সংগীতে আত্মবিশ্বাস কেনেকৈ বঢ়ায়
ডলী ফুকন,লখিমপুৰ
মানৱ জীৱনত সংগীত কেৱল বিনোদনৰ মাধ্যমেই নহয়; ই মানুহৰ মন, চিন্তা আৰু চৰিত্ৰ গঢ়াৰ এক শক্তিশালী উপায়। বিশেষকৈ নতুনকৈ গান শিকি থকা ল’ৰা–ছোৱালীৰ ক্ষেত্ৰত সংগীতে আত্মবিশ্বাস গঢ়ি তোলাত এক গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা পালন কৰে। নিয়মিত অনুশীলন, সৰু সৰু সফলতা, আৰু মঞ্চত উঠাৰ অভিজ্ঞতাৰ জৰিয়তে সংগীত শিক্ষাই মানুহক নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰিবলৈ শিকায়।
প্ৰথমে, গান শিকাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো নিজেই ধৈৰ্য আৰু অধ্যৱসায়ৰ পাঠ দিছে। আৰম্ভণিত স্বৰ শুদ্ধ নোহোৱা, তাল ধৰা কঠিন হোৱা বা কণ্ঠ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰা আদি সমস্যাই দেখা দিয়ে। কিন্তু নিয়মিত সাধনাৰ জৰিয়তে যেতিয়া এইবোৰ লাহে লাহে উন্নত হয়, তেতিয়া শিক্ষাৰ্থীয়ে অনুভৱ কৰে যে তেওঁ পৰিশ্ৰম কৰিলে সফল হ’ব পাৰে। এই অনুভৱেই আত্মবিশ্বাসৰ বীজ ৰোপণ কৰে।
দ্বিতীয়তে, সংগীতে আত্মপ্ৰকাশৰ সুযোগ দিয়ে। বহু ল’ৰা–ছোৱালী স্বাভাৱিকতে লাজুকীয়া হয়; নিজৰ কথা প্ৰকাশ কৰিবলৈ সংকোচ বোধ কৰে। গান গোৱা সময়ত তেওঁলোকে নিজৰ অনুভৱ, সুখ–দুখ, আশা–আকাংক্ষা স্বৰৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। এই আত্মপ্ৰকাশে মনৰ ভিতৰৰ ভয় কমাই আনে আৰু মানুহক অধিক সাহসী কৰি তোলে।
তৃতীয়তে, শিক্ষক আৰু সংগীত গুৰুৰ উৎসাহ আত্মবিশ্বাস বৃদ্ধিৰ এক ডাঙৰ কাৰণ। সঠিক দিশনির্দেশনা আৰু প্ৰশংসাই শিক্ষাৰ্থীক আগবাঢ়ি যাবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে। কোনো এটা সৰু উন্নতিৰ বাবে যদি গুৰুৱে প্ৰশংসা কৰে, তেন্তে শিক্ষাৰ্থীয়ে নিজকে মূল্যৱান বুলি অনুভৱ কৰে, আৰু এই অনুভৱে তেওঁক অধিক উৎসাহী কৰি তোলে।
চতুৰ্থতে, মঞ্চত প্ৰথমবাৰৰ বাবে গান গোৱাৰ অভিজ্ঞতাই আত্মবিশ্বাসক নতুন স্তৰত লৈ যায়। দর্শকৰ আগত থিয় হৈ গান গোৱা সহজ কথা নহয়। হাত কঁপি উঠা, বুকু ধপধপ কৰা—এইবোৰ সাধাৰণ অনুভৱ। কিন্তু একবাৰ সাহসেৰে গাই পেলোৱাৰ পিছত যি সন্তুষ্টি আৰু আনন্দ পোৱা যায়, সেইটো শিক্ষাৰ্থীৰ মনত এক গভীৰ ছাপ পেলায়। এই অভিজ্ঞতাই তেওঁক ভৱিষ্যতে নতুন চেলেঞ্জ ল’বলৈ সক্ষম কৰে।
তাৰোপৰি, সংগীতৰ সৈতে জড়িত থাকিলে মন শান্ত হয় আৰু দুশ্চিন্তা কমে। যেতিয়া মন স্থিৰ থাকে, তেতিয়া মানুহে নিজৰ ক্ষমতাক অধিক বিশ্বাস কৰিবলৈ শিকে। সংগীতে মানসিক শক্তি বৃদ্ধি কৰে, যিয়ে আত্মবিশ্বাসক মজবুত ভিত্তি দিয়ে। সংগীত শিক্ষা কেৱল সুৰ আৰু তালৰ জ্ঞানেই নহয়; ই মানুহক ভিতৰৰ পৰা শক্তিশালী কৰি তোলে। নতুনকৈ গান শিকি থকা ল’ৰা–ছোৱালীৰ বাবে সংগীত হৈছে এক এনেকুৱা পথ, য’ত পৰিশ্ৰম, আত্মপ্ৰকাশ, গুৰুৰ সহায় আৰু মঞ্চৰ অভিজ্ঞতাৰ জৰিয়তে লাহে লাহে আত্মবিশ্বাস গঢ় লৈ উঠে। এই আত্মবিশ্বাসে তেওঁলোকক কেৱল সংগীতত নহয়, জীৱনৰ আন ক্ষেত্ৰতো আগবাঢ়ি যাবলৈ সহায় কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও, সংগীতে শৃঙ্খলা আৰু দায়িত্ববোধ গঢ়ি তোলে, যিয়ে আত্মবিশ্বাসক অধিক মজবুত কৰে। নিয়মিত ৰিয়াজ কৰাৰ অভ্যাসে শিক্ষাৰ্থীক নিজৰ সময় সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ শিকায়। প্ৰতিদিন অলপ অলপ উন্নতি দেখা পালে তেওঁলোকে উপলব্ধি কৰে যে নিজৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ থাকিলেই লক্ষ্যত উপনীত হোৱা যায়। এই আত্মনিয়ন্ত্ৰণেই ভবিষ্যতে যিকোনো ক্ষেত্ৰত আত্মবিশ্বাসৰ মূল আধাৰ হৈ পৰে।
সংগীত শিক্ষাৰ আন এটা গুৰুত্বপূর্ণ দিশ হৈছে দলগত অভিজ্ঞতা। কোৰাছ, ব্যাণ্ড বা সংগীত গোটৰ সৈতে গাই থাকিলে শিক্ষাৰ্থীয়ে সহযোগিতা, একতা আৰু পাৰস্পৰিক সন্মানৰ মূল্য বুজি পায়। আনৰ সৈতে তাল মিলাই গান গোৱা বা সুৰ বজাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে তেওঁলোকৰ সামাজিক দক্ষতা বৃদ্ধি পায়। এই সামাজিক অভিজ্ঞতাই তেওঁলোকক মানুহৰ মাজত নিজৰ স্থান লৈ গৌৰৱ বোধ কৰাত সহায় কৰে, যি আত্মবিশ্বাস বৃদ্ধিৰ এক ডাঙৰ পদক্ষেপ।
ইফালে, প্ৰতিযোগিতা বা সংগীত অনুষ্ঠানত অংশ লোৱাৰ সুযোগে শিক্ষাৰ্থীক নিজৰ সীমা চিনি পাবলৈ সহায় কৰে। ফলাফল যিয়েই নহওক, এইবোৰ অভিজ্ঞতাই তেওঁলোকক মানসিকভাৱে দৃঢ় কৰি তোলে। হাৰা-জিকাক সমানে গ্ৰহণ কৰিবলৈ শিকি লোৱাটো আত্মবিশ্বাসী ব্যক্তিত্বৰ এটা গুৰুত্বপূর্ণ লক্ষণ। সংগীতৰ জৰিয়তে এই মানসিক পৰিপক্বতা লাহে লাহে গঢ় লৈ উঠে।
তদুপৰি, সংগীত শিক্ষাই লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণৰ অভ্যাস গঢ়ে। এক নতুন ৰাগ শিকা, এটা নতুন গান সম্পূৰ্ণ কৰা বা এখন অনুষ্ঠানত ভাল প্ৰদৰ্শন কৰা—এইবোৰ সৰু সৰু লক্ষ্য পূৰণ কৰোঁতে শিক্ষাৰ্থীয়ে আত্মসন্তুষ্টি অনুভৱ কৰে। এই সফলতাৰ শৃংখলাই তেওঁলোকক ডাঙৰ লক্ষ্য ল’বলৈ সাহস যোগায় আৰু নিজৰ ক্ষমতাত আস্থা বৃদ্ধি কৰে।
অন্ততঃ ক’ব পাৰি যে সংগীতৰ পথটো কেৱল সুৰৰ অনুশীলনৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ নহয়। ই মানুহক সামাজিক, মানসিক আৰু নৈতিকভাৱে শক্তিশালী কৰি তোলে। নতুনকৈ গান শিকি থকা ল’ৰা–ছোৱালীৰ বাবে সংগীত এক জীৱনশিক্ষা—য’ত আত্মবিশ্বাস লাহে লাহে গঢ় লৈ উঠে আৰু তেওঁলোকৰ ভবিষ্যৎ যাত্ৰাক আলোকিত কৰে।