প্ৰাপ্তি আৰু অপ্ৰাপ্তিৰ মাজত জীৱনৰ দৰ্শন
প্ৰেম বৈষ্ণৱ,বিহালী বিশ্বনাথ
মানুহৰ জীৱন এক বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ যাত্ৰা। এই যাত্ৰাপথত প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিয়ে সুখ আৰু শান্তিৰ নিৰন্তৰ সন্ধান চলায়। মানৱীয় চেতনাৰ গভীৰতাত অলেখ আশা আৰু প্ৰত্যাশাই বাহ লয়। শৈশৱৰ পৰাই আমি একো একোটা সপোন বুকুত বান্ধি আগুৱাই যাওঁ। প্ৰত্যেকটো দিন নতুন সম্ভাৱনাৰ দ্বাৰা পৰিপূৰ্ণ থাকে। সমাজৰ বুকুত নিজৰ অৱস্থিতি সুদৃঢ় কৰিবলৈ আমি অহৰহ প্ৰচেষ্টা চলাওঁ। সুখৰ সংজ্ঞা ব্যক্তিভেদে ভিন্ন। কাৰোবাৰ বাবে যদি ঐশ্বৰ্য-বিভূতিয়েই সুখৰ চাবিকাঠি, আন কাৰোবাৰ বাবে আকৌ মানসিক শান্তিতেই জীৱনৰ সৰ্বস্ব নিহিত থাকে। আমাৰ চাৰিওফালে বিয়পি থকা এই বিশাল পৃথিৱীখনত প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে পৰিৱৰ্তন ঘটি আছে। এই পৰিৱৰ্তনৰ সোঁতত নিজক খাপ খুৱাই লোৱাটো প্ৰত্যেকৰে বাবে এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। প্ৰকৃতিৰ নিয়ম অতি ৰহস্যময়। আমি যি বিচাৰোঁ, সেই সকলোবোৰ প্ৰাপ্তি হোৱাটো সদায় সম্ভৱ হৈ নুঠিবও পাৰে। আশাৰ সাগৰত সাতুৰি থকাৰ মাজতে কেতিয়াবা বিফলতাই আমাক চুই যায়। এনে পৰিস্থিতিত মানুহৰ মনত হতাশাৰ সৃষ্টি হোৱাটো স্বাভাৱিক। পৃথিৱীত সকলো মানুহৰ ভাগ্য একে ধৰণৰ নহয়। এজনৰ বাবে যিটো সহজলভ্য, আন এজনৰ বাবে সেয়া আকাশৰ চন্দ্ৰৰ দৰে দুৰ্লভ। জীৱনৰ এই দোমোজাবোৰে আমাক আচল সত্যটোৰ ওচৰ চপাই নিয়ে। আমাৰ দুখৰ মূল কাৰণ হ’ল অত্যধিক প্ৰত্যাশা। আমি যিমানেই আনৰ পৰা আশা কৰোঁ, সিমানেই আমাৰ মানসিক কষ্ট বৃদ্ধি পায়। প্ৰাপ্তি আৰু অপ্ৰাপ্তিৰ মাজত যি ব্যৱধান, সেই ব্যৱধানটোক সহজভাৱে গ্ৰহণ কৰিব পৰা মানুহজনেই প্ৰকৃততে সুখী। সন্তুষ্টি লাভ কৰাটো এক উচ্চস্তৰীয় শিল্প। যিজনে নিজৰ ওচৰত থকা সীমিত সম্বলখিনিৰ মাজতেই আনন্দ বিচাৰি পায়, তেওঁৰ বাবে জীৱনটো অধিক সুন্দৰ হৈ পৰে।
মানুহৰ মনটো এক অশান্ত পক্ষীৰ দৰে। ই সদায় এটা ডালৰ পৰা আন এটা ডাললৈ উৰি ফুৰে। নতুন নতুন বস্তুৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হোৱাটো মানুহৰ সহজাত প্ৰবৃত্তি। এই আকৰ্ষণৰ কোনো অন্ত নাই। এটা ইচ্ছা পূৰণ হোৱাৰ লগে লগে আন এটা ইচ্ছাৰ জন্ম হয়। এনেদৰেই গোটেই জীৱনটো কামনা-বাসনাৰ মাজত পাৰ হৈ যায়। শেষ সময়ত আমি উপলব্ধি কৰোঁ যে যিবোৰ বস্তুৰ পাছত আমি দৌৰিছিলোঁ, সেইবোৰৰ অসাৰতা অতি গভীৰ। আধ্যাত্মিক চিন্তা আৰু দৰ্শনে আমাক শিকায় যে বাহ্যিক জগতৰ আনন্দ সাময়িক। প্ৰকৃত আনন্দ অন্তৰৰ ভিতৰতহে নিহিত থাকে। এই কথা বুজিবলৈ জীৱনৰ কঠোৰ অভিজ্ঞতাৰ প্ৰয়োজন। জীৱনৰ যন্ত্ৰণাবোৰে আমাক শক্তিশালী কৰে। প্ৰত্যেকটো দুখৰ পাছত একোটা শিক্ষা লুকাই থাকে। সেই শিক্ষাক যিয়ে সাৰোগত কৰিব পাৰে, তেওঁৰ বাবে আগন্তুক দিনবোৰ সহজ হৈ পৰে। সমাজত জীয়াই থাকোঁতে আমি বহুতো সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলোঁ। এই সম্পৰ্কবোৰে আমাক কেতিয়াবা সাহস দিয়ে আৰু কেতিয়াবা দুৰ্বল কৰি তোলে। পিতৃ-মাতৃ, ভাই-ভনী, বন্ধু-বান্ধৱী বা আত্মীয়-স্বজনৰ সৈতে গঢ়ি উঠা বন্ধনবোৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। মানুহ সামাজিক প্ৰাণী হিচাপে অকলশৰে থকাটো প্ৰায় অসম্ভৱ। আমাক এজনৰ সহায়ৰ বাবে আন এজনৰ প্ৰয়োজন হয়। এই সম্পৰ্কবোৰৰ মাজতো কেতিয়াবা ভুল বুজাবুজিৰ সৃষ্টি হয়। মিছা অহংকাৰ আৰু স্বাৰ্থপৰতাই সুন্দৰ সম্পৰ্ক একোটা ধ্বংস কৰি পেলাব পাৰে। পৰস্পৰৰ প্ৰতি সন্মান আৰু বিশ্বাস থাকিলেহে যিকোনো সম্পৰ্ক দীৰ্ঘস্থায়ী হয়।
বৰ্তমান সময়ৰ জটিলতাত মানৱীয় মূল্যবোধবোৰ যেন লাহে লাহে হেৰাই যাবলৈ ধৰিছে। মানুহে মানুহক সহায় কৰিবলৈ টান পায়। সকলোৱে নিজৰ স্বাৰ্থৰ পাছত দৌৰিছে। এনে এক পৰিৱেশত নিজৰ অস্তিত্ব আৰু আদৰ্শ ৰক্ষা কৰাটো খুবেই টান কাম। তথাপিও কিছুমান মানুহ আছে যিয়ে সকলো প্ৰতিকূলতাৰ মাজতো নিজৰ মনুষ্যত্ব জীয়াই ৰাখিছে। তেওঁলোকেই আমাৰ সমাজৰ প্ৰকৃত পথ প্ৰদৰ্শক। জীৱনৰ প্ৰতিটো অভিজ্ঞতাই আমাক এক নতুন দৃষ্টি দিয়ে। আন্ধাৰ অবিহনে পোহৰৰ মূল্য বুজি পোৱাটো কঠিন। ঠিক তেনেকৈ দুখ অবিহনে সুখৰ সোৱাদ লোৱাটোও অসম্ভৱ। আমি সদায় পোহৰৰ দিশে অগ্ৰসৰ হ’ব লাগে। অন্তৰৰ বিশ্বাস অটুট থাকিলে জয় নিশ্চিত। জীৱনৰ এই মহৎ যাত্ৰাত কোনোবাই সংগ দিব আৰু কোনোবাই মাজবাটতে এৰি যাব। এই সকলোবোৰ গ্ৰহণ কৰি আগুৱাই যোৱাটোৱে হ’ল জীৱন ধৰ্ম। সময় অতি বলৱান। ই কাৰোৰে বাবে ৰৈ নাথাকে। পাৰ হৈ যোৱা সময়বোৰ ঘূৰাই অনাটো অসম্ভৱ। বৰ্তমানক লৈ জীয়াই থাকোঁতে অতীতৰ দুখ আৰু ভৱিষ্যতৰ চিন্তাৰ মাজত আবদ্ধ হৈ থাকিলে সুন্দৰ মুহূৰ্তবোৰ হেৰাই যায়। প্ৰত্যেকটো উশাহতে একোটা নতুন আশাক স্থান দিব লাগে। মানুহৰ জীৱনৰ সাৰ্থকতা তেওঁৰ কামৰ মাজতহে নিহিত থাকে। নাম আৰু যশস্যাৰ পাছত লৰি ফুৰাতকৈ মানুহৰ অন্তৰ জয় কৰিবলৈ যত্ন কৰিব লাগে। এই পৃথিৱীত আমাৰ আগমন ঘটিছে এক নিৰ্দিষ্ট উদ্দেশ্য লৈ। সেই উদ্দেশ্য সফল কৰিবলৈ হ’লে আমি নিষ্ঠাৰে কৰ্তব্য পালন কৰিব লাগিব। পৰিস্থিতি যিমানেই প্ৰতিকূল নহওক কিয়, সত্যৰ পথ পৰিহাৰ কৰাটো অনুচিত। নৈতিকতা আৰু সততা মানুহৰ আচল অলংকাৰ। এই অলংকাৰ ধাৰণ কৰি যিয়ে সমাজত বিচৰণ কৰে, তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছতো গুণবোৰ পৃথিৱীত জীয়াই থাকে।
মানুহৰ মনস্তত্ত্ব বুজি পোৱাটো খুবেই কঠিন কাম। বহু সময়ত আমি ভবাৰ দৰে পৃথিৱীখন পৰিচালিত নহয়। আমাক বুজি নোপোৱা মানুহবোৰৰ বাবে আমাৰ সময় আৰু শক্তি ব্যয় কৰাটো এক বৃথা কাৰ্য। এজন মানুহে আপোনাৰ প্ৰতি কেনে ধৰণৰ ধাৰণা পোষণ কৰিব সেয়া তেওঁৰ শিক্ষা আৰু পৰিৱেশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। সমাজত এনে বহু ব্যক্তি থাকে যিসকলে আনৰ সফলতা দেখি ঈৰ্ষাত দগ্ধ হয়। তেনে মানুহৰ বাবে আপোনাৰ যিকোনো সজ কামেই সমালোচনীয় হৈ পৰে। এয়া এক প্ৰকাৰৰ মানসিক ব্যাধি বুলি ক’ব পাৰি। যিসকলৰ অন্তৰত আপোনাৰ বাবে ভালপোৱা নাই, তেওঁলোকে আপোনাৰ প্ৰতিটো খোজতে খুঁত বিচাৰি উলিয়াবলৈ যত্ন কৰে। এই মানসিকতাৰ পৰা তেওঁলোকক মুক্ত কৰাটো আপোনাৰ দায়িত্বৰ ভিতৰত নহয়। জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়খিনি এনে অপ্ৰয়োজনীয় তৰ্কত নষ্ট কৰাতকৈ নিজৰ লক্ষ্যৰ পিনে আগুৱাই যোৱাটোৱেই শ্ৰেষ্ঠ উপায়। পৰস্পৰৰ প্ৰতি মৰম আৰু আন্তৰিকতা থাকিলেহে যিকোনো কথা সহজভাৱে বুজি উঠাটো সম্ভৱ। আন্তৰিকতাৰ অভাৱ থাকিলে সৰু কথা এটাও বিৰাট ডাঙৰ সমস্যা হিচাপে থিয় দিয়ে। আমাৰ সমাজত মানুহক সমালোচনা কৰা লোকৰ সংখ্যা অতি বেছি। কিন্তু সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা লোকৰ অভাৱ প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে অনুভৱ কৰা যায়। ভুল বুজাবুজিৰ আৱৰ্তত সোমাই পৰিলে মনৰ শান্তি বিঘ্নিত হোৱাটো নিশ্চিত। সেয়েহে যিকোনো পৰিস্থিতিতে নিজৰ ওপৰত থকা বিশ্বাস অটুট ৰাখিব লাগে। আনৰ নেতিবাচক ধাৰণাই যাতে আপোনাৰ ব্যক্তিগত বিকাশত বাধা দিব নোৱাৰে তাৰ প্ৰতি সজাগ থকাটো খুবেই দৰকাৰ। পৃথিৱীৰ ইতিহাস চালে দেখা যায় যে মহান লোকসকলক তেওঁলোকৰ জীৱিত কালত বহুতে বুজি পোৱা নাছিল। তেওঁলোকৰ আদৰ্শ আৰু চিন্তাধাৰাক সমাজে বহুত পাছতহে স্বীকৃতি দিছে। গতিকে বৰ্তমান সময়ত কোনোবাই আপোনাক নুবুজিলে সেয়া তেওঁৰ জ্ঞানৰ অভাৱ বুলি ধৰি ল’ব পাৰি। নিজৰ সত্যতাত অটল থাকিলে সময়ৰ সোঁতত সকলোবোৰ পৰিষ্কাৰ হৈ পৰে। কোনো বিশেষ ব্যক্তিৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে নিজৰ ব্যক্তিত্বক তল পেলাই দিয়াটো অনুচিত কাৰ্য। আপুনি যি হয় সেয়া সাহসেৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰিব নালাগে। যিসকলে আপোনাক যোগ্য বুলি ভাবিব তেওঁলোক আপোনাৰ কাষত থাকিব আৰু যিসকলে নুবুজে তেওঁলোক আঁতৰি যাব। এই প্ৰক্ৰিয়াটো জীৱনৰ এক স্বাভাৱিক নিয়ম বুলি গ্ৰহণ কৰিব লাগে।
বিশ্বাস হ’ল মানৱীয় সম্পৰ্কৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী ভেটি। এজন মানুহৰ সৈতে আন এজন মানুহৰ সম্পৰ্কৰ স্থায়িত্ব নিৰ্ভৰ কৰে এই বিশ্বাসৰ ওপৰত। কিন্তু বৰ্তমান যুগত বিশ্বাসৰ পৰিভাষা যেন সলনি হ’বলৈ ধৰিছে। যাক আপুনি আন্তৰিকতাৰে বিশ্বাস কৰে, সেইজনে যদি আপোনাৰ পৰা দূৰত্ব বজাই ৰাখে তেন্তে সেই যন্ত্ৰণা অতি ভয়ানক। বিশ্বাস ভংগ হোৱাটোৱে মানুহৰ মনত এক বিৰাট শূন্যতাৰ সৃষ্টি কৰে। যিজনৰ ওপৰত আপোনাৰ সম্পূৰ্ণ আস্থা থাকে, তেওঁ যদি আপোনাক অবিশ্বাস কৰে তেন্তে সেই পৰিস্থিতিক গ্ৰহণ কৰাটো অতি কঠিন হৈ পৰে। তথাপিও জীৱনৰ কঠিন সত্যটো হ’ল যে আমি কাকো জোৰ কৰি আমাৰ বিশ্বাসী কৰিব নোৱাৰোঁ। বিশ্বাস এক আধ্যাত্মিক অনুভূতিৰ দৰে যিটো দুয়োপক্ষৰ পৰা সমানভাৱে আহিব লাগে। যদি কাৰোবাৰ মনত আপোনাৰ প্ৰতি সন্দেহৰ জন্ম হয়, তেন্তে আপুনি যিমানেই প্ৰমাণ নিদিয়ক কিয়, তেওঁৰ মন জয় কৰাটো অসম্ভৱ। দূৰত্ব বজাই ৰখাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আপুনি দোষী। কেতিয়াবা মানুহে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে বা আনৰ উচটনিত পৰি আপোনাৰ পৰা আঁতৰি যাব পাৰে। এনে ক্ষেত্ৰত নিজক দোষাৰোপ কৰাৰ পৰা বিৰত থকাটোৱেই বুদ্ধিমত্তাৰ পৰিচয়। মানুহৰ মনৰ গতি সলনি হ’বলৈ বেছি সময় নালাগে। আজি যিজন আপোনাৰ অতি আপোন, কাইলৈ তেওঁ হয়তো অচিনাকিৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। এই পৰিৱৰ্তনক গ্ৰহণ কৰিব পৰা মানসিক শক্তি আমাৰ থকাটো প্ৰয়োজন। জীৱনৰ যাত্ৰাত কোনো স্থায়ী নহয়। সকলোৱে নিজৰ নিজৰ প্ৰয়োজন অনুসৰিহে আমাৰ জীৱনলৈ আহে। যাৰ কাম শেষ হয় তেওঁ আঁতৰি যায়। এই সহজ কথাটো বুজি পালে মনৰ আক্ষেপ বহুখিনি কমি যায়। বিশ্বাসৰ যোগ্য হ’বলৈ যি গুণৰ প্ৰয়োজন, সেই গুণটো সকলোৰে ভিতৰত নাথাকে। বহু লোকে বিশ্বাসক মাত্ৰ এটা শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। যিয়ে আপোনাক বুজি নাপাই ব্যৱধান বৃদ্ধি কৰে, তেওঁৰ বাবে আপুনি চিন্তা কৰি নিজৰ স্বাস্থ্য নষ্ট কৰাটো অনুচিত। আমাৰ জীৱনত অহা প্ৰতিটো বিচ্ছেদৰ আঁৰত একোটা শুভ উদ্দেশ্য লুকাই থাকে। হয়তো সেইজন ব্যক্তি আপোনাৰ জীৱনৰ বাবে ক্ষতিকাৰক আছিল বা তেওঁৰ পৰা আপুনি কোনো শিক্ষা ল’বলগীয়া আছিল। মানুহৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাস একেবাৰে নাইকিয়া কৰিব নালাগে, কিন্তু সেই বিশ্বাসৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰাটো অতি জৰুৰী। অতিমাত্ৰা বিশ্বাসে কেতিয়াবা বিপদ মাতি আনে। নিজৰ আত্মসন্মানক বলি দি কাৰোবাৰ বিশ্বাস জিকিবলৈ চেষ্টা কৰাটো এক ভুল সিদ্ধান্ত। যিয়ে আপোনাৰ প্ৰকৃত স্বৰূপটো চিনি পায় তেওঁ কেতিয়াও আপোনাক এৰি নাযায়। বিশ্বাসৰ যি পবিত্ৰ বন্ধন, তাক ৰক্ষা কৰাৰ দায়িত্ব দুয়োজনৰে। কোনো এজনে যদি সেই দায়িত্ব পালনত ব্যৰ্থ হয়, তেন্তে সম্পৰ্কটোৰ কোনো অৰ্থ নাথাকে। গতিকে কোনোবাই আঁতৰি যাব খুজিলে তেওঁক যাবলৈ দিয়াটোৱেই মংগল। ইয়াৰ দ্বাৰা আপোনাৰ মনৰ বোজা পাতল হ’ব আৰু আপুনি নতুন উদ্যমেৰে আগুৱাই যাব পাৰিব।
সত্য আৰু ন্যায়ৰ পথেৰে জীৱন পৰিচালনা কৰাটো বৰ্তমান সময়ত আটাইতকৈ সাহসিক কাম। এজন নিষ্ঠাবান আৰু সত্যবাদী মানুহৰ বাবে সমাজত জীয়াই থকাটো সহজ নহয়। চাৰিওফালে চলা অনীতি আৰু দুৰ্নীতিৰ মাজত নিজৰ সততা ৰক্ষা কৰিবলৈ বিৰাট মানসিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়। উচিত কথা ক’লে বহুতো শত্ৰুৰ সৃষ্টি হয়। মানুহে সত্যক গ্ৰহণ কৰিবলৈ ভয় কৰে কাৰণ ই কেতিয়াবা বৰ কষ্টদায়ক হয়। আপুনি যেতিয়া সমাজৰ কোনো ত্ৰুটি আঙুলিয়াই দিয়ে, তেতিয়া সেই ত্ৰুটি থকা মানুহবোৰ আপোনাৰ বিৰোধী হৈ পৰে। তেওঁলোকে আপোনাক মানসিকভাৱে হাৰাশাস্তি কৰিবলৈ বা সমাজত আপোনাৰ নাম হেয় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। এনে এক বিষাক্ত পৰিৱেশত নিজৰ আদৰ্শত অটল থকাটোৱেই প্ৰকৃত মহত্ত্ব। উচিত কথা কৈ শত্ৰু বৃদ্ধি কৰাতকৈ বহু সময়ত মৌন হৈ থকাটো অধিক ফলদায়ক। নিৰৱতা দুৰ্বলতাৰ প্ৰকাশ নহয়, এয়া এক শক্তিশালী প্ৰতিবাদ। যিবোৰ মানুহে সত্যক বুজিবলৈ ইচ্ছা নকৰে, তেওঁৰ আগত যিমানেই তৰ্ক কৰা নহওক কিয়, ফলাফল সদায় শূন্যই থাকে। বুজাবুজি নথকা ঠাইত যুক্তি দিয়াটো সময়ৰ অপচয় মাত্ৰ। এজন বুদ্ধিমান মানুহে জানে কেতিয়া কথা ক’ব লাগে আৰু কেতিয়া নিৰৱে থাকিব লাগে। নুবুজা-নুশুনাৰ দৰে আঁতৰি অহাই জীৱনৰ বহুতো অশান্তিৰ পৰা আমাক মুক্তি দিয়ে। সমাজত সত্যৰ মূল্য কমিছে যদিও ইয়াৰ শক্তি কেতিয়াও হ্ৰাস নাপায়। সত্যৰ জয় এদিন হ’বই, হয়তো অলপ সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়। যিটো কাম আপোনাৰ বিবেকে সঠিক বুলি কয়, সেই কামটোকে কৰি যাওক। আনৰ সমালোচনাৰ ভয়ত নিজৰ পথ সলনি কৰাটো অনুচিত। মানুহৰ জীৱনটো এক পৰীক্ষাগাৰৰ দৰে। ইয়াত প্ৰতিটো পদক্ষেপে আমাক নতুন অভিজ্ঞতা প্ৰদান কৰে। উচিত আৰু অনুচিতৰ মাজত থকা পাৰ্থক্যটো বুজি পোৱাটোৱেই জ্ঞানৰ প্ৰকৃত পৰিচয়। সত্যৰ পক্ষত থকা মানুহজন অকলশৰীয়া হ’ব পাৰে, কিন্তু তেওঁৰ অন্তৰত যি শান্তি থাকে সেয়া হাজাৰজনৰ ভিৰত থকা মানুহজনৰ নাথাকে। জীৱনৰ শেষলৈকে নিজৰ নৈতিকতা ধৰি ৰখাটোৱেই শ্ৰেষ্ঠ সফলতা। আমাৰ জীৱনৰ উদ্দেশ্য হ’ব লাগে লোকৰ কল্যাণ সাধন কৰা। খং আৰু ঘৃণাৰ পৰিবৰ্তে ক্ষমা আৰু ধৈৰ্যক আপোন কৰি ল’ব লাগে। যিয়ে আপোনাক আঘাত দিয়ে তেওঁক ঘৃণা নকৰি কৰুণা কৰিব লাগে, কাৰণ তেওঁ নিজৰ অজ্ঞানতাৰ বাবেহে তেনে কাম কৰিছে। জীৱনৰ এই চুটি যাত্ৰাত পৰোপকাৰ আৰু সৎ কৰ্মই হ’ল আমাৰ প্ৰকৃত পৰিচয়। আমি যি কাম কৰোঁ তাৰ ফল এদিন আমাৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহে। গতিকে সদায় সচেতন হৈ খোজ দিয়াটো দৰকাৰ। সমাজৰ উন্নয়নৰ বাবে প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ পৰা আৰম্ভ কৰিব লাগে। সত্যৰ পোহৰেৰে নিজৰ জীৱন আলোকিত কৰক আৰু আনকো পোহৰ দেখুৱাওক। নিৰৱতা আৰু ধৈৰ্যৰ জৰিয়তে যিকোনো কঠিন পৰিস্থিতিক জয় কৰিব পাৰি। জীৱনৰ এই সুন্দৰ সত্যবোৰ উপলব্ধি কৰিব পাৰিলে আমাৰ পৃথিৱীখন অধিক বাসযোগ্য হৈ পৰিব।