মহা মানৱ মহাত্মা গান্ধী: হৃদয়ে হৃদয়ে পূজিত এক অনবদ্য আদৰ্শ
শচীন্দ্ৰ কুমাৰ দাস,পলাশবাৰী
পৰিচয়:
মহাত্মা গান্ধী কেৱল ইতিহাসৰ পাতত সীমাবদ্ধ থকা এজন নেতা বা ৰাজনীতিবিদ নাছিল, তেওঁ আছিল সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ বাবে শান্তি, মৰম আৰু অহিংসাৰ এক জলন্ত প্ৰতীক। পৰাধীনতাৰ শিকলিত বন্দী ভাৰতবৰ্ষক মুক্তিৰ পোহৰ দেখুওৱা এইজনা মহানায়কক সমগ্ৰ দেশে শ্ৰদ্ধাৰে ‘জাতিৰ পিতা’ আৰু ‘বাপুজী’ বুলি সম্বোধন কৰে। তেওঁৰ সংগ্ৰাম কেৱল ব্ৰিটিছক খেদাৰ বাবেই নাছিল, ই আছিল মানুহৰ মন সলনি কৰাৰ এক মহান আন্দোলন।
দয়া-মমতা আৰু দেশপ্ৰেমৰ সুবিশাল নেতৃত্ব:
গান্ধীজীৰ সুবিশাল নেতৃত্বৰ মূল শক্তি আছিল স্বদেশৰ প্ৰতি থকা অপৰিসীম দয়া, মমতা আৰু গভীৰ প্ৰেম। তেওঁ দেশৰ প্ৰতিজন নিৰীহ আৰু দৰিদ্ৰ জনতাৰ দুখ-বেদনা নিজৰ হৃদয়ৰে অনুভৱ কৰিছিল। এই মমতাবোধৰ বাবেই তেওঁ দেশবাসীৰ মনত স্বদেশ প্ৰেমৰ এক অভূতপূৰ্ব জোৱাৰ তুলিব পাৰিছিল। তেওঁৰ এক অনন্য আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্ব আছিল, যাৰ বাবে ভাৰত মাতৃৰ প্ৰতিগৰাকী সন্তানে সকলো বিভেদ পাহৰি একেডাল শিকলিৰে একত্ৰিত হ’বলৈ মানসিক সাহস পাইছিল।
আদৰ্শ আৰু সমাজৰ দৃঢ় ভেটি:
যিকোনো সমাজ বা দেশ এখন দৃঢ়ভাৱে আগুৱাই যাবলৈ হ’লে এজন উপযুক্ত পথপ্ৰদৰ্শক আৰু সুনিৰ্দিষ্ট আদৰ্শৰ প্ৰয়োজন। বাপুজী আছিল তেনে এক ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী। তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰতিজন মানুহৰ হৃদয়ত পূজিত হৈছিল আৰু তেওঁৰ আদৰ্শক সমগ্ৰ দেশবাসীয়ে কেৱল সমৰ্থন কৰাই নাছিল, বৰঞ্চ নিজৰ আত্মাৰ সৈতে একাত্ম কৰি লৈছিল। যেতিয়া এটা নিৰ্দিষ্ট পবিত্ৰ আদৰ্শত সমগ্ৰ সমাজ এক হয়, তেতিয়া সমাজখন ভিতৰৰ পৰা শক্তিশালী হৈ উঠে। গান্ধীজীৰ এই একতাৰ মন্ত্ৰই ভাৰতীয় সমাজক ব্ৰিটিছৰ অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে থিয় হ’বলৈ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি যোগাইছিল।
প্ৰতাৰণাৰ বিপৰীতে নিস্বাৰ্থ ত্যাগৰ জয়গান:
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শোষণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যই যি নিষ্ঠুৰতা, লোভ আৰু প্ৰতাৰণাৰে ভাৰতক শাসন কৰিছিল, তাৰ বিপৰীতে গান্ধীজীয়ে এক অভূতপূৰ্ব নৈতিক যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ কোনো ক্ষমতা বা পদবীৰ লোভ কৰা নাছিল। কোটি কোটি ভাৰতীয়ৰ দৰিদ্ৰতাক নিজৰ কৰি ল’বলৈ তেওঁ ৰাজকীয় পোছাক ত্যাগ কৰি কেৱল দুখন কপাহী ধুতি (বস্ত্ৰ) পৰিধান কৰিছিল। তেওঁ ব্ৰিটিছক তেওঁলোকৰ অন্তৰ আত্মাৰ ভিতৰত অনুভৱ কৰাই দিছিল যে তেওঁলোক কিমান নিষ্ঠুৰ আছিল আৰু বিশ্বৰ জানমানসত তেওঁলোকক হেয় হ’বলৈ বাধ্য কৰিছিল। কোনো আধুনিক অস্ত্ৰ নোহোৱাকৈ, কেৱল জনসাধাৰণৰ হৃদয় জয় কৰি তেওঁ ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যক ধূলিস্যাৎ কৰিছিল।
সামৰণি:
১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰতবৰ্ষই স্বাধীনতাৰ মুখ দেখিলে। এই স্বাধীনতাৰ অন্তৰালত আছিল বাপুজীৰ জীৱনজোৰা সাধনা আৰু নিস্বাৰ্থ ত্যাগ। কোনো ক্ষমতালৈ লালসা নকৰি, কেৱল অহিংসা আৰু মৰমেৰে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী সাম্ৰাজ্যকো আঁঠু লৱাব পাৰি— সেইয়া তেওঁ সমগ্ৰ বিশ্বকে প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাই গ’ল। সেইবাবেই তেওঁ ইতিহাসৰ পাতত সদায় এজন ‘মহা মানৱ’ হিচাপে অমৰ আৰু আমাৰ হৃদয়ে হৃদয়ে চিৰপূজিত।