰু চাপৰ মুখামুখি হয়। প্ৰেমৰ আবেগ তাৰ ভিতৰত এটা মাত্র দিশ, কিন্তু যদি সেই আবেগে জীৱনৰ মূল উদ্দেশ্য আৱৰিত কৰি তোলে, তেন্তে সেয়া ক্ষতিকাৰক হৈ উঠিব পাৰে। সেয়েহে নিজৰ লক্ষ্য স্মৰণ কৰি থকা, আত্মসমীক্ষা কৰা আৰু ভুল দিশলৈ গৈ আছোঁ নেকি সেয়া সময়ে সময়ে নিজকে প্ৰশ্ন কৰাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়।
জীৱনত আগবঢ়িবলৈ হ’লে সময়ৰ সঠিক ব্যৱস্থাপনা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। পঢ়া-লেখা, বিশ্ৰাম, পৰিয়ালৰ সৈতে সময়, আৰু ব্যক্তিগত আগ্ৰহ—এই সকলোবোৰৰ মাজত ভাৰসাম্য ৰাখিলে মানসিক চাপ কমে আৰু কাৰ্যক্ষমতা বৃদ্ধি পায়। যদি কোনো বিষয়ই অতিমাত্ৰা সময় বা মনোযোগ লৈছে বুলি অনুভৱ হয়, তেন্তে তাক পুনৰ বিবেচনা কৰা উচিত। ভৱিষ্যৎ গঢ়াৰ বাবে সময়েই আটাইতকৈ মূল্যৱান সম্পদ।
নিজৰ সংগ বাছনি কৰাটোও গুৰুত্বপূৰ্ণ। যিসকল বন্ধু লক্ষ্যনিষ্ঠ, অধ্যয়নশীল আৰু ইতিবাচক চিন্তাৰ অধিকারী, তেওঁলোকে আমাকো আগবঢ়িবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে। বিপৰীতে, অবিবেচক আচৰণ বা অলসতাৰ দিশে ঠেলি দিয়া সংগে জীৱনৰ গতি মন্থৰ কৰিব পাৰে। সঠিক সংগই যুৱসমাজক বিভ্ৰান্তিৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে।
কিছুমান সময়ত ব্যৰ্থতা আহে—পৰীক্ষাত নম্বৰ কম পোৱা, প্ৰতিযোগিতাত হৰা বা নিজৰ আশা পূৰণ নোহোৱা। এনে অৱস্থাত মন ভাঙি পৰাৰ সলনি, সেই অভিজ্ঞতাক শিক্ষা হিচাপে লোৱা উচিত। আত্মবিশ্বাস হেৰুৱাই যদি আবেগৰ আশ্ৰয় লোৱা হয়, তেন্তে সেয়া বিপদজনক হ’ব পাৰে। দৃঢ় মানসিকতাইহে ব্যৰ্থতাক সফলতাৰ সপোনলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে।
নিজৰ ভবিষ্যৎ গঢ়া মানে কেৱল ব্যক্তিগত সাফল্য নহয়; ই সমাজৰ প্ৰতি দায়িত্বো বহন কৰে। শিক্ষিত আৰু সচেতন নাগৰিকে সমাজত ইতিবাচক পৰিবৰ্তন আনিব পাৰে। সেয়েহে যুৱসমাজে নিজৰ উন্নতিৰ লগতে সমাজৰ কল্যাণৰ কথাও ভাবিব লাগে। এই দৃষ্টিভংগীয়ে জীৱনৰ অৰ্থ অধিক গভীৰ কৰি তোলে।
যুৱকাল হৈছে আত্মগঠন আৰু আত্ম-অনুসন্ধানৰ সময়। এই সময়ছোৱাত যদি আমি অধ্যয়ন, শ্ৰম আৰু সংযমক অগ্ৰাধিকাৰ দিওঁ, তেন্তে ভৱিষ্যতে স্থিৰতা আৰু সাফল্য লাভ কৰিব পাৰিম। প্ৰেম বা আন কোনো অনুভৱ যেন আমাৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ দিশ নহয়, বৰঞ্চ সিহঁত যেন জীৱনৰ পথত খোজ কঢ়াত সহায়ক শক্তি হয়—এই বোধ গঢ়ি তুলাটোৱেই আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয়।
এইদৰে ক’ব পাৰি—আগতে নিজৰ ভবিষ্যৎ গঢ়া মানেই নিজকে শক্তিশালী কৰা, নিজৰ লক্ষ্য স্পষ্ট কৰা আৰু সঠিক সিদ্ধান্ত ল’বলৈ শিকা। যুৱসমাজে যদি এই পথ বাছনি কৰে, তেন্তে তেওঁলোকে কেৱল নিজৰ জীৱনেই নহয়, সমাজকো এক উজ্জ্বল দিশ দেখুৱাব পাৰিব।